Επ' αυτού του μουσικού εφέ προνόησαν από το 1972 ο Πυθαγόρας, ο Απόστολος Καλδάρας και η Χαρούλα Αλεξίου, καθότι «πήρε φωτιά το Κορδελιό, καίγονται τα μορτάκια, γλεντάνε στο Καφέ αμάν, Ρωμιοί και χανουμάκια»!

Οι Ρωμιοί του Παναθηναϊκού όντως το γλέντησαν, όσο για τους οικοδεσπότες Τούρκους πικράθηκαν βεβαίως για την ήττα της Καρσίγιακα, αλλά αποδείχτηκαν ιππότες χαρίζοντας στη λήξη του αγώνα ένα χειροκρότημα σε αυτούς που άλωσαν το σπίτι τους.

Ταμάμ που λένε και στη δική τους γλώσσα!

Τέτοια φωτιά πήρε το (παλιό και ελληνιστί καλούμενο) Κορδελιό, που μέσα σε αυτό το πυρακτωμένο περιβάλλον καψώθηκε ο Σάσα Τζόρτζεβιτς και κάποια στιγμή πέταξε το σακάκι, έμεινε με το πουκάμισο, σήκωσε τα μανίκια και με αυτές τις σημειολογικές κινήσεις του έδωσε ένα επιπλέον κίνητρο στους παίκτες του για να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων και να αναδειχθούν νικητές στον πρόωρο «αγώνα της χρονιάς»...

Ο χαρακτηρισμός του αγώνα ως τέτοιου και η πρότερη αναφορά μου σε νίκη ιστορικής σημασίας ακούγονται ενδεχομένως ως υπερβολές, αλλά δεν απέχουν από την πραγματικότητα: οι «πράσινοι» έπρεπε πάση θυσία και έναντι οποιουδήποτε κόστους να μείνουν όρθιοι, ώστε να μην τρέμουν μπροστά στο ενδεχόμενο του αποκλεισμού και συν τοις άλλοις όφειλαν να αποτινάξουν το σύνδρομο των εκτός έδρας αγώνων, που τους στοιχειώνει από τις 27 του περασμένου Μαρτίου..

Τότε, κατά σύμπτωση, είχαν επικρατήσει και πάλι επί τουρκικού εδάφους, κόντρα στη Γαλατάσαραϊ (84-86), αλλά έκτοτε γνώρισαν έξι απανωτές ήττες (μία στο Βελιγράδι, δυο στη Μόσχα, μία στο Κρασνοντάρ, μία στη Βαρκελώνη και μία στη Ζιέλονα Γκόρα), ενώ συνολικά στις τελευταίες δυο σεζόν είχαν εκπορθήσει μόλις τρία από τα 14 οχυρά που πολιόρκησαν.

Χθες ο Παναθηναϊκός στηρίχθηκε εν πολλοίς στις αμυντικές αντιστάσεις του, ωστόσο υπήρξε επιρρεπής στα λάθη (18), ήταν άστοχος (22/54), μπήκε στο τριπάκι των πολλών σουτ τριών πόντων (10/25, τέσσερα λιγότερα από τα δίποντα), είχε τον Διαμαντίδη σε επιθετική καταστολή και έπεσε στην τρικυμία την οποία προκάλεσαν μέσα στην απελπισία τους οι Τούρκοι στην τελευταία περίοδο. Στον αντίποδα αυτών, στα τελευταία κρίσιμα δευτερόλεπτα φάνηκε ψύχραιμος, έβγαλε τον χαρακτήρα του, έδειξε αυταπάρνηση (που εικονογραφείται στη βουτιά του Καλάθη για να σώσει την μπάλα, έστω κι αν βγήκε άουτ μαζί της), στάθηκε όρθιος και απέδρασε με την πολυπόθητη νίκη.

Βεβαίως ο Καλάθης δεν θα μνημονεύεται τόσο για τη βουτιά του όσο για το μεγαλύτερο σουτ της βραδιάς: το τρίποντο που έβαλε στα σαράντα δευτερόλεπτα και επέτρεψε στον Παναθηναϊκό (ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν βρέθηκε ποτέ πίσω στο σκορ) να προηγηθεί με 67-64. Οι Τούρκοι είχαν επιστρέψει από το -14 και ισοφάρισαν σε 64-64, αλλά τότε βάρυνε το πράσινο ένστικτο και μάλιστα εις διπλούν: πρώτα με το τρίποντο-προσευχή του Νικ και στο καπάκι με την τάπα του Τζέιμς Γκιστ στο λέι απ του Μπαϊγκιούλ.

Μ' αυτά και μ΄ αυτά οι «πράσινοι» ξόρκισαν τον δαίμονα των εκτός έδρας αγώνων, έκαναν ένα μεγάλο βήμα πρόκρισης, αγόρασαν χρόνο και ηρεμία και προσδοκούν καλύτερες ευρωπαϊκές νύχτες...

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS