Διανύουμε αισίως την πέμπτη ημέρα του νέου έτους, που μάλιστα είναι δίσεκτο και ως είθισται οι προσδοκίες και οι ευχές πηγαίνουν σύννεφο..

Ασφαλώς το μπάσκετ δεν εξαιρείται από αυτόν τον κανόνα, μάλιστα επειδή εδώ και χρόνια έχει καλομάθει η γριά στα σύκα, οι μεγάλες προσδοκίες και οι εφάμιλλες ευχές δεν είναι απλώς συνηθισμένες, αλλά επιβεβλημένες!

Οντως το 2016 είναι δίσεκτο και ως εκ τούτου διαρκεί μια ημέρα παραπάνω: κάθε τέσσερα χρόνια χώνεται ως εμβόλιμη η 29η Φεβρουαρίου, που μάλιστα πριν από 24 χρόνια συνδέθηκε άρρηκτα με το ιστορικό χρονικό του ελληνικού μπάσκετ...

Ηταν 29 Φεβρουαρίου του 1992, όταν στη διάρκεια του αγώνα Παγκράτι - Αρης ο Νίκος Γκάλης ξεπέρασε τον Βασίλη Γκούμα και αναρριχήθηκε (για να παραμείνει επ' άπειρον) στο Εβερεστ, ως ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών...

Ο «γκάνγκστερ» κατέβηκε στην Αθήνα έχοντας στο δισάκι του 11.008 πόντους και όταν έφυγε κουβάλησε μαζί του άλλους 39 (11.047), αφήνοντας δεύτερο τον «αυτοκράτορα» (11.030), αλλά το ίδιο γήπεδο εκτός από το μεγάλο ρεκόρ έμελλε να του επιφυλάξει και το αδόκητο τέλος στις 18 Οκτωβρίου του 1994 (Αμπελόκηποι - Παναθηναϊκός)...

Κλείνω εδώ την παρένθεση με τον Γκάλη και με την 29η Φεβρουαρίου που αποτελεί ίδιον των δίσεκτων ετών, με την ελπίδα πως το 2016 θα ξεφύγει από την κακοδαιμονία που λέγεται ότι κουβαλάνε αυτές οι χρονιές, οπότε πάμ' παρακάτω...

Παρακάτω ο ορίζοντας δεν έχει το κοντινό Μετς, αλλά το μακρινό Βερολίνο και το ακόμη πιο απόμακρο Ρίο ντε Τζανέιρο: βεβαίως δεν είμαι σίγουρος ότι η συμμετοχή της Εθνικής ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι πιο δύσκολος στόχος από την πρόκριση ή του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού ή (γιατί όχι;) και των δυο πρεσβευτών μας στο Φάιναλ Φορ του Βερολίνου, σίγουρα πάντως η απόσταση σε χιλιόμετρα και σε μήνες κάνει την πόλη της Βραζιλίας να φαίνεται χαμένη στον ορίζοντα!

Είναι κι αυτή η ρουφιάνα η (κακή, ψυχρή κι ανάποδη) παράδοση η οποία βάζει μπόλικες μουτζούρες σε αυτήν την υπόθεση, καθότι η Εθνική κατάφερε να βγει καθαρή από τη βάσανο των Προολυμπιακών Τουρνουά μονάχα μία φορά, που πάλι έτυχε σε δίσεκτη χρονιά: το 2008, όταν σφράγισε το εισιτήριό της για το Πεκίνο, μέσω του ΟΑΚΑ, όπου ασφαλώς ο δρόμος ήταν πολύ πιο βατός...

Βαδίζοντας προς το προαναγγελθέν «τέλος εποχής» (μετά το αντίο του Σπανούλη και ενώ η άμμος μαζεύεται στο κάτω μέρος της κλεψύδρας του Ζήση και του Μπουρούση) η Εθνική περιμένει εναγωνίως τα μαντάτα της 19ης Ιανουαρίου: σε δύο εβδομάδες από σήμερα η FIBA θα ανακοινώσει πού και πώς θα διεξαχθούν τα τρία Προολυμπιακά Τουρνουά, από τα οποία θα αναδειχθούν οι ισάριθμες ομάδες που υπολείπονται για να συμπληρωθεί η τελική δωδεκάδα...

Οι εννέα χώρες που έχουν ήδη προκριθεί είναι οι ΗΠΑ, η Βραζιλία, η Αυστραλία, η Νιγηρία, η Βενεζουέλα, η Αργεντινή, η Ισπανία, η Λιθουανία και η Κίνα, ενώ τις τρεις ορφανές θέσεις θα διεκδικήσουν από τις 5 έως τις 11 Ιουλίου 18 ομάδες, χωρισμένες σε τρεις ομίλους, εκ των οποίων περνάει μονάχα η πρώτη!

Οι πόλεις που διεκδικούν τη διοργάνωση των τριών Τουρνουά είναι η Πράγα, το Αμβούργο, το Τορίνο, η Μανίλα, το Βελιγράδι και η Κωνσταντινούπολη, ενώ ο συρφετός των ομάδων περιλαμβάνει τη Γαλλία, τη Σερβία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Τσεχία, τον Καναδά, το Μεξικό, το Πουέρτο Ρίκο, την Ανγκόλα, την Τυνησία, τη Σενεγάλη, τις Φιλιππίνες, το Ιράν, την Ιαπωνία, τη Νέα Ζηλανδία και άλλες τρεις ομάδες που θα επιλεγούν στις 19 Ιανουαρίου, αναλόγως με την ανάθεση των Τουρνουά και ενδέχεται να βάλουν στο κάδρο την Τουρκία ή τη Γερμανία...

Δεν ξέρω για το Προολυμπιακό Τουρνουά και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες (6-21 Αυγούστου), αλλά η Γερμανία (η οποία το 2008 είχε ακολουθήσει την Ελλάδα από το Μαρούσι στο Πεκίνο με τον Ντιρκ Νοβίτσκι να κλαίει από τη συγκίνηση έξω από τα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ) έχει εκ προοιμίου την τιμητική της επί συλλογικού επιπέδου, υπό την έννοια ότι φιλοξενεί το Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας για τέταρτη φορά στα χρονικά της διοργάνωσης...

Μπορεί να μη χωνεύουμε τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, αλλά η χώρα τους υπήρξε ανέκαθεν φιλόξενη για τον λαό μας και δεν εννοώ μονάχα τους «γκασταρμπάιτερ» της ξενιτιάς, αλλά και τις ομάδες του μπάσκετ, που αποδείχτηκαν συνεπέστατες στο ανά δεκαετία ραντεβού...

Ο Αρης άνοιξε πρώτος τον δρόμο το 1989 στο «Olympiahalle» του Μονάχου, ο Ολυμπιακός βάδισε στα χνάρια του το 1999 στο ίδιο γήπεδο, ενώ το 2009 στο Βερολίνο έδωσαν «παρών» και οι δυο «αιώνιοι», μάλιστα ο μεταξύ τους ημιτελικός (με νικητή τον μετέπειτα πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκό) λογίζεται ως ο κορυφαίος όλων των εποχών...

Βεβαίως και αυτή η υπόθεση είναι μακρινή, διότι μέχρι τον προορισμό της O2 Arena μεσολαβούν τουλάχιστον 16 σταθμοί: οι υπόλοιπες 13 αγωνιστικές του Top-16, στις ράγες του οποίου μόλις άρχισαν να τροχοδρομούν οι ομάδες, και τα (ή τρία ή τέσσερα ή πέντε) ματς των πλέι οφ, οπότε φέξε μου και γλίστρησα!

Μ' αυτά και μ' αυτά, το 2016 που μόλις άρχισε να μπουσουλάει, εκτός από δίσεκτο, είναι και πολλά υποσχόμενο στο μπάσκετ, οπότε εκτός από τις ευχές, θαρρώ πως επιβάλλονται και οι προσευχές!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS