Νίκη να `ναι κι όπως να `ναι, ακόμη κι αν πρόκειται για προϊόν ριφιφί, του οποίου τα προαπαιτούμενα ενυπάρχουν στον χαρακτήρα του: ο Παναθηναϊκός για άλλη μια φορά δεν το έβαλε κάτω και κατάφερε την ύστατη ώρα να πηδήσει από τη βάρκα του Χάροντα, που έπλεε στον Αχέροντα και τον οδηγούσε στον Αδη!

Η έλκουσα την προέλευσή της από τη μυθολογία αλληγορία είναι μεν γλαφυρή, αλλά και απολύτως πραγματική: όντως χθες ο Παναθηναϊκός έπεσε από την παρακείμενη στέγη του... Καλατράβα και όχι μόνο στάθηκε όρθιος, αλλά στην προσγείωσή του βρήκε και ένα γεμάτο πορτοφόλι, που ασφαλώς θα του φανεί πολύ χρήσιμο στο μέλλον...

Ο περιβόητος «νόμος του ΟΑΚΑ» προφανώς πήρε το εορταστικό (λόγω των ημερών) ρεπό του και σε πείσμα της εθιστικής συμπεριφοράς τους, οι «πράσινοι» δεν κατάφεραν να επιβάλουν από την αρχή τον ρυθμό τους και να χειραγωγήσουν την ελλιπή, πλην πάντοτε επικίνδυνη Μάλαγα. Τουναντίον, υποτάχθηκαν στο τέμπο των Ανδαλουσιανών, έμοιαζαν σαν υπνωτισμένοι από την αρχή έως το τέλος, δεν επένδυσαν στα δυο ξεσπάσματα που τους έφεραν στο +7 και στο +9, και επιβεβαίωσαν την παροιμία που λέει «δώσε θάρρος στον χωριάτη, να σου ανέβει στο κρεβάτι»!

Στο τέλος της ημέρας ο Παναθηναϊκός άρπαξε τη νίκη μέσα από τα χέρια των Ισπανών, που μάλλον δεν κατάλαβαν πώς έχασαν!

Χωρίς ρυθμό, εγκλωβισμένος στη ζώνη προσαρμογής που έπαιξε ο Πλάθα στην τελευταία περίοδο, με κατάχρηση στην πάσα και έλλειμμα στην επιθετικότητα, ο Παναθηναϊκός είδε όντως τον χάρο με τα μάτια του και στάθηκε όρθιος χάρη στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης που τον διέπει: αυτό το ένστικτο γέννησε την εκκωφαντική τάπα του Γκιστ στο σουτ τριών πόντων του Σμιθ στα 35 δευτερόλεπτα, το ηρωικό επιθετικό ριμπάουντ του ίδιου και τη μία βολή που έβαλε στα 23'', την επιτηδειότητα του Διαμαντίδη πρώτα στο να μαγνητίσει πάνω του την άμυνα και εν συνεχεία να βρει την πάσα της βραδιάς με αποδέκτη τον Φελντέιν, ο οποίος... μπουμπούνισε το (κατά δική του δήλωση) μεγαλύτερο σουτ της μέχρι τώρα καριέρας του και έγραψε τον λυτρωτικό επίλογο.

Μολονότι ο Παναθηναϊκός είχε το προβάδισμα στο σκορ καθ' όλη τη διάρκεια του ματς (μέχρι τη στιγμή που η Ουνικάχα πέρασε με 61-62), δεν κατάφερε να γίνει το πειστικό αφεντικό της αναμέτρησης. Ως εκ τούτου, προϊόντος του χρόνου, οι φιλοξενούμενοι αναθαρρούσαν και φαίνονταν έτοιμοι να αποδράσουν με τη νίκη απέναντι σε μια ομάδα που είχε να αντιμετωπίσει όχι μόνο τα αγωνιστικά προβλήματα, αλλά και τον εξ αυτών απορρέοντα εκνευρισμό της.

Χθες ο θεός ήταν... βαμμένος Παναθηναϊκός, ωστόσο εδώ ισχύει το «συν Αθηνά και χείρα κίνει»: για να τους συνδράμει η τύχη, οι «πράσινοι» χρειάστηκε να την προκαλέσουν με την επιμονή τους, και κυρίως με την άρνησή τους να ηττηθούν: αυτό το «refuse to lose» τους κράτησε όρθιους όταν το ταμπλό έγραψε 61-64 και τους έδωσε τη δύναμη να αντιδράσουν και να αρπάξουν την (εντός έδρας) νίκη κόντρα σε μια ανταγωνίστρια ομάδα. Μια νίκη που είναι απαραίτητη στο κυνήγι του στόχου τους...

ΥΓ.: Ο Διαμαντίδης βίωσε άλλη μια μεγάλη στιγμή, που προφανώς θα την κρατήσει αιχμάλωτη στο μυαλό και στην καρδιά του. Δεν εννοώ το γεγονός ότι ξεπέρασε τον Τζέι Αρ Χόλντεν και φιγουράρει στην έβδομη θέση των σκόρερς όλων των εποχών... Ούτε το ότι υπήρξε ο μακράν καλύτερος παίκτης του Παναθηναϊκού. Ούτε καν το ότι η εμφάνισή του ήταν έως και συγκινητική. Ολα αυτά ωχριούν μπροστά στο «Διαμαντίδης, οέ, οέ, οέ» και στη μυριόστομη αποθέωση που γνώρισε όταν, έξι δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, έκανε λάθος και σούταρε, νομίζοντας ότι μηδενιζόταν το χρονόμετρο. Τις προάλλες είχε αποθεωθεί σε ένα aιrball και εν τέλει είναι τόσο μεγάλος ο έρωτας των οπαδών του Παναθηναϊκού και τόσο σφοδρή η επιθυμία τους να ανακαλέσει την απόφαση της απόσυρσής του, που θαρρώ πως ακόμη κι αν βάλει αυτοκαλάθι, θα πέσει το γήπεδο από το χειροκρότημα!

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS