Σερβοφρένεια και σερβοπάθεια

Το συγκεκριμένο τμήμα του «τριφυλλιού» είναι το εύκολο θύμα κι όσοι το τονίζουν κινδυνεύουν να γίνουν η επιτομή της γραφικότητας. Για πρώτη φορά στην ιστορία του αθλητισμού η κριτική ενός αγώνα σταματά κάπου λίγο πριν τη μέση του. Συγκεκριμένα στο 49-19… Ντροπή να χάνει κοτζάμ Παναθηναϊκός με -30 πόντους, ομοίως ντροπή να μην κρίνεται το 80-66.

Ποιός είναι ο λόγος που στον ντορβά μπαίνει το 68-66 με τη Μάλαγα, με το τρίποντο του Φελντέιν; Ασκήθηκε κριτική και για την εμφάνιση με την Ουνικάχα και για τη χαζομάρα με τον Ερυθρό Αστέρα και για το κακό ξεκίνημα με την Κουμπάν, αλλά και την κακή διαχείριση όταν η ομάδα επέστρεψε απέναντι στη Λοκομοτίβ. Γιατί μία νίκη με σουτ στο τέλος είναι ντροπή; Ή, μάλλον, αλλιώς: Γιατί για τους «πράσινους» είναι ντροπή και για άλλους «ψυχή, καρδιά και καρύδια»;

Ουσιαστικά το 80-66 αποτελεί εξέλιξη, η οποία θα φέρει τον Παναθηναϊκό στους τελικούς με μειονέκτημα έδρας. Κι αυτό υπό αίρεση είναι, αλλά με γνώμονα τη λογική το αβαντάζ θα το έχουν οι «ερυθρόλευκοι». Το 49-19 αποτέλεσε μία εικόνα, όντως, του ματς. Όπως και οι 29 πόντοι του «τριφυλλιού» στο πρώτο μέρος. Οι 27 του Ολυμπιακού στο δεύτερο προφανώς δεν επηρεάζουν. Και ορθώς, διότι δεν γίνεται η κριτική σε ημίχρονα μα σε παιχνίδια.

Στο επί μέρους 13-31 με Φώτση και Γκιστ στο «4», «5» ποιός ο λόγος που κανείς δεν πίστωσε στον Παναθηναϊκό και τον προπονητή του την επιστροφή στην αναμέτρηση; Γιατί κανείς δεν τόνισε το ψυχολογικό πρόβλημα των γηπεδούχων στα παιχνίδια αυτά, το οποίο ήταν ευδιάκριτο από την εικόνα μουδιάσματος στην εξέδρα όταν ο Παναθηναϊκός μείωσε σε μονοψήφια διαφορά;

Στο κάτω-κάτω της γραφής γιατί δεν έγινε καν συζήτηση για το αν μετέτρεψαν το άσπρο σε μαύρο οι διαιτητές – ειδικά ο Πηλοΐδης και ο Κορομηλάς – που έκαναν διψήφιο αριθμό ανάποδων σφυριγμάτων όταν η διαφορά μειώθηκε; Ο ένας λόγος είναι πώς ο Παναθηναϊκός έχει το ανάστημα να παραδέχεται όταν μπάζει και δεν μετρά βολές… Ο δεύτερος είναι ότι ο σύλλογος βάλλεται εκ των έσω, με μία απίστευτη επιθετικότητα που καλλιεργείται φέτος από τους ίδιους που στο ποδόσφαιρο αβάνταραν τον κάθε Αναστασίου μία τριετία τώρα. Πονηρές συμπεριφορές, αλλά τα βουνά είναι μαθημένα στα χιόνια!

Τι περιλαμβάνει η επόμενη ημέρα στο «τριφύλλι»; Το πρώτο που αναμένεται είναι η επίσημη τοποθέτηση της διοίκησης, η οποία πρέπει να προστατεύσει αρχικά την ομάδα και αντιμετωπίσεις Πηλοΐδη και Κορομηλά να εκλείψουν. Στηρίζεται ο προπονητής; Ανοικτά: Ναι ή όχι; Χρειάζεται η ομάδα ενίσχυση ή εκκαθαρίσεις; Το πλάνο με τους μικρούς προχωρά ή όχι; Η άποψη του Σάσα Τζόρτζεβιτς για όλα αυτά ποιά είναι;

Το υπάρχον ρόστερ αξιοποιείται σωστά; Διότι δεν γίνεται ο προπονητής να τρώει πρόστιμο. Ή κάνει ή απολύεται. Είναι υποχρεωμένη η κεφαλή του Παναθηναϊκού να πράξει τα παραπάνω, έστω κι αν η σεζόν είναι στη μέση της. Το ορθό θα είναι να υπάρξει υπομονή στο θέμα του τεχνικού ηγέτη. Ο Σέρβος αποτελεί ένα από τα καλά prospects στην Ευρώπη και θέλει χρόνο.

Οι ονειρώξεις που ακούγονται για Μπλατ, ο πόθος με τον Σάρας (κάποια στιγμή θα γίνει πραγματικότητα) ή η λύση Πρίφτη δεν είναι στην παρούσα φάση συμβατά με την ομάδα. Ο Τζόρτζεβιτς πρέπει να πετύχει και μπορεί να πετύχει. Η επάνδρωση του ρόστερ το καλοκαίρι σαφώς κι έχει κενά, όμως για όλα τα δεινά δεν μπορεί να ευθύνεται ο ίδιος ο προπονητής, ο Πάβλοβιτς και ο Κούζμιτς.

Ο πρώτος είναι, πράγματι, αρνητικός. Ταλαιπωρεί την μπάλα, κάνει λάθη, βγάζει έναν υπερεγωισμό στο παιχνίδι του κάνοντας εξεζητημένα πράγματα αντί για τα απλά. Άλλες φορές δείχνει να βαριέται και λογίζεται δικαιολογημένα ως μία επιλογή που δεν βγήκε. Ο δεύτερος είναι φιλότιμος, παίζει άμυνα, αλλά δεν γίνεται ειλικρινά… τρία μέτρα άντρας να μην έχει μισή κίνηση για σκορ.

Καλάθης και Ραντούλιτσα είναι διαφορετικές περιπτώσεις που θ΄ αναλυθούν διεξοδικά. Ο Σέρβος «γίγαντας» είναι ο καλύτερος finisher στη θέση του στην Ευρώπη, αλλά η μη ύπαρξη ενός mobile ψηλού δίπλα του να καλύπτει τις αδυναμίες στην άμυνα τον εκθέτει. Ο Έλληνας γκαρντ κάποιες φορές παίζει ανάλογα με τα στάνταρ του, κάποιες άλλες όχι. Έχει τραυματισμούς, είναι κουρασμένος και φαίνεται, έχει πλαισιωθεί, όμως, με ορισμένους παίκτες στο πλάι του ικανούς να πιέσουν και να τρέξουν στο transition;

Αν η αμοιβή είναι δυσανάλογη της αξίας του ας το κρίνουν αυτοί που τον πληρώνουν, διότι δεν μπορούμε να μπούμε στη διαδικασία – μπακαλίστικα – να βάλουμε τα 2 εκατομμύριά του με τα 300 χιλιάρικα του Φελντέιν δίπλα και να ζυγίσουμε ποιος κάνει τι! Όσον αφορά τον κόουτς: Οι εκκινήσεις στα τελευταία παιχνίδια είναι πρόβλημα. Διψήφια διαφορά στην Πόλη, διψήφια στο Κρασνοντάρ, διψήφια και στο «ΣΕΦ».

Σε όλα υπήρξε αντίδραση, ανεξάρτητα κι αν όλα χάθηκαν. Γιατί αρχικά φαίνεται αδιάβαστος και πώς μετά διορθώνει τα κακώς κείμενα; Στο τρίτο δεκάλεπτο με τον Ολυμπιακό, οι «πράσινοι» έκαναν όργια. Η διαλυμένη ομάδα του πρώτου μέρους είχε 9/13 σουτ και 9 ασίστ! Πώς όλο αυτό διαδέχεται μία εκκίνηση χωρίς πλάνο και αυτοπεποίθηση; Τέλος, ok, να χαθεί παιχνίδι από τον Σπανούλη ή τον Πρίντεζη είναι εύπεπτο. Από τον Χάκετ;

Πέραν όλων αυτών ως κατακλείδα… Ο Παναθηναϊκός προπονητή έχει και μ΄ αυτόν πρέπει να πορευτεί. Οι ήττες πονάνε, αλλά οι τίτλοι δεν λείπουν. Η υπομονή περισσεύει κι όλη αυτή η εξαντλητική κριτική στο μοναδικό ανάχωμα του παναθηναϊκού οργανισμού δεν βγάζει πουθενά. Προερχόμενη εκ των έσω μάλιστα! Επιβάλλεται να διορθωθούν τα λάθη που έχουν γίνει στο recruiting, αλλά καμίας μορφής σερβοπάθεια ή σερβοφρένεια δεν πρέπει να πειράξει τον «Σάλε».

Πηγή: sportit.gr