Δεν χρειάζεται να είσαι «παν-επιστήμονας του μπάσκετ» (φράση που αποδίδεται στον Ντούσαν Ίβκοβιτς) για να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει στον Παναθηναϊκό.

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι δεν καταλαβαίνει (ή κάνει ότι δεν καταλαβαίνει) ο κόουτς Τζόρτζεβιτς, που φέρει την αποκλειστική ευθύνη για την εικόνα της ομάδας, που είναι απείρως σοβαρότερο πρόβλημα από τις ‘’κακές’’/βαριές ήττες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η ευθύνη για όσα είδατε (και) χθες στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είναι αποκλειστικά του προπονητή. Γιατί ακόμα κι αν αποδεχτούμε ότι τα εργαλεία είναι ανεπαρκή (προσωπικά δεν το πιστεύω), αφενός εκείνος τα διάλεξε και αφετέρου δεν τα έχει βελτιώσει σε τίποτα, δεν έχει δώσει ταυτότητα και αγωνιστικό προσανατολισμό στην ομάδα, δεν διαβάζει εκ των προτέρων τα παιχνίδια, ευρισκόμενος στη δυσάρεστη θέση να κυνηγάει μεγάλες διαφορές από την αρχή κάθε μεγάλου/σημαντικού/κρίσιμου ματς. Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχασε (ή πιο σωστά… μάλλον θα χάσει) το πλεονέκτημα έδρας στην Ελλάδα, ούτε ότι πια αμφισβητείται ακόμα και η πρόκριση στην οκτάδα της Ευρωλίγκας. Το πιο σημαντικό είναι ότι με αυτή την προπονητική φιλοσοφία δεν πρόκειται ποτέ να ανακάμψει ακόμα κι αν πάρει αθλητικό ψηλό, καλό οργανωτή ή ένα τριάρι, που ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί λέει ότι του λείπει. Τον Κάρι να φέρει, δουλειά έτσι δεν γίνεται. Όχι γιατί είναι κακός προπονητής, αλλά γιατί είναι άπειρος προπονητής, ξεροκέφαλος μέχρι εξάντλησης και με εντελώς λάθος λογική.

 

Μπορεί στην εθνική ομάδα η επίκληση στον αθλητικό εγωισμό των παικτών, στο φιλότιμο, στην ομοψυχία και το πάθος (το περίφημο «γυαλισμένο μάτι») να είναι αποδοτική για ένα τουρνουά δυο εβδομάδων, στους συλλόγους όμως για μια ολόκληρη χρονιά είναι σταγόνα στον ωκεανό των θεμάτων που πρέπει να διαχειριστεί. Ο Τζόρτζεβιτς κάθε φορά που κάτι στραβώνει στα αποδυτήρια αναλώνεται σε τόνωση ηθικού και στη λογική «πάμε λεβέντες μου να τους πάρουμε το σκαλπ». Στο μπάσκετ όμως έτσι δουλειά δε γίνεται.  Και χθες στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας η ομάδα μπήκε χωρίς σχέδια στην επίθεση, εξαιρετικά αργή στην άμυνα απέναντι στα βασικά όπλα του Ολυμπιακού και κυρίως αδιάβαστη. Όταν ο «Σάλε» κατάλαβε ότι με γιουρούσια και πατριωτισμούς δουλειά δε γίνεται, όταν έσφιξε την άμυνα με Φώτση-Γκιστ και λειτούργησε ο εγωισμός του Διαμαντίδη, κάτι πήγε να γίνει. Δυστυχώς όμως κυνηγούσε διαφορά 30 πόντων από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Αυτά δεν γυρίζουν ούτε στα παραμύθια. Αφήστε που πια δεν πιστεύω ότι μπορεί ούτε να μιλήσει στο θυμικό, στον ψυχισμό, στον εγωϊσμό των παικτών του.

 

Αξιοσέβαστε κύριε Τζόρτζεβιτς, πέραν της πλήρους έλλειψης ταυτότητας και αγωνιστικής στόχευσης, χρησιμοποιείς εντελώς λάθος τους παίκτες σου. Εκτός από την τρικυμία που δημιουργείς στον Καλάθη (φαίνεται δημιουργικά και αμυντικά σε πλήρη σύγχυση, χωρίς να φταίει), εμμένεις στις σουτάρες του Φελντέιν, δεν εντάσσεις σωστά τον Παππά μετά τον τραυματισμό του και κυρίως κάνεις ότι μπορείς για να δικαιώσεις την επιλογή Πάβλοβιτς. Και αυτόν όμως τον εκθέτεις. Τον αφήνεις στο παρκέ πολύ περισσότερο από όσο πρέπει (ακόμα και με 4 φάουλ) χωρίς να του δίνεις καν χώρο. Το έγκλημα όμως είναι ότι καταστρέφεις το τεράστιο όπλο που λέγεται Γιάνκοβιτς. Στο ‘’3’’ τον βάζεις και τον βγάζεις άναρχα χωρίς να τον αφήνεις να βρει ρυθμό, χωρίς να του δίνεις τη δυνατότητα να βοηθήσει την ομάδα, αν και όσες φορές τον έχεις βάλει σε έχει εκθέσει. Ο συγκεκριμένος παίκτης μάλιστα θα μπορούσε (θα έπρεπε) να σε βοηθήσει και στο ‘’2’’. Δεν το τολμάς, δεν κάνεις κάτι έξω από μια ανεξήγητα στατική και αναποτελεσματική νόρμα που έχεις στο μυαλό σου. Αυτό λέγεται είτε εμμονή, είτε ολική τύφλωση. Το δεύτερο δεν το πιστεύω.  Στα πέριξ της περιφέρειας δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να χρησιμοποιήσει τον Χαραλαμπόπουλο, λες και υπάρχει περίπτωση να είναι χειρότερος από αυτούς που παίζουν. Αυτό δεν αφορά στο χθεσινό παιχνίδι, αλλά είπαμε ότι δεν κοιτάμε το δέντρο. Το δάσος της συνολικής εικόνας είναι το θέμα μας.

 

Κάλε μου κόουτς, εξαίρετο παιδί ο Κούζμιτς, εξελίξιμος –δε λέω- όμως δε γίνεται να τον βαφτίζεις βασικό σέντερ. Σπουδαίος ο Ραντούλιτσα, αλλά δεν μπορεί να μην έχεις κάνει τίποτα στην προπόνηση για να βελτιώσεις τα πλάγια βήματά του και τις αργές επιστροφές του στις εξόδους στα σκρην, γιατί παίρνουν βελτίωση. Δεν είναι τόσο αργός όσο παρουσιάζεται. Είναι αδιανόητο να μη δίνεις λίγο χρόνο στον Παπαγιάννη (που κάθε φορά σε εκθέτει) με τη δικαιολογία ότι είναι μικρός, ανώριμος και άπειρος. Ο Κούζμιτς δηλαδή τι είναι; Μεγάλος, ώριμος και πεπειραμένος; Συμφωνώ ότι το συγκεκριμένο βαρύ τρίο (συν τον Γκιστ) θα μπορούσε να λειτουργήσει. Αν το χρησιμοποιούσες όμως σωστά ανάλογα με τον αντίπαλο και τον κάθε αντίπαλο της παρούσας πεντάδας. Εσύ όμως αρνείσαι να «παίξεις» με το υλικό σου και τελικά να εκπλήξεις τον αντίπαλο, που γνωρίζει πια ακόμα και πότε θα χαλαρώσεις τον κόμπο στη γραβάτα σου.  Ούτε καν ο Φώτσης αξιοποιείται σωστά.

 

Με το περιορισμένο (και ακατανόητο ως προς τα χρονικά του σημεία) ροτέισον που επιλέγει ο προπονητής του Παναθηναϊκού, όχι μόνο άμυνα δεν παίζει (άναρχες αλλαγές σε όλα τα σκρην μόνο αποτέλεσμα δεν μπορούν να δώσουν), αλλά και στην επίθεση η αποτελεσματικότητα επαφίεται στο ατομικό ταλέντο, στην έμπνευση και στο σουτ. Στοιχεία που περιστασιακά θα μας γοητεύσουν, αλλά σε διάρκεια θα καταρρεύσουν άνετα. Γι’ αυτό και στην αρχή λέγαμε ότι αυτός ο Παναθηναϊκός είναι πραγματικά καλός. Πιστέψαμε ότι οι αδυναμίες θα δουλευτούν, τα λάθη θα διορθωθούν. Τίποτα όμως. Ο χρόνος που αγόρασε στο ξεκίνημα της χρονιάς με τις νίκες στα ντέρμπι πήγε κατευθείαν στα σκουπίδια.

 

Στην ομάδα υπάρχει πλέον εκνευρισμός, είναι σαφές. Γράψαμε και χθες ότι χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ. Για να αλλάξει όμως το κλίμα πρέπει πρωτίστως ο προπονητής να κατανοήσει ότι έχει κάνει τεράστια λάθη. Αν δεν κοιτάξει στον καθρέφτη, τότε όποιος και να έρθει δεν πρόκειται να αλλάξει το παραμικρό. Ελπίζω δηλαδή ότι δεν ισχύει η χθεσινή του δήλωση. Δεν μπορεί να μην καταλαβαίνει.

 

Ο Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς είναι μια τεράστια προσωπικότητα και ένας σημαντικός προπονητής. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι στον Παναθηναϊκό δουλεύει σωστά. Απέναντι στο μπάσκετ του προπονητή δεν έχει απαντήσεις. Στη διαχείριση των παικτών βαθμολογείται κάτω από τη βάση. Και πλέον έχει χάσει και τον τρόπο να πείθει τους παίκτες να βγάζουν φωτιές για να τσακίζουν τον αντίπαλο. Αυτό άλλωστε δεν αρκεί. Δεν έχει όμως ούτε αυτό.

 

Δεν είναι δουλειά δημοσιογράφου να μπει σε βαθιά ανάλυση συστημάτων. Αρκεί να βλέπει κάποια. Δεν είναι δουλειά του ούτε να ερμηνεύει επιλογές. Αρκεί μετά από 4 μήνες αυτές κάτι να αποδίδουν. Σίγουρα δεν προσλαμβάνει, ούτε απολύει. Μπορεί όμως να επισημαίνει τι δεν πηγαίνει καλά. Όχι λόγω της ήττας σε ένα ντέρμπι. Αυτό είναι το λιγότερο. Ο προπονητής πρέπει να το πάρει αλλιώς. Μεταγραφές χρειάζονται και θα γίνουν. Δεν θα είναι όμως αρκετές αν δεν αλλάξει (αν δεν υπάρξει) ταυτότητα, κατεύθυνση και πλήρης αξιοποίηση του ρόστερ. Αρκετές ευκαιρίες πήραν παίκτες που δεν δικαίωσαν την επιλογή τους.

 

Είναι καθαρό ότι ο κερδισμένος χρόνος τελείωσε και περιθώρια δεν υπάρχουν. Πρέπει να αλλάξουν όλα δραστικά. Αρχίζοντας από τον πάγκο και πηγαίνοντας προς το παρκέ. Πώς άλλωστε να ζητήσεις ατομικές ευθύνες από τους στρατιώτες, όταν ο στρατηγός έχει εκπονήσει σχέδιο που οδηγεί σε τέτοιες ήττες. Είμαστε στο σημείο μηδέν. Ή αλλάζει άμεσα ή τον αλλάζουν…

Επόμενη ήττα με αυτόν τον τρόπο φαντάζομαι ότι δεν θα είναι αποδεκτή.

 

Υ.Γ: Δεν έχει καλύτερο ρόστερ ο Ολυμπιακός. Απείρως καλύτερο προπονητή έχει!

Πηγή: pamesports.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS