Ιτούδης: 20 λόγοι να τον εκτιμάς και να διδάσκεσαι!

 

Άρα, ο Δημήτρης Ιτούδης φέτος έκανε κάτι εντελώς διαφορετικό που άλλαξε πλήρως την ομάδα, η οποία επί 8 χρόνια έπεφτε από αποτυχία σε αποτυχία. To αυτονόητο είναι ότι διάλεξε τα κατάλληλα εργαλεία (κυρίως όταν ήρθαν τραυματισμοί και ατυχίες) και δίδαξε σπουδαίο, αποδοτικό και γοητευτικό μπάσκετ. Υπάρχουν ,όμως, και κάποια επιπλέον στοιχεία που βάζουν τη σφραγίδα του σπουδαίου Έλληνα τεχνικού σε όλη την ιστορική διαδρομή της ΤΣΣΚΑ. Όσοι έχουν την τύχη να γνωρίζουν τον κόουτς, να τον έχουν συναναστραφεί, να έχουν ανταλλάξει δυο κουβέντες παραπάνω μαζί του, αντιλαμβάνονται. Ο Ιτούδης έχει μάθει στη διαδρομή του στην προπονητική να γεννάει μπάσκετ, να δημιουργεί νέες συνθήκες μέσα από τη μελέτη , τη φαντασία την αφοσίωση. Αυτό δεν του το έμαθε κάποιος, δεν του το χάρισε κάποιος. Το είχε μέσα του. Σαφώς το καλλιέργησε μέσα από τα 13 χρόνια της συνεργασίας του με τον Ομπράντοβιτς, στα οποία έμαθαν σε όλους μας και μια ακόμη λέξη, την πιο σημαντική απ' όλες: ''Motivation''. Την έλεγε πάντα στα αγγλικά, αλλά μέσα από την ένταση του λόγου τους, την πίστη στο περιεχόμενό της, γινόταν αυτόματη μετάφραση σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Η λέξη είναι (και θα είναι πάντα) αποτυπωμένη στο ευθύ βλέμμα τους. 

 

Αυτό ,λοιπόν, άλλαξε στην ΤΣΣΚΑ. Η ομάδα ήταν πάντα μια σπουδαία μπασκετική μηχανή. Ένα σύνολο δώδεκα χρυσοπληρωμένων και ικανότατων παικτών και μερικών εκ των σπουδαιότερων προπονητών της Ευρώπης. Εκ της γεωγραφικής θέσης της ,όμως, του κρύου που σου παγώνει το αίμα (συχνά και τα συναισθήματα), των ατελείωτων ταξιδιών, η ΤΣΣΚΑ είχε βάλει στο DNA της τη μαλθακότητα, την απουσία πάθους, το φόβο, τα (διάφορα) σύνδρομα και όσα μπορούν να συνοδεύουν τις πιο soft καταστάσεις στις μεγάλες στιγμές του αθλητισμού. Ο Ιτούδης πέρυσι δεν ήθελε να ακούει για όλα αυτά, του φαίνονταν εξωπραγματικά για επαγγελματίες παίκτες. Είχε θυμώσει πριν το περσινό Final Four, όταν του είχα θέσει τις μοσχοβίτικες φοβίες απέναντι στον Ολυμπιακό, καθώς και άλλα ρωσικά συμπλέγματα που στο τέλος έφερναν αποτελέσματα κατώτερα των πραγματικών ικανοτήτων. Όταν τέλειωσε η σεζόν κατάλαβε ότι πρέπει πρωτίστως να ξορκίσει όλους αυτούς τους δαίμονες. Το επανέλαβε πολλές φορές και ο ίδιος. Μετέδωσε στους παίκτες του τον δικό του ψυχισμό. Το πάθος, την αποφασιστικότητα, τη σκληρή δουλειά, το κίνητρο, την επώδυνη γέννα φρέσκου μπάσκετ, μέσα από ηρεμία και στοχοπροσήλωση. Έπεισε τους παίκτες του ότι αυτή η κούπα δεν θα χαθεί ποτέ και για κανέναν λόγο. Όλα αυτά αποτυπώθηκαν στους πανηγυρισμούς του. Μιλούσε με την ένταση του πάθους. Αλλά και στις δηλώσεις του Τεόντοσιτς, που τον έπεισε ότι μπορεί να ξεπεράσει τις στιγμές του θολωμένου μυαλού. Τον διαχειρίστηκε τέλεια. Του άλλαξε το μυαλό. Η back door πάσα στην παράταση, την ώρα που η μπάλα ζυγίζει χίλια κιλά, είναι η απόδειξη όσων γράφουμε. Φυσικά και όλες οι φάσεις ήταν τέλεια δουλεμένες στην προπόνηση. Για να εκτελεστούν σωστά ,όμως, πρώτα έπρεπε κάποιος να πειράξει το μυαλό αυτών που είχαν εμποτιστεί με την λογική του ηττημένου των τελικών.

 

Τι θα μου λέγατε αν σας έλεγα πριν το Φάιναλ-Φορ ότι στις κρίσιμες φάσεις ο Τεόντοσιτς θα ήταν αλάνθαστος; Ότι ο Κχριάπα θα έπαιρνε το τελευταίο σουτ της κανονικής περιόδου και θα το έβαζε; Ότι η ΤΣΣΚΑ που ξέρουμε ,ενώ έχει υποστεί ανατροπή από το +23, θα κατάφερνε να μπει στην παράταση αποφασισμένη να μη φύγει από το Βερολίνο χωρίς την κούπα; Πιθανότατα θα με στέλνατε σε κάποιον καλό ψυχίατρο ή (στην καλύτερη περίπτωση) σε κάποια βρύση για να ρίξω λίγο παγωμένο νερό στο κεφάλι μήπως συνέλθω. Κι όμως όλα αυτά έγιναν. Εδώ ήταν ταύρος εν υαλοπωλείο ο Βοροντσέβιτς... Και όλα ήταν υπογεγραμμένα από τον Δημήτρη Ιτούδη, ο οποίος πέραν του έβδομου τροπαίου στην ιστορία της ΤΣΣΚΑ , θα μνημονεύεται αιωνίως γιατί κατάφερε να ξορκίσει όσα κυνηγούσαν εδώ και πολλά χρόνια την πιο βαριά και ακριβή φανέλα της Ευρώπης. 

 

Ο Δημήτρης Ιτούδης που είχαμε την ευλογία να γνωρίσουμε είναι:

 

-Η επιτομή του επαγγελματία: Εργατικός μέχρι θανάτου, συνεπής μέχρι κεραίας, πεισματάρης όσο δεν πάει άλλο, δημιουργικός σε σημείο απόγνωσης για τους γύρω του.

 

-Ο ορισμός της απόλυτης προσωπικότητας: Θετικός στη σκέψη, ήρεμος, στοχοπροσηλωμένος, πιστός φίλος, ευθύς στο μέγιστο βαθμό. Σπάνια χάνει την αυτοκυριαρχία του, σπανιότερα πανικοβάλλεται, ουδέποτε παρασύρεται από συναισθηματισμούς. Όχι, δεν είναι συναισθηματικά ανάπηρος, όπως πολλοί μπορεί να πιστεύουν. Κάθε άλλο. Είναι γεμάτος από όλα τα συναισθήματα στο μέγιστο βαθμό. Όλα εκδηλώνονται όταν σβήνουν οι κάμερες, τα φώτα και μένει με τους δικούς του ανθρώπους ή μόνος του. 

 

Θα μου πείτε, τώρα που πήρε την Ευρωλίγκα δεν του βρίσκεις ελαττώματα ; Θα σας απαντήσω ότι είναι εξωφρενικά πεισματάρης (ξεροκέφαλος) και όταν θυμώνει καλύτερα να μην περάσεις δίπλα του. Θα επισημάνω επίσης ότι είναι εκνευριστικά προσεκτικός στις δηλώσεις του. Τίτλο δεν του παίρνεις με τίποτα. Στο δημόσιο βίο του είναι τυπικότερος των τυπικών.

 

Θα σας πω ,όμως, ότι η προσωπικότητα, η δουλειά του και το σύνολο όσων φέρει ως επαγγελματίας και άνθρωπος με έκαναν από το 2002 περίπου να ντρέπομαι όταν τον αποκαλούσαμε βοηθό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Στις μεταδόσεις και τις εκπομπές ουδέποτε τον αποκάλεσα βοηθό. Ο Ιτούδης ήταν ο λόγος της χρήσης της λέξης ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ, πριν κάνει το μεγάλο βήμα ως πρώτος προπονητής. Όχι, δεν είναι ντροπή να είσαι ο βοηθός του κορυφαίου των κορυφαίων, του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Ιτούδης ,όμως, εξέπεμπε ανέκαθεν αρκετό φως για να μην είναι μόνο αυτό. Ήταν πάντα κάτι πολύ παραπάνω. Προφανώς γιατί και ο Ομπράντοβιτς του έδωσε χώρο που ουδέποτε είχε δώσει σε άλλον. 13 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή, μια υπέροχη ζωή. Ο σημερινός ήρωας της Ευρώπης ,μέσα σε όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του, ήταν πάντα υπομονετικός. Δεν βιάστηκε. Έκανε το βήμα όταν αισθάνθηκε έτοιμος κι όταν ήταν δεδομένο ότι οι δρόμοι τους με τον Ομπράντοβιτς δεν θα συνέχιζαν σε πορεία παράλληλη. Α, ξέχασα και κάτι ακόμα. Ο Δημήτρης δεν είναι αγνώμων και είναι απόλυτα πιστός. Ο Ιτούδης είναι επαγγελματίας όσο ελάχιστοι. 

 

Στη ζωή δεν κατακτάς τίποτα τυχαία. Δεν τον εμπιστεύθηκε τυχαία ο Βατούτιν. Δεν είναι εύκολο να σε εμπιστευθεί ο Βατούτιν. Δεν του χαρίστηκε η θέση στην ΤΣΣΚΑ. Δεν του είχε χαριστεί ούτε ο τίτλος τιμής ''συνεργάτης του Ζέλικο Ομπράντοβιτς''.

 

Όλα όσα διαβάσατε για τον χαρακτήρα του αποτυπώνονται στο ακέραιο στις στιγμές της απόλυτης χαράς του Δημήτρη Ιτούδη σε δυο στιγμιότυπα. Το ματς έχει μόλις τελειώσει, είναι πρωταθλητής Ευρώπης. Δεν ξεσπά ακόμα, παρά παίρνει αγκαλιά στον Ομπράντοβιτς και του λέει ότι κομμάτι της κούπας είναι δικό του. Του το λέει δακρυσμένος. Δε θέλω να μάθω τι του έλεγε ο Ζοτς, μπορεί να μου χαλάσει τη στιγμή. Και αμέσως μετά στις δηλώσεις. Μετρημένος, με ελεγχόμενο συναίσθημα και ένταση που ξεχείλιζε. Ταπεινός στο μεγαλείο του. Συγκρατημένος και ακριβοδίκαιος στο παραλήρημα της στιγμής. 

 

Βλέποντας απ' έξω τον Δημήτρη Ιτούδη , πολλοί πιστεύουν ότι είναι ξύλινος, σχεδόν ''ασυμπάθιστος''. Στα δικά μου μάτια όμως είναι το μοντέλο επαγγελματία, το υπόδειγμα ανθρώπου. Δεν το λέω τώρα εκ των υστέρων. Μάρτυρες όσοι ακούν αυτούς τους μήνες την εκπομπή του pamesports στον Real Fm. Όσοι άκουσαν χθες και σήμερα. Όσοι παρακολουθούν χρόνια το πόσο μας διδάσκει όλους μέσα από την προσωπικότητα και τη λειτουργία του. Και πόσο μας έχει αλλάξει στον τρόπο που προσεγγίζουμε το παιχνίδι.

 

 

Υ.Γ (1): Οι Έλληνες προπονητές του υψηλού επιπέδου είναι ΜΑΚΡΑΝ οι καλύτεροι στην Ευρώπη. Είναι το καλύτερο εξαγώγιμο προϊόν μας.  Δεν βάζω στη σύγκριση τον Ομπράντοβιτς, φυσικά. Αυτός είναι μια κατηγορία μόνος του.

 

Υ.Γ (2): Δεν θέλω ούτε να ακούω, ούτε να σχολιάσω αηδίες για την διαιτησία. Όσα κουκούτσια πήρε ο ένας, πήρε και ο άλλος. Όσοι αναζητάτε επιμόνως τους λόγους της επιτυχίας Ομπράντοβιτς ή Ιτούδη/ Ομπράντοβιτς ή Ιτούδη στα τεράστια μπάτζετ ή τη διαιτησία, απλώς είστε τυφλωμένοι, εμπαθείς και ψάχνετε (ματαίως) τρόπους να μικρύνετε μια τεράστια μπασκετική παρακαταθήκη. Είτε όσο λειτουργούσαν μαζί, είτε τώρα που ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους οι οποίοι πάντως διακατέχονται από τις ίδιες βασικές αρχές και τα ίδια ζητούμενα: Πώς θα γεννήσουν μπάσκετ και πως θα μεταλαμπαδεύσουν την ιερή λέξη ζωής: MOTIVATION!

 

Υ.Γ (3): Ναι, ο Βατούτιν πήγε στον πάγκο πριν την παράταση , αλλά δεν έβγαλε τσιμουδιά. Ήταν εκεί. Ο Ιτούδης ούτε τον κοίταξε. Με την ένταση της απόλυτης ηρεμίας του μάλιστα, δεν άφησε και το βλέμμα ούτε ενός παίκτη να στραφεί στον πρόεδρο. Τι να γίνει; Είχε και αυτός τα άγχη του.

Πηγή: pamesports.gr