Δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία του αν ήταν βήματα ή όχι.

Πέραν του ότι ακόμη και τώρα, μετά από 20 ριπλέι, δεν έχω ξεκάθαρη άποψη, θεωρώ πως μπαίνοντας σ' αυτό το τριπάκι βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε (πάλι) το δάσος.

Και το δάσος δεν είναι αν ο Παναθηναϊκός ή ο Ολυμπιακός θα πάρουν ένα ακόμη πρωτάθλημα, αλλά το τι θα κάνουμε σ' ένα 10ήμερο από σήμερα, γνωρίζοντας πως δεν θα ξαναδούμε αυτούς τους δύο παικταράδες μαζί στο παρκέ.

Η παράσταση που έδωσαν την Κυριακή στο ΟΑΚΑ έμοιαζε σαν το μπιζάρισμα που παίρνουν οι ηθοποιοί στο τέλος ενός θεατρικού, έμοιαζε σαν το δικό τους τελευταίο ρεσιτάλ πριν σβήσουν τα φώτα, κλείσει η κουρτίνα και κατέβουν από τη σκηνή.

Μόνο ο Διαμαντίδης και ο Σπανούλης θα μπορούσαν ύστερα από 0/8 και 2/9 να πάρουν αυτά τα σουτ, με αυτό τον τρόπο και τις άμυνες υποδειγματικά κολλημένες πάνω τους. Ούτε στον Χάντερ μπορεί να πει κανείς τίποτα για τον τρόπο που προσπάθησε να γλιτώσει, ούτε στον Καλάθη μπορεί να διαμαρτυρηθεί κανείς για τον τρόπο που αντιμετώπισε τον Σπανούλη.

Το τρομερό είναι πως τόσο ο Χάντερ, όσο και ο Καλάθης ήξεραν τι θα ακολουθήσει, ήταν σχεδόν βέβαιοι για την τελική επιλογή των Διαμαντίδη και Σπανούλη. Κι αυτό δεν μειώνει βεβαίως τους αμυνόμενους, αλλά δίνει μεγαλύτερη αξία στους επιτιθέμενους που μοιάζουν να λένε μέσα τους «μωρέ θα στο βάλω ό,τι κι αν κάνεις».

Από 'κει και πέρα, οι απειλές του Παναθηναϊκού για ενστάσεις και αποχωρήσεις αλά 1993 δεν ταιριάζουν στο μέγεθος ενός συλλόγου που έχει κατακτήσει 6 πρωταθλήματα Ευρώπης, έχει όσα πρωταθλήματα έχουν όλοι οι υπόλοιποι μαζί κι όλα αυτά συνοδεύονται από την τελευταία χρονιά του Δημήτρη Διαμαντίδη.

Ο μεγάλος Παναθηναϊκός, αυτός που κυριάρχησε στην Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια, μετατρέπει την όποια αδικία θεωρεί ότι έχει υποστεί, σε κίνητρο, πάει στο ΣΕΦ και... λυσσάει για το «διπλό». Ολα τα υπόλοιπα είναι περιττά...

Η στάση του Αργύρη Πεδουλάκη αντίθετα ήταν σαφώς πιο συμβατή με το μέγεθος του συλλόγου. Ελάχιστη αναφορά στην τελευταία φάση, ατάκες τύπου «δεν στέκομαι στη φάση, ακόμη κι αν ήταν βήματα» και ανάλυση των λαθών της ομάδας του που εξηγούν για ποιο λόγο ο Παναθηναϊκός βρέθηκε στο 1-1 κι όχι στο 2-0. Αυτό εκφράζει και τον μέσο Παναθηναϊκό κι όχι βεβαίως οι απειλές για αποχώρηση και ενστάσεις που δεν έχουν νόημα.

Τι έκανε λάθος ο Παναθηναϊκός την Κυριακή; Δε νομίζω πως ήταν θέμα «λάθους», αλλά δυσκολότερης διαχείρισης του «πρέπει». Είναι άλλο να πηγαίνεις στο ΣΕΦ με τη λογική «τι έχω να χάσω;» κι άλλο να «ΠΡΕΠΕΙ» να νικήσεις για να «καπαρώσεις» ένα πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός άλλαξε τον τρόπο αντιμετώπισης του παιχνιδιού στην άμυνα, με αποτέλεσμα να φανούν και οι γνωστές αδυναμίες του Παναθηναϊκού.

O Πεδουλάκης εμπιστεύτηκε τον τρίτο ακριβότερο παίκτη της ομάδας (Ραντούλιτσα) μόλις 11:46, με πιο χαρακτηριστική την στιγμή στο τελευταίο πεντάλεπτο, όταν αποβλήθηκε ο Γκιστ, επανέφερε τον Σέρβο και τον απέσυρε στην πρώτη κιόλας άμυνα για να ξαναβάλει τον άπειρο Χάντερ. Δεύτερον και πιο σημαντικό το γεγονός ότι αυτή τη φορά είχε μόλις έναν παίκτη με διψήφιο αριθμό πόντων, τον εκπληκτικό Νίκο Παππά.

Ο Ουίλιαμς μοιάζει πιο προβλέψιμος από ποτέ για τις αντίπαλες άμυνες, ο Καλάθης επέστρεψε στα φυσιολογικά του, ο Διαμαντίδης ήταν πολύ άστοχος και ο Γκιστ έδωσε τόσες μάχες στην άμυνα και πάνω στο καλάθι που θα ήταν αδύνατον να βοηθήσει περισσότερο στο επιθετικό κομμάτι.

Τι γίνεται από δω και πέρα; Επιστρέφουμε στα θεωρητικά, αυτά που λέγαμε όλοι και πριν από την έναρξη της σειράς. Η διαχείριση των συναισθημάτων είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη φάση των play offs. Είναι πολλοί αυτοί που λένε «καλύτερα μια ήττα με 15 πόντους διαφορά, παρά μια ήττα μ΄ αυτόν τον τρόπο» και μπορεί να έχουν δίκιο, αλλά είναι τέτοια η εμπειρία του Παναθηναϊκού που θα πρέπει να βρει κίνητρο από τον τρόπο που ηττήθηκε.

Πλέον ο Ολυμπιακός είναι ξανά το φαβορί, αποκατέστησε την ηρεμία στο εσωτερικό του, σταμάτησε την γκρίνια που προήλθε από το αποτέλεσμα του πρώτου ματς κι αν κάνει το 2-1 τότε θα έχει κάνει και το πιο αποφασιστικό βήμα για το πρωτάθλημα.

Πηγή: gazzetta.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός