Και την τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς των τελικών ο Ολυμπιακός υποδέχεται τον Παναθηναϊκό, σε μια σειρά η οποία παραείναι απροσδόκητη και αφύσικη για να επιδέχεται προβλέψεων...

Οχι μονάχα προβλέψεων (θαρρώ πως) δεν επιδέχεται, αλλά κανονικά θα έπρεπε να της επιβληθεί φραγή για να μην πάρει κόσμο και κοσμάκη στον λαιμό της!

Υπερβάλλω κατά τι, αλλά το σκεπτικό μου δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα και σπεύδω να το εξηγήσω για να μην παρεξηγηθώ...

Πρώτα απ’ όλα, από τη σεζόν 1992-93, οπότε καθιερώθηκαν οι τελικοί των πλέι οφ με τη συγκεκριμένη φόρμουλα των τριών νικών, ποτέ άλλοτε ένα τέτοιο γαϊτανάκι δεν άρχισε με δυο breaks: βεβαίως και υπάρχουν σειρές στις οποίες σημειώθηκαν δυο εκτός έδρας νίκες, ωστόσο είναι η πρώτη φορά που αυτά προέκυψαν μάνι μάνι...

Αυτή είναι η στατιστική διάσταση της υπόθεσης, αλλά προφανώς οι δυο εκτός έδρας νίκες έχουν και το (απαραίτητο) αγωνιστικό υπόβαθρό τους, που μάλιστα αντίκειται στη φύση των δυο ομάδων και στη φιλοσοφία των προπονητών τους!

Εδώ είναι που όντως μπερδεύεται πολύ το πράγμα και δεν μπορεί να μας οδηγήσει σε ασφαλείς εκτιμήσεις για το τι μέλλει γενέσθαι...

Στον πρώτο τελικό ο Παναθηναϊκός άλωσε το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, όπου ο ρυθμός και το σκορ ασφαλώς (θα) ευνοούσαν τον Ολυμπιακό και πάντως δεν ταιριάζουν στο δόγμα του Πεδουλάκη: ο Αργύρης έχει οικοδομήσει την καριέρα του στο λεγόμενο (και λανσαρισμένο από τον ίδιο) «σκεπτόμενο μπάσκετ» που απέχει πολύ από έναν αγώνα και δη τελικό και μάλιστα εκτός έδρας στον οποίον οι αιφνιδιασμοί πάνε σύννεφο και το σκορ ξεπερνάει τους ογδόντα πόντους.

Συνήθως ?και τούτο το πλήρωσε με την άδικη απόλυσή του από τον Παναθηναϊκό, την προηγούμενη φορά- ο Πεδουλάκης δημιουργεί και κοουτσάρει ομάδες που παίζουν σε χαμηλό τέμπο, προσπαθούν να ελέγξουν την κατάσταση μέσα από την άμυνα, ακουμπάνε πολύ την μπάλα μέσα στη ρακέτα, διαβάζουν τα mismatches και επιδιώκουν να επιβάλουν το παιχνίδι των πέντε εναντίον πέντε...

Καμία σχέση δηλαδή με ό,τι είχε συμβεί την περασμένη Πέμπτη!

Στην αντίπερα όχθη ?και σε πείσμα του υψηλού μέσου όρου του Ολυμπιακού στην επίθεση- ο Γιάννης Σφαιρόπουλος θεωρείται επίσης αρχιερέας της άμυνας και μάλιστα ο ίδιος μου είχε πει πέρυσι (σε μια συνέντευξή του στο «Goal News», την παραμονή του Φάιναλ Φορ) ότι «τιμή μου και καμάρι μου να με λένε αμυντικογενή προπονητή».

Τι συνέβη στην προκειμένη περίπτωση; Τη μεν Πέμπτη ο Ολυμπιακός σύρθηκε σε έναν πρώτο τελικό, το στυλ του οποίου πήγαινε κόντρα στο δόγμα του προπονητή του, αλλά τον βόλευε ως γηπεδούχο (καθότι οι ομάδες στην έδρα τους συνήθως εμφανίζονται πιο παραγωγικές), τη δε Κυριακή επικράτησε in extremis σε έναν αγώνα που έμοιαζε κομμένος και ραμμένος στα μέτρα μιας φιλοξενούμενης ομάδας, αλλά παράλληλα ταίριαζε στην αντίληψη του Πεδουλάκη!

Κοινώς, μπλέξαμε τα μπούτια μας και άντε να δούμε πώς θα τα ξεμπλέξουμε στους επόμενους δυο ή τρεις αγώνες που επίκεινται...

Εδώ βεβαίως οφείλω να υπογραμμίσω ότι καλά και άγια είναι τα δόγματα και τα σχέδια των προπονητών, αλλά (με όλο τον σεβασμό μου προς τον Γιάννη, τον Αργύρη και το σινάφι τους) πιστεύω ακράδαντα ότι τους μεγάλους αγώνες τους κρίνει το ένστικτο των μεγάλων παικτών!

Επ’ αυτού (του ισχυρισμού μου) έχω αποδείξεις και ονόματα, που λέει και το τραγούδι: τουτέστιν, από το ένστικτο του Καλάθη στο μαρκάρισμα του Παπανικολάου και του Φώτση στο over play πάνω στον Σπανούλη (δεδομένου κιόλας ότι δεν μεσολάβησε τάιμ άουτ) βγήκε η άμυνα του Παναθηναϊκού στην τελευταία φάση του πρώτου τελικού και προφανώς από το ένστικτο του Μήτσου και του Μπίλη προέκυψε ο μυθικός επίλογος του δεύτερου!

Ενας επίλογος που ?για να αστειευθώ, αν και σε τέτοιες περιπτώσεις, με τη φασαρία που γίνεται για τη διαιτησία, η πλάκα δεν ενδείκνυται- εκτός από την τηλεοπτική μου βιόλα, του χρειαζόταν και ένας... βηματοδότης!

Στο επέκεινα τώρα: απόψε οι δυο «αιώνιοι» αντίπαλοι τίθενται ενώπιος ενωπίω για τρίτη φορά μέσα σε μια εβδομάδα και η (στατιστική) ιστορία του πράγματος συμμαχεί με τον Ολυμπιακό, για δυο λόγους: αφενός σε σύνολο 23 τρίτων τελικών οι γηπεδούχοι αριθμούν είκοσι νίκες και οι φιλοξενούμενοι μόλις τρεις και αφετέρου σε 15 περιπτώσεις που το σκορ ήταν 1-1 στις δεκατρείς στέφθηκε πρωταθλήτρια η ομάδα που είχε το πλεονέκτημα έδρας.

Τις τρεις εξαιρέσεις στον πρώτο κανόνα «έγραψαν» ο Ολυμπιακός το 1993 και το 2014 και ο Παναθηναϊκός το 2013, ενώ δράστες των δυο εξαιρέσεων στον δεύτερο κανόνα υπήρξαν ο Ολυμπιακός το 1993 και ο Παναθηναϊκός το 1999.

Βεβαίως, ως γνωστόν, οι παραδόσεις χτίζονται για να γκρεμίζονται, χώρια που ?για να μην παρεκκλίνω από το πνεύμα του προλόγου μου- παραείναι απροσδόκητη και αφύσικη για να επιδέχεται προβλέψεων...

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός