Το κράτος, η πολιτεία, οφείλει να εκτιμά και να τιμά την κοινωνική προσφορά. Του επιστήμονα, του διανοούμενου, του καλλιτέχνη, του αθλητή, του πολιτικού, του απλού ανθρώπου. Καταρχήν όταν αυτός είναι εν ζωή, και στη συνέχεια και μετά θάνατον. Δεν θα πρέπει δηλαδή ντε και καλά πρώτα να πεθάνει κάποιος. Το «ευχαριστώ» πρέπει να το ακούσει ζωντανός.

Τροφή για σκέψη, λοιπόν, με αφορμή τα καραγκιοζιλίκια του Κοντονή με τον Νίκο Γκάλη: Διακρίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο ένας Ελληνας γιατρός. Ο Κοντονής του υπουργείου Παιδείας δίνει το όνομά του στην Ιατρική σχολή Αθηνών. Και ξαφνικά αποκαλύπτεται ότι ο ντόκτορ είναι παιδεραστής. Πάντα παίζει αυτή η πιθανότητα. Ολόκληρο Αρχιμανδρίτη κάνανε τσακωτό τις προάλλες, στην Κομοτηνή, να μπαλαμουτιάζει ένα πεντάχρονο αγοράκι. Τι χαμπάρια μάστορα μετά; Ξηλώνουμε τις πινακίδες, κάνουμε ανάκληση της ονοματοδοσίας και βαφτίζουμε τη Σχολή με καινούργιο όνομα; Πάντα παίζει αυτή η πιθανότητα. Ας υποθέσουμε ότι δίνεται το όνομα ενός μεγάλου καλλιτέχνη στη Λυρική Σκηνή. Κι αύριο βγαίνει στη φόρα ότι αρέσκεται στο «φύσα ρούφα πάτατόνε». Οτι είναι με τα μούτρα στην «άχνη κουραμπιέ». Πάντα παίζει η πιθανότητα να βγει κάποιος, τη σήμερον ημέρα, κοκαϊνοπότης. Ξανά μανά ξεφτίλα με την αποκαθήλωση της ονοματοδοσίας. Ενας αθλητής, που δίνεις το όνομά του σ' ένα στάδιο, μπορεί να βγει ντοπαρισμένος. Ή να γλιστρήσει με τη βέσπα, όπως ο Κεντέρης και η Θάνου. Πολύ περισσότερο παίζει η πιθανότητα ένας πολιτικός να βγει «Τσοχατζόπουλος». Αυτά ένα σοβαρό κράτος τα λαμβάνει υπόψη του.

Από την άλλη πλευρά, όπως είπαμε, οφείλεις να αποδίδεις τιμές. Οταν μάλιστα ο περί ου ο λόγος βρίσκεται εν ζωή. Με συγκεκριμένους κανόνες όμως και όρια. Από κει και πέρα, οι σοβαρές χώρες έχουν βάλει κανόνες. Εχουν νομοθετήσει σχετικά. Δεν δίνουν το δικαίωμα στον κάθε τυχαίο και περαστικό Κοντονή να κάνει ό,τι γουστάρει. Οτι για να αποδοθούν τιμές από την πολιτεία σε κάποιον, θα πρέπει να έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τον θάνατό του. Για να αποκλεισθεί και η τελευταία πιθανότητα της ξεφτίλας. Το άγαλμα που του έχουνε κάνει να το ξηλώνουνε και να το πετάνε στα σκουπίδια.

Μια ομάδα, ένας σύλλογος μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουνε. Ο ΠΑΟΚ να ονομάσει το γήπεδό του «Γιώργος Κούδας». Το Μέγαρο Μουσικής, όσο ήταν ιδιωτικό, να δώσει σε μια αίθουσα το όνομα ενός σημαντικού χορηγού. Το Κράτος όχι. Το Κράτος οφείλει να δείχνει διακριτικότητα και σοβαρότητα. Υπάρχουν τρόποι για να τιμηθούν εν ζωή όσοι έχουν προσφέρει στην κοινωνία. Αυτό, ξαναλέμε, είναι επιβεβλημένο. Οχι όμως με υπερβολές και αηδίες να υπάρχουν δυο γήπεδα «Νίκος Γκάλης». Για να στήσεις, λοιπόν, άγαλμα, για να δώσεις το όνομα σε Πανεπιστήμιο, Στάδιο ή Οπερα, θα πρέπει να περιμένεις. Τα δέκα ή τα είκοσι χρόνια, σε σχέση με την αξία της Μαρίας Κάλλας (φωτό), δεν είναι τίποτα. Σταγόνα στον ωκεανό. Οφείλεις να περιμένεις.

Εκτός αν είσαι Κοντονής. Εγινε ο τελικός του Κυπέλλου κι ο Σιορ Σταύρος έπεσε σε βαριά κατάθλιψη. Δεν είχε τι να κάνει. Δεν είχε κάτι να ασχοληθεί. Δεν είχε δηλαδή κάτι για να διατηρηθεί στην επικαιρότητα. Εβγαλε, λοιπόν, το χαρτί «Νίκος Γκάλης» που είχε στην καβάτζα. Λαγό από το καπέλο, όπως οι ταχυδακτυλουργοί. Κατέβασε τον Γκάλη από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα κι έβγαλε αναμνηστικές φωτογραφίες. Ανέκαθεν, άλλωστε, κοντά στον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα. Κι αύριο θα τον κουβαλήσει στο Μαξίμου. Για άλλες χαιρετούρες και για άλλες φωτογραφίες. Για να επισημοποιηθεί, και με την πρωθυπουργική σφραγίδα και υπογραφή, η ονοματοδοσία του κλειστού του ΟΑΚΑ σε «Νίκος Γκάλης». Ο πρωθυπουργός, δηλαδή, αφού έλυσε και τακτοποίησε όλα τα προβλήματα που απασχολούν τη χώρα, έχει πλέον τον χρόνο για χαβαλέ με τον Κοντονή και τον Γκάλη. Κι επειδή η Ελλάδα παραμένει μια τριτοκοσμική και υποανάπτυκτη χώρα σε όλα τα επίπεδα, ξαναγίνεται η ίδια κουβέντα: Οταν ήθελε ο Γιώργος Λιάνης να βγάλει το ΟΑΚΑ «Νίκος Γκάλης» κι άσκησε βέτο ο Βασιλακόπουλος. Η χώρα έχει πτωχεύσει κι έχει διαλυθεί κι ο Κοντονής με τους αθλητικογράφους επιστρέψανε στο 1996. Αυτά.

Η λογική λέει ότι σήμερα στο ΣΕΦ το καρπούζι θα κοπεί στη μέση

ΝΑ τα λέμε και να τα γράφουμε. Στο μπάσκετ ξέρουνε να τα κρατάνε τα μπόσικα. Εχουνε γίνει βέβαια πολλές χοντράδες στο παρελθόν, αλλά αυτήν τη φορά η σειρά των πλέι οφ πάει καλά. Ενα πρωτάθλημα μπορεί να στοιχίσουν τα βήματα που έκανε ή δεν έκανε ο Σπανούλης στο τελευταίο σουτ. Που καταπώς αναγνωρίσανε οι ίδιοι οι διαιτητές, βήματα γίνανε. Αρα αντί για ένα-ένα, το σκορ των πλέι οφ θα ήτανε δύο-μηδέν υπέρ του Παναθηναϊκού. Αν είχε γίνει αυτό στο ποδόσφαιρο, τίποτα δεν θα είχε μείνει όρθιο. Επειδή όμως «φρέσκα κουλούρια» φωνάζει ο κουλούρας, υπάρχουνε δύο τουλάχιστον ακόμα παιχνίδια. Πώς θα ξηγηθούνε τα κοράκια; Λαμβάνοντας υπόψη ότι στη διαιτησία σε τέτοιο επίπεδο υπάρχουνε δανεικά. Αυτό που έχασε σ' ένα ματς μια μεγάλη ομάδα, της το δίνουνε στο επόμενο. Η λογική, λοιπόν, λέει ότι σήμερα στο ΣΕΦ το καρπούζι θα κοπεί στη μέση και τα σπόρια θα μοιραστούνε ένα προς ένα. Σφύριγμα ο Ολυμπιακός λόγω έδρας δεν θα πάρει ούτε ένα. Οταν δηλαδή με τα βήματα του Σπανούλη έχει πάρει ολόκληρο ματς. Αν ο Παναθηναϊκός χάσει το παιχνίδι, θα έχει αβάντα στο επόμενο στο ΟΑΚΑ. Εκεί θα τον σπρώξουνε. Για να κερδίσει και να πάει να παίξει πέμπτο ματς στο ΣΕΦ. Αν απόψε το παιχνίδι κάτσει στο διπλό, τότε σε αυτό που θα ακολουθήσει στο ΟΑΚΑ οι διαιτητές θα σφάζουνε τη μύγα στη μέση. Οψόμεθα.

Λοβέρδος και Καμμένος πανηγύρισαν το «μπάζερ μπίτερ» του Σπανούλη

ΔΥΟ τρεις φορές έχω πάει όλες κι όλες στη Βουλή. Τη μία στην Επιτροπή Μορφωτικών υποθέσεων, όταν συζητιότανε η νομοθετική ρύθμιση του Φλωρίδη, για να διώξει από το ποδόσφαιρο τον Βίκτωρα Μητρόπουλο. Τότε που έκανε κάθαρση και εξυγίανση το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ, για να πάρει τη σκυτάλη σήμερα το μαϊμού ΠΑΣΟΚ με τον Κοντονή. Στην Επιτροπή είχαν κληθεί πρόεδροι Ομοσπονδιών, ενώ είχε ζητήσει να καταθέσει κι ο Σωκράτης Κόκκαλης, εξ ου και το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον. Οι συνθήκες, στην κυριολεξία, καφενείου. Καφέδες, τσιγάρα, τυρόπιτες και σάντουιτς. Είχα γράψει μάλιστα και σχετικό άρθρο στον τότε «Ελεύθερο Τύπο», με τίτλο «και κουλούρι και τυρί». Που είχε κόψει κι είχε κολλήσει στο τζάμι, δίπλα από το γραφείο του, ο γίγαντας Βαγγέλης Μπαλίκος. Σε συνεδρίαση Ολομέλειας δεν έχω πάει. Είδα όμως τις φωτογραφίες με τον Λοβέρδο και τον Καμμένο νο2 των ΑΝΕΛ να πανηγυρίζουν με σηκωμένα τα χέρια το «μπάζερ μπίτερ» του Σπανούλη. Ειδικά ο κομψός και γοητευτικός Ανδρέας, που είναι βεριτάμπλ Ολυμπιακάρα. Το θέμα είναι το αυτονόητο: Οτι την ώρα (στην κυριολεξία) όπου ψηφίζονται τα μέτρα, που ξεπατώνουν τον ελληνικό λαό, κάποιοι ασχολούνται με τα πλέι οφ στο μπάσκετ. Προς το παρόν, τουλάχιστον, δέκτες τηλεόρασης στην αίθουσα της ολομέλειας της Βουλής δεν υπάρχουν. Προφανώς, Λοβέρδος και σία βλέπανε το ματς από τάμπλετ. Ισως, λοιπόν, αυτό να είναι το επόμενο βήμα. Οθόνες στη Βουλή που θα μεταδίδουν εικόνα χωρίς ήχο. Για να ρίχνουνε κανένα βλέφαρο, όταν έχει παιχνίδια, οι μερακλήδες βουλευτές. Οπως στα καφενεία. Η τηλεόραση ανοιχτή χωρίς ήχο, για να συνδυάζεται το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Οι τζογαδόροι που παίζουνε μπιρίμπα να μπορούνε να κοζάρουνε τα γκολ και τα καλάθια, χωρίς να ενοχλούνται από τη φωνή του εκφωνητή.

Ερώτηση: Πώς του διέφυγε του Ιάκωβου Φιλιππούση και δεν είπε του Κοντονή να ζητήσει να σφυρίξουν στη συνέχεια των πλέι οφ ξένοι διαιτητές;

Αυτό που δεν έκανε το ΠΑΣΟΚ νο1, με τον Γκάλη και το ΟΑΚΑ, θα το κάνει το ΠΑΣΟΚ νο2. -Observer

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS