Τα όμορφα πράγματα των τριών πρώτων τελικών ήταν πολλά και σίγουρα πολύ περισσότερα από τα άσχημα. Καταπληκτικά παιχνίδια, σασπένς, μάχες σώμα με σώμα για κάθε κατοχή, συναρπαστικές διακυμάνσεις, διαφορετικούς και «γοητευτικούς» πρωταγωνιστές.

Είδαμε στο μέτρο του δυνατού ώριμες εξέδρες, να αντιμετωπίζουν τους αθλητές ως ανθρώπους και όχι ως κόκκινα πανιά και γενικότερα τις δύο ομάδες να κερδίζουν με το αγωνιστικό τους πνεύμα και τις νηφάλιες αντιδράσεις τους εντός παρκέ, αν όχι τον σεβασμό, σίγουρα την ανοχή των αντιπάλων οπαδών.

Είδαμε το ελληνικό μπάσκετ να αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες μιας διαλυμένης σε σχεδόν όλα τα επίπεδα χώρας. Με τους σπουδαίους παίκτες της εποχής να βαδίζουν στη φωτιά και να προσφέρουν τη λάμψη τους, αλλά και τους νεαρούς σημαιοφόρους της επόμενης μέρας να παρελαύνουν και να γοητεύουν σε συνθήκες πίεσης που στο παρελθόν δεν έχουν αντέξει μεγάλα και τρανά ονόματα.

Είδαμε τον Παπαπέτρου να εμφανίζει τα ηγετικά χαρακτηριστικά του στις πιο κρίσιμες στιγμές, και τους Παπαγιάννη – Χαραλαμπόπουλο να σπάνε το «αυγό» τους και να βγαίνουν στον σκληρό κόσμο των αιώνιων ντέρμπι με δύναμη αποφασιστικότητα και σταθερό βηματισμό. Ἐτοιμοι να πετάξουν ψηλά και οι τρεις.

Είδαμε τον Πρίντεζη να νικάει το πόνο της ψυχής του και να συγκλονίζει στα δύο πρώτα ματς, αλλά και να νικιέται από τον σωματικό πόνο στο τρίτο. Τον Φώτση και τον Διαμαντίδη να βάζουν μεγάλα σουτ, από εκείνα που δεν ξεβάφουν στο πέρασμα των χρόνων.

Είδαμε τέλος την μεγαλύτερη προσωπικότητα του Ευρωπαϊκού μπάσκετ να μιλάει τελευταίος και απλά να.. αποφασίζει. Για το ποιος θα νικήσει και ποιος θα χάσει, για το ποιος θα στεφθεί πρωταθλητής, για το πώς θα γραφτεί η ιστορία επί των ημερών του στα παρκέ. Ο Βασίλης Σπανούλης δεν παίζει μπάσκετ, διαμορφώνει τα γεγονότα του μπάσκετ.

Πέρα από τους τρεις ευρωπαϊκούς τελικούς και τις δύο κατακτήσεις, πέρα από τα δύο ή τρία πρωταθλήματα, ο Ολυμπιακός του Σπανούλη έχει γίνει μια ομάδα με αυτοπεποίθηση και killer instinct. Μια ομάδα που ενώ έβγαζε καντάρια κόμπλεξ κόντρα κυρίως στον αιώνιο αντίπαλό της, πλέον έχει μάθει να διεκδικεί ό,τι της αναλογεί ανεξαρτήτως συνθηκών, εμφάνισης, φόρμας και εξωγενών παραγόντων. Ειδικά φέτος που δεν της… περισσεύει η ποιότητα, την βλέπουμε να βγάζει ψυχή, «καρύδια» και να κερδίζει παιχνίδια, από τα οποία άλλοτε θα είχε παραιτηθεί.

Καλώς ή κακώς το πρωτάθλημα δεν γίνεται να το πάρουν και οι δύο. Αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα για κάποιους, που μπροστά στην μεγάλη τους επιθυμία τυφλώνονται και στέκονται μόνοι τους στην άλλη πλευρά του δρόμου. Ὀπως ο Αργύρης Πεδουλάκης, ένας εκ των βασικών πρωταγωνιστών των τελικών και πλέον έμπειρων μπασκετανθρώπων της χώρας μας, οι δηλώσεις του οποίου μετά το 2-1, ήταν όχι μόνο εκτός γενικού κλίματος, αλλά και επικίνδυνες ενόψει της συνέχειας. Ήταν ένας κανονικός εμπρησμός.

Είναι διαφορετικό πράγμα να εκφράζεις παράπονα για τη διαιτησία και εντελώς άλλο -και 100% απαράδεκτο- να αφήνεις αιχμές για εντεταλμένη υπηρεσία και να μιλάς για στοχοποιήσεις, στοχοποιώντας ταυτόχρονα εσύ, συγκεκριμένους ανθρώπους.

Ο έμπειρος τεχνικός που πράγματι κατάφερε μέσα στον λίγο χρόνο που είχε στη διάθεσή του να παρουσιάσει ένα εξαιρετικό, ανταγωνιστικό σύνολο, δήλωσε ότι δεν μπορεί να κοροϊδεύει τον εαυτό του, αλλά τα όσα πολύ βαριά είπε, δεν φαίνονται και πολύ… «δικά» του. Ο ίδιος είναι χρόνια στο κουρμπέτι και θα ξέρει καλά ότι το ύφος και ο τόνος του, δεν είχαν καμία σχέση με την εικόνα της διαιτησίας. Προφανώς επέλεξε να συστρατευθεί με την γραμμή της διοίκησης της ομάδας του και να πει αυτά που «έπρεπε» να πει…

Ο Παναθηναϊκός έκανε μπρέικ στο ΣΕΦ κι έχασε σε χρόνο μηδέν από έναν καλύτερο αντίπαλο στο ΟΑΚΑ. Στο τρίτο ματς πήγε στο ΣΕΦ με διαιτητές ουσιαστικά της επιλογής του και βρέθηκε στο +7 λίγο πριν το φινάλε. Στα τελευταία λεπτά δε, του δόθηκαν απλόχερα 6 βολές από τις οποίες ευστόχησε σε μία. Αν αυτό λέγεται κόντρα διαιτησία, τότε τόσα χρόνια ζούσαμε σε άλλον πλανήτη…

Εν πάση περιπτώσει, ας ελπίσουμε ότι το παιχνίδι της Δευτέρας θα κυλήσει ομαλά και σε πείσμα της πράσινης προσπάθειας να ερεθίσει τα θερμόαιμα μυαλά. Ο ΠΑΟ θα έχει την πίεση και ο Ολυμπιακός δεν θα έχει τον Πρίντεζη. Η λογική λέει ότι θα δούμε ακόμη ένα κλειστό ντέρμπι, καθώς οι διαφορές των δύο ομάδων δεν είναι μεγάλες. Σε βαθμό τουλάχιστον που να επιτρέπουν στην πλάστιγγα να γείρει μονόπαντα προς την μία ή την άλλη μεριά.

Το μέταλλο του Ολυμπιακού δείχνει πιο ανθεκτικό, οι ερυθρόλευκοι πατάνε σε πιο στέρεες βάσεις ως ομάδα και δείχνουν να το θέλουν περισσότερο, ώστε να κλείσουν τη σεζόν και να… ανοίξουν την επόμενη με ομαλότητα και καλή ψυχολογία. Στον ΠΑΟ έρχονται και πάλι μεγάλες αλλαγές. Τόσο έμψυχο δυναμικό, με κυριότερη την αποχώρηση του Δημήτρη Διαμαντίδη, όσο και στην γενικότερη φιλοσοφία, αφού αναμένεται νέος «καπετάνιος».

Ὀλα αυτά μπορεί να λένε πολλά μπορεί και τίποτα. Το θέμα είναι να απολαύσουμε, 40 ή 80 λεπτά αυθεντικού ελληνικού μπάσκετ. Κι εκείνος που το αξίζει, θα το πάρει…

ΥΓ. Παπανικολάου και Μάντζαρης οφείλουν να εμφανιστούν από δω και πέρα, διότι χωρίς Πρίντεζη οι λύσεις για τον Ολυμπιακό στενεύουν απελπιστικά.

ΥΓ2. Η διαχείριση που κάνει ο Σφαιρόπουλος στον Σπανούλη είναι ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ. Τόσο ήρεμος κόντρα στον ΠΑΟ δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε ο Kill Bill.

ΥΓ3. Ενδεχόμενη κατάκτηση του πρωταθλήματος απαγορεύεται να θολώσει και να ωραιοποιήσει το τοπίο στον Πειραιά. Ο Ολυμπιακός πρέπει να κοιτάξει με πολύ μεγάλη προσοχή και σοβαρότητα το καλοκαίρι του, αν θέλει να παραμείνει στην ελίτ του ευρωπαικού μπάσκετ.

Πηγή: sportit.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός