Eθνικό μπασκετικό διχασμό εννοώ, διότι οι περισσότεροι υπερθεμάτισαν, αλλά υπήρχαν και πολλοί αντιρρησίες που διαφωνούν και μάλιστα επικαλούνται ως αντίθετα επιχειρήματα τον τρίτο και τον τέταρτο τελικό της σεζόν 1990-91 ανάμεσα στον Αρη και στον ΠΑΟΚ...

Εγώ που είμαι παλιός, διέπομαι πολύ συχνά από τη νοσταλγική διάθεση και μου αρέσει το ρετρό, ευχαρίστως θα προέκρινα εκείνα τα ματς που κρίθηκαν στην εκπνοή και από μια σκυταλοδρομία ανάμεσα σε λάθη και μεγάλα σουτ, αλλά θαρρώ πως μετά από είκοσι πέντε χρόνια ο Διαμαντίδης και ο Σπανούλης τερμάτισαν την έννοια των buzzer beaters, των ανατροπών, των θρίλερ και της έκστασης!

Τερμάτισαν επίσης και τη δήλωση του Τσαρλς Μπάρκλεϊ που είχε πει ότι «το πιο συγκλονιστικό ημίωρο στα σπορ είναι το τελευταίο λεπτό ενός αγώνα μπάσκετ», διότι απλούστατα στις δυο εκτός έδρας νίκες του Ολυμπιακού ο χρόνος υπέστη συστολή και περιορίσθηκε στο τελευταίο δευτερόλεπτο!

Μπορεί η σειρά να μην τραβήχτηκε στα πέντε ματς, ωστόσο σημαδεύθηκε από πράματα και θάματα, από σημεία και τέρατα, από μοναδικές στιγμές, από ανεπανάληπτες σκηνές και από εικόνες που μοιάζουν αλλόκοτες για το εθιμικό δίκαιο και την αθλητική κουλτούρα μας: οι αγκαλιές των Αγγελόπουλων με τον Διαμαντίδη, το επιγενόμενο «ντου» της μισής ομάδας του Ολυμπιακού στα πράσινα αποδυτήρια για να τον αποχαιρετήσουν, το τρυφερό ενσταντανέ του Θανάση Γιαννακόπουλου με τον Σπανούλη, τα συγχαρητήρια του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στους πρωταθλητές, ε, διάβολε, όλα αυτά δεν είναι ούτε λίγα ούτε ευκαταφρόνητα ούτε και μέρος της ρουτίνας, πολλώ δε μάλλον του αθλητικού πολιτισμού μας, όταν μάλιστα έχει να κάνει με τους αιώνιους αντιπάλους.

Πέρα από την κοινωνική διάσταση της υπόθεσης, (επιμένω ότι) το μεγαλείο αυτού του αγώνα και ολόκληρης της σειράς έχει να κάνει με το μπασκετικό κομμάτι και όλα τα συμπαρομαρτούντα αυτού...

Ματς σαν το προχθεσινό με τέτοιες ανατροπές, τόσα σερί του ενός και του άλλου, δυο παρατάσεις, δυο τρίποντα στην εκπνοή της πρώτης (Μάντζαρης) και της δεύτερης παράτασης (Σπανούλης), που μάλιστα ήταν deja vu από τον δεύτερο τελικό, δεν έχει ξαναματαγίνει !

Και να 'ταν μόνο αυτά που καθιστούν το ματς μεγαλειώδες; Υπάρχει και συνέχεια, σε ό,τι αφορά τα ρεκόρ και τα επιτεύγματα, καθώς ποτέ άλλοτε σε μια σειρά (και μάλιστα τεσσάρων και όχι πέντε αγώνων) δεν είχαν σημειωθεί τρεις εκτός έδρας νίκες, ενώ Ολυμπιακός πέτυχε το repeat για πρώτη φορά μετά από δεκαεννέα χρόνια και στέφθηκε πρωταθλητής σε ένα γήπεδο, το οποίο αποτελούσε το ταμπού του από τη σειρά τελικών του 1997 με την ΑΕΚ και εντεύθεν.

Η Ιστορία βεβαίως και στην προκειμένη περίπτωση η μυθολογία γράφονται από τους μεγάλους άνδρες και δόξα τω Θεώ χθες υπήρχαν κάμποσοι από δαύτους για να εκτοξεύσουν στη στρατόσφαιρα την αγωνία, να διαγκωνίζονται μέχρι την ύστατη στιγμή για το ποιος θα σταθεί όρθιος και το ποιος θα πέσει στο καναβάτσο!

Στο τέλος της καθ’ όλα μακράς και συναρπαστικής βραδιάς, οι θεατές στο ΟΑΚΑ και οι τηλεθεατές ανεξαρτήτως χρωμάτων και φρονημάτων έμειναν με το στόμα ανοιχτό, με την έκσταση αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους και με την έντονη επιθυμία να μην τελειώσει ποτέ αυτό το δράμα!

Εναν... αιώνα νωρίτερα, δεκαοκτώ δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη της κανονικής διάρκειας του αγώνα, ο αρχηγός του Παναθηναϊκού είχε υποπέσει σε βήματα και αυτή η παράβαση τον εμπόδισε να σκοράρει και να δώσει τη νίκη στην ομάδα του, ωστόσο ο κόσμος συνέχισε το βιολί που παίζει όλη τη σεζόν και φώναξε το μυριόστομο σύνθημα «Διαμαντίδης οέ, οέ, οέ».

Σαν να ‘ταν βγαλμένοι από αρχαία τραγωδία οι δυο τελευταίοι ήρωες του ελληνικού μπάσκετ που δεν έφυγαν ποτέ από την πατρίδα τους και έταξαν τους εαυτούς τους να φυλάττουν τις Θερμοπύλες έπαιξαν τα ρέστα τους, αλλά ευτυχώς για τον Σπανούλη και δυστυχώς για τον Διαμαντίδη, η περιβόητη σολομώντεια λύση μένει ενταφιασμένη στα κιτάπια της Παλαιάς Διαθήκης!

Ο Μπίλης μου είπε χθες το βράδυ πως όταν σηκώθηκε για να σουτάρει (σε μια φάση που επίτηδες τη σκάρωσε σε φάση ένας εναντίον ενός και όχι σε pick 'n’ roll ώστε να μη βρει πάνω στις αλλαγές απέναντί του τον Γκιστ) δεν σκεπτόταν τίποτε, «αλλά ήμουν σίγουρος ότι θα μπει»!

Φαντάζομαι πως το ίδιο σίγουρος ήταν και ο Μήτσος, ο οποίος προσπάθησε να τον αναχαιτίσει και μάλιστα είπε από μέσα του (ή μήπως του το φώναξε κιόλας) «δεν το χάνεις ρε Βασιλάρα μπας και παίξουμε άλλο ένα ματσάκι»!

Σε πείσμα της επιθυμίας του, ο Σπανούλης το έβαλε, ο Ολυμπιακός στέφθηκε πρωταθλητής, ο Διαμαντίδης κατέβηκε από τη σκηνή και το ελληνικό μπάσκετ μπορεί να καυχιέται πως βίωσε και απόλαυσε έναν αγώνα και μια ολόκληρη σειρά τελικών που (επιμένω ότι) ξεπέρασαν ακόμη και την πιο διεστραμμένη φαντασία και τερματίζουν κάθε έννοια του μπάσκετ!

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός