Πιτσιρικάδες στο σχολείο μαθαίναμε την αττική σύνταξη με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εκφοράς της τη φράση «τα παιδία παίζει» και να που αυτό το χαρακτηριστικό παράδειγμα της αρχαιοελληνικής γλωσσικής ιδιοτυπίας εφαρμόζεται αρκούντως στο ελληνικό μπάσκετ...

Εφαρμόζεται εδώ και λίγα χρόνια σε μια φάμπρικα που την άνοιξε ο Ολυμπιακός, τη συνέχισε ο Παναθηναϊκός και από πέρυσι πήρε τη σκυτάλη η ΑΕΚ...

Δεν ξέρω εάν η στροφή προς τα φρέσκα ντόπια προϊόντα συντελείται εξ ανάγκης ή από ιδεολογία, αλλά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει: οι ομάδες που κάποτε ξόδευαν ένα σκασμό λεφτά για να κουβαλήσουν στην Ελλάδα παίκτες με μεγάλο όνομα, συνήθως σε μεγάλη ηλικία και με μεγάλο κασέ τώρα πια βολεύονται με νεαρότερους, φτηνότερους, λιγότερο γνωστούς και περισσότερο... Ελληνες!

Πρωτοπόρος στη σύγχρονη εποχή σε αυτήν τη στροφή υπήρξε ο Ολυμπιακός, ο οποίος επί ημερών Παναγιώτη Γιαννάκη και με την ηθική και υλική στήριξη των Αγγελόπουλων έκανε γιουρούσι στις εθνικές ομάδες εφήβων και νέων και προϊόντος του χρόνου στρατολόγησε τον Παπανικολάου, τον Σλούκα, τον Γιαννόπουλο, τον Μάντζαρη, τον Καραθανάση, τον Γεωργάκη, τον Αγραβάνη, τον Παπαπέτρου, τον Τολιόπουλο και τον Μουράτο...

Μετά την εποχή Ομπράντοβιτς και με τον Αργύρη Πεδουλάκη στο πηδάλιο, το παιδομάζωμα άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά στον Παναθηναϊκό, που έντυσε στα πράσινα τον Χαραλαμπόπουλο, τον Μποχωρίδη, τον Παπαγιάννη, τον Κόνιαρη, τον Λούντζη και τον Καλαϊτζάκη...

Kαι last but not least η ΑΕΚ, η οποία άμα τη επιστροφή της στα σαλόνια προσπάθησε συνειδητά να δημιουργήσει έναν νεανικό ελληνικό κορμό: πέρυσι άρπαξε τον Δημήτρη Μωραΐτη, τον Νίκο Καμαριανό, τον Γιώργο Τσαλμπούρη (συν τον Βόσνιο Εντιν Ατις που αγωνίζεται δανεικός στη Σπαρς Σαράγεβο), ενώ προτού καλά καλά πέσει η αυλαία της εφετινής σεζόν όρμησε πάλι φουριόζα στο παζάρι και προχθές γράπωσε τον Διονύση Σκουλίδα, τον Μανώλη Χατζηδάκη και τον Βίκτορα Γκουαλτιέρι!

Πλάκα πλάκα, με τόσα πιτσιρίκια που έχουν μαζευτεί στο ΟΑΚΑ, η ΑΕΚ περισσότερο από μια πολλά υποσχόμενη ομάδα, μοιάζει με ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων και περισσότερο από προπονητή μάλλον χρειάζεται μια καλή γκουβερνάντα!

Πέρα από την πλάκα, οι κινήσεις των τριών ομάδων, ανεξαρτήτως της ποσόστωσης στα ρόστερ, δίνουν ένα μήνυμα και δείχνουν μια φιλοσοφία, αρκεί αυτή να υλοποιείται στοχευμένα και με ένα πρόγραμμα μακράς πνοής, και όχι από μόδα ή επειδή έχουν κλείσει οι κάνουλες του πακτωλού των εκατομμυρίων!

Η ανανέωση και ο εξελληνισμός είναι ωραίες ετικέτες και καθιστούν ελκυστική τη βιτρίνα, αλλά περισσότερο μετράει να εξελίσσονται οι παίκτες, να έχουν βαθμιαία πρόοδο και να μην είναι απλώς μέρος του ντεκόρ: όλα αυτά βεβαίως δεν εξαρτώνται μονάχα από τους ίδιους, αλλά κυρίως από την εμπιστοσύνη των προπονητών, τη στήριξη της διοίκησης και την... ανοχή του κόσμου!

Η ΑΕΚ έχει παράδοση σε αυτήν τη διαδικασία την οποία τρέχει για τρίτη φορά μέσα στην τελευταία εικοσιπενταετία: η πρώτη απόπειρα είχε ως εμπνευστή τον συχωρεμένο τον Κρέζιμιρ Τσόσιτς, η δεύτερη εξελίχθηκε από το καλοκαίρι του 1995 και οδήγησε την Ενωση στην κατάκτηση τεσσάρων τίτλων που έκτοτε μένουν στοιχειωμένοι και η τρίτη εξελίσσεται τον τελευταίο χρόνο...

Ο Γιούρι Ζντοβτς προέρχεται από μια πατρίδα και μια αθλητική σχολή που ανέκαθεν (λόγω φιλοσοφίας και έλλειψης χρημάτων) επένδυε στους νεαρούς τους οποίους δεν έβαζε ποτέ στην κατάψυξη ως αιώνια ταλέντα: από εκεί και πέρα το θέμα είναι πόσες ευκαιρίες αντέχει να δώσει στην πιτσιρικαρία που έχει στα χέρια, ποιες αβαρίες μπορεί να υπομείνει η ΑΕΚ και πόσα περιθώρια υπομονής υπάρχουν...

Το εννοώ αυτό διότι λίγα μέτρα πιο πέρα, στα αποδυτήρια του (ομόσταβλου στο ΟΑΚΑ) Παναθηναϊκού, δυο συνάδελφοι του Σλοβένου προπονητή πλήρωσαν κεφαλικό φόρο, επειδή δεν επένδυσαν στους νεαρούς: ο Πεδουλάκης στην πρώτη θητεία του και ακολούθως ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς...

Είναι ωραίο βεβαίως να βλέπει κάποιος το νέο αίμα να ρέει στις αρτηρίες μιας ομάδας, να τις φιλτράρει και τις αναζωογονεί, άλλωστε με τις διαδοχικές αποχωρήσεις των μεγάλων σταρ που στήριξαν το μπάσκετ τα τελευταία δέκα πέντε χρόνια, όλοι αναζητούν καινούργιους και άφθαρτους ήρωες...

Κατόπιν όλων αυτών -και για να μην παρεκκλίνω από το πνεύμα του προλόγου μου- μένει να δούμε εάν και κατά πόσο η ΑΕΚ (όχι αμέσως, αλλά εν ευθέτω χρόνο) θα παρουσιάσει τη δική της νέα ενδοχή στην αρχαία αττική σύνταξη και εάν πράγματι «τα παιδία παίζει»!

Πηγή: Goal

ΑΕΚ Μπάσκετ SPORTS