Σόρι, μάγκες, αλλά σήμερα θα κάνουμε μια παρένθεση στα ποδοσφαιρικά και τα του Ολυμπιακού και θα ασχοληθούμε με κάτι που δεν παίρνει να περάσει στο ντούκου. Για τη μαγκιά του Γιαννάκη του Αντετοκούνμπο που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να παίξει στην Εθνική στο προολυμπιακό τουρνουά και εντέλει το κατάφερε, παρά το γεγονός ότι η ομάδα του δεν ήθελε να τον αφήσει. Και το πέτυχε γιατί το ήθελε πολύ, το πέτυχε γιατί το έδειξε αυτό στα αφεντικά της ομάδας του, το πέτυχε γιατί το κυνήγησε με ειλικρίνεια. Δεν κρύφτηκε σαν μερικούς άλλους, δεν τα παράτησε και σεβάστηκε όσα είχε υποσχεθεί όταν του έδωσαν το ελληνικό διαβατήριο. Και μετράει διπλά αυτό που έκανε ο Γιάννης στο δικό μου το μυαλό.

Για να μην ξεχνιόμαστε… Το παιδί αυτό ταλαιπωρήθηκε πολύ για να καταφέρει να πάρει το διαβατήριο το ελληνικό. Από τη Νιγηρία είναι η καταγωγή του, εκεί γεννήθηκαν οι γονείς του, απλά τους έφερε η ζωή στην Ελλάδα για να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Και δεν τα βρήκαν όλα στρωμένα με λουλούδια… Ζορίστηκαν, ταλαιπωρήθηκαν και αν τελικά κατάφεραν να δουν τη μέρα τους να ξημερώνει, την οφείλουν στο ταλέντο των παιδιών τους και στους ανθρώπους του μπάσκετ που αγκάλιασαν και τον Γιάννη, και τον Θανάση. Γι’ αυτό και ο Γιάννης όταν πήρε το ελληνικό διαβατήριο στα χέρια του ένα από τα πρώτα πράγματα που είπε ήταν ότι θα κάνει τα πάντα για να υπηρετήσει την εθνική ομάδα. Φορώντας τη φανέλα αυτή νιώθει ότι τιμά όλους εκείνους που τον βοήθησαν να βρει τον δρόμο του. Και αποδείχθηκε περίτρανα ότι τα παντελόνια του τα τιμά. Οτι δεν ήταν μπαρούφες και κούφια λόγια όσα είπε. Τεράστια ταλέντα ήταν κι άλλοι. Μεγάλοι παίκτες ήταν και θα γίνουν πολλοί. Αφήστε εμένα να σκέφτομαι ότι μετρά περισσότερο η ντομπροσύνη και η ειλικρίνεια. Και σε αυτά ο Γιάννης δεν παίζεται.

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «ΓΑΥΡΟ» στις 11/06/2016) - gavros.gr

Μπάσκετ SPORTS