Είναι ανώφελο να ζει κάποιος με τις αναμνήσεις, αλλά νομίζω ότι πού και πού χρειάζεται να τις ανακαλεί στο μυαλό του: όχι για να κάνει το... μνημόσυνο των μεγάλων στιγμών που πέρασαν, αλλά μπας και του φανούν χρήσιμες για να γητέψει εκείνες οι οποίες του λείπουν εδώ και χρόνια.

Της εθνικής ομάδας μπάσκετ αυτές οι ωραίες στιγμές της λείπουν εδώ και επτά χρόνια και ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη τέσσερις παίκτες οι οποίοι τις έζησαν τότε, τις νοσταλγούν, τις κουβαλάνε στοιχειωμένες στο μυαλό τους και μπορούν να τις διηγηθούν κιόλας στους νεότερους...

Για να μιλήσω με διευθύνσεις και ονόματα, από την ομάδα η οποία ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου στο Ευρωμπάσκετ του 2009, στο Κατοβίτσε, βρίσκονται ακόμη στις επάλξεις ο Νικ Καλάθης, ο Κώστας Κουφός, ο Στράτος Περπέρογλου και ο Γιάννης Μπουρούσης, που πλαισιώνονται από τον ασίσταντ κόουτς Δημήτρη Πρίφτη και τον φροντιστή Αντρέα Φρατζέσκο.

Παρεμπιπτόντως, ο Αντρέας είναι μακράν το αρχαιότερο μέλος της εθνικής, για την οποία τρέχει και «σκίζεται» από το καλοκαίρι του 1997, όταν τον επιστράτευσε από τη Νίκαια ο Παναγιώτης Γιαννάκης και επέζησε όλων των δραματικών αλλαγών που έχουν συμβεί από τότε!

Πλάκα πλάκα, μονάχα αυτός και η συχωρεμένη η Μελίνα Μερκούρη τη σκαπουλάρισαν σε τόσους ανασχηματισμούς, ο μεν στους προπονητικούς, η δε στους κυβερνητικούς!

Αμ’ το άλλο; Πρώτα ο Θεός, του χρόνου ο φροντιστής της εθνικής ομάδας θα κλείσει μια γεμάτη εικοσαετία και θα ισοφαρίσει σε ένσημα και σε συντάξιμη υπηρεσία τον «δράκο», ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του στην τρυφερή ηλικία των 17 χρόνων το 1976 στη Θεσσαλονίκη και αποσύρθηκε δαφνοστεφανωμένος το 1996 στην Ατλάντα...

Για πολλούς και προφανείς λόγους, η αδυναμία του Φρατζέσκου είναι ο Μπουρούσης και δεν έχω καμία αμφιβολία πως απόψε που γυρίζουν μαζί σε ένα γήπεδο-φετίχ, αμφότεροι θα νιώσουν το ίδιο τσίμπημα στην καρδιά!

Πλάκα πλάκα, χρειάστηκε να περάσουν έντεκα χρόνια παρά τρεις μήνες για να αξιώσει ο Θεός την Εθνική να ξαναγυρίσει εκεί όπου πέτυχε έναν από τους μεγαλύτερους θριάμβους στα χρονικά του ελληνικού αθλητισμού, ανεβαίνοντας για δεύτερη φορά στον θρόνο της Ευρώπης.

Λένε πως ο δολοφόνος γυρίζει πάντοτε στον τόπο του εγκλήματος και η υπόθεση του αποψινού αγώνα με τους Σέρβους μπορεί να ιντριγκάρει και να εξιτάρει ακόμη περισσότερο τον Μπουρούση, αν και του λεγάμενου δεν του λείπουν τα κίνητρα και είναι μανούλα στο να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις...

Στις 22, στις 24 και στις 25 Σεπτεμβρίου του 2005, στον προημιτελικό με τη Ρωσία, στον ημιτελικό με τη Γαλλία και στον τελικό με τη Γερμανία, ο Μπουρούσης πατούσε το παρκέ της «Μπεογκράντσκα Αρίνα» ως ο βενιαμίν της ομάδας και ως ο προτελευταίος (πριν από τον Βασιλόπουλο) τροχός της αμάξης.

Εντεκα χρόνια αργότερα ο καλύτερος σέντερ στην Ευρώπη θα εισέλθει στο ίδιο γήπεδο πρώτος και με το λάβαρο της Εθνικής ανά χείρας!

Τότε ήταν ο... Μπουρουσάκος, τώρα ξαναγυρίζει όντας ο Μπουρούσαρος!

Θα εισέλθει στο καθαγιασμένο από το έπος του 2005 γήπεδο ως αρχηγός μιας ομάδας που τη γνώρισε στις δόξες της, αποκόμισε μαζί της δυο μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ, έπαιξε σε όλη την γκάμα των διοργανώσεων και επιθυμεί σφόδρα να την οδηγήσει στον εξαγνισμό από τις μαζεμένες αμαρτίες της τελευταίας εξαετίας!

Η τελευταία σκηνή που μένει κιόλας παγωμένη από αυτό το γήπεδο είναι εκείνη στην οποία ο Μιχάλης Κακιούζης παίρνει από τα χέρια του Γιώργου Βασιλακόπουλου το ιερό δισκοπότηρο, το σηκώνει ψηλά και την ίδια στιγμή αγάλλεται η Ελλάς και ένας ολόκληρος λαός μεθάει από το νέκταρ του απροσδόκητου θριάμβου...

Στο επόμενο κλικ οι παίκτες πετάνε ψηλά τον Γιαννάκη και πιάνουν το συρτάκι, που το χόρεψαν με τόσο πάθος και τέτοιον ενθουσιασμό, ώστε είμαι βέβαιος πως όσες παρκετέζες κι αν έβαλαν από τότε οι Σέρβες καθαρίστριες, τα ίχνη από τις πατημασιές τους θα υπάρχουν ακόμα πάνω στο δάπεδο!

Ολα αυτά τα χρόνια η Εθνική δεν έτυχε να παίξει ποτέ στο Βελιγράδι, ενώ τους Σέρβους, ερήμην των οποίων είχε διεξαχθεί η τελική φάση του Ευρωμπάσκετ του 2005 (μετά τον σοκαριστικό αποκλεισμό της στο μπαράζ του Νόβισαντ από τη Γαλλία), τους αντιμετώπισε τέσσερις φορές, σημειώνοντας τρεις νίκες και μια ήττα: στο θρίλερ μετά παρατάσεως του Ευρωμπάσκετ του 2007 στη Γρανάδα (68-67), στο Ευρωμπάσκετ του 2011 στο Κάουνας (87-77), σε φιλικό αγώνα στο Πο το 2014 (66-64) και στον γύρο των «16» του Μουντομπάσκετ του 2014 στη Μαδρίτη, όπου μας πήραν παραμάζωμα (72-90).

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η Εθνική κλείνει απόψε τον εξ ορισμού σύντομο κύκλο των φιλικών αγώνων της εν όψει του προολυμπιακού τουρνουά και -για να μείνω πιστός στο πνεύμα του προλόγου μου- πέρα από το όποιο αποτέλεσμα και τα όποια συμπεράσματα, μπορεί να φέρει πίσω τις αναμνήσεις, την αύρα και λίγους κόκκους από τη χρυσόσκονη των περασμένων μεγάλων στιγμών!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS