Λένε πως εάν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, τότε πάει το βουνό στον Μωάμεθ και αυτό δυστυχώς ισχύει στην προκειμένη περίπτωση: πράγματι για την εθνική ομάδα μπάσκετ, που αρχής γιγνομένης από σήμερα στο Τορίνο (κόντρα στο Ιράν) σημαδεύει την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο τελευταίος προφήτης των Μουσουλμάνων αποδεικνύεται πολύ ατζαμής και αφού τόσες φορές βρήκε κλειστή την πόρτα της Μέκκας και της Μεδίνας, πήρε σηκωτό το βουνό και το έφερε στην Αθήνα!

Τι εννοώ με αυτήν την παρατεταμένη χρήση αλληγοριών; Απλούστατα ότι μόλις μια φορά κατάφερε η ελληνική ομάδα να τη σκαπουλάρει από τη βάσανο των προολυμπιακών τουρνουά και τούτο συνέβη το 2008, όταν η διαχρονικώς στοιχειωμένη διοργάνωση φιλοξενήθηκε στο ΟΑΚΑ...

Ολες τις προηγούμενες φορές, συν την επόμενη (2012), η Εθνική έπεφτε σε αδιέξοδο ή ?για να το γράψω με λαϊκότερο τρόπο και με αγοραίο ύφος- πότε ο Γκάλης δεν μπορεί, πότε ο Νταγκουντούρο μας πονεί!

Αναφέρω επίτηδες τον Γκάλη, διότι σε μια τέτοια αποτυχημένη απόπειρα (το 1980 στο Βεβέ) έτυχε να φορέσει για πρώτη φορά τη φανέλα με το εθνόσημο και μάλιστα ανήμερα της γέννησης του Δημήτρη Διαμαντίδη, αλλά αυτή η διπλή συγκυρία αποδείχτηκε... ανεμογκάστρι: εκείνη την ημέρα η Εθνική γνώρισε την ήττα από τη Σουηδία με 79-71 και το όνειρο της Μόσχας μετατράπηκε από την πρώτη στιγμή σε εφιάλτη!

Οπως οι Εβραίοι, ομοίως και η Ελλάδα τριγύριζε σαράντα χρόνια στην έρημο και χρειάστηκε να περιμένει άλλα τέσσερα για να φτάσει στη Γη της Επαγγελίας!

Οσες οάσεις συνάντησε σε αυτό το διάβα της αποδείχθηκαν αντικατοπτρισμοί και οι δέκα απόπειρές της να σφραγίσει το εισιτήριο της συμμετοχής της στους Ολυμπιακούς Αγώνες, μέσω αυτής της διαδικασίας, κατέληξαν σε φιάσκο: το 1952 στο Ελσίνκι (μία νίκη-δύο ήττες), το 1956 στο Κάιρο (3-2), το 1960 στην Μπολόνια (3-2), το 1964 στη Γενεύη (4-4), το 1968 στη Σόφια (3-5), το 1972 στο Αρνεμ και στο Αουγκσμπουργκ (4-6), το 1980 στο Βεβέ (2-2), το 1984 στο Λε Μαν και στο Παρίσι (5-4), το 1988 στο Σερτόγκενμπος και στο Ρότερνταμ (6-3), το 1992 στη Μούρθια (3-2) και το 2012 στο Καράκας (2-1)

Μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό των ατελέσφορων επιχειρήσεων, η μοναδική που στέφθηκε από επιτυχία συνετελέσθη το 2008 στο ΟΑΚΑ όπου η Εθνική νίκησε κατά σειρά τον Λίβανο, τη Βραζιλία, τη Νέα Ζηλανδία και το Πουέρτο Ρίκο και ξόρκισε τα φαντάσματα που την κατέτρυχαν επί πενήντα έξι χρόνια!

Εν τέλει αυτή η πρόκριση αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, διότι τέσσερα χρόνια αργότερα πέσαμε πάλι στα... σκληρά! Τριάμισι δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του αγώνα με τη Νιγηρία ο Αντε Νταγκουντούρο ευστόχησε στις δυο βολές από τον Αντώνη Φώτση και το πουλάκι πέταξε μαζί με την μπάλα στο άστοχο τρίποντο του Σπανούλη!

Τέσσερα χρόνια αργότερα η ελληνική ομάδα υπόκειται και πάλι σε αυτήν τη βάσανο, η οποία αποτελεί σκέτο μαρτύριο και της έχει γεμίσει το κορμί με ανεπούλωτα τραύματα, χώρια που συμπληρώθηκαν ήδη επτά χρόνια από την τελευταία αναρρίχησή της στο βάθρο μιας οποιασδήποτε διοργάνωσης (Ευρωμπάσκετ 2009).

Ε, λογικό είναι να αισθάνεται ότι στο Τορίνο πρέπει να αποτινάξει το κόμπλεξ που της έχουν προκαλέσει οι έντεκα αποτυχίες στις προηγούμενες δώδεκα επιχειρήσεις...

Πλάκα πλάκα ο Γιάννης Μπουρούσης, που στρατολογήθηκε για πρώτη φορά το 2005, είναι ο παλαιότερος παίκτης και ο αρχηγός της τωρινής ομάδας και πιθανότατα στέκεται για τελευταία φορά στις επάλξεις, μπορεί να δώσει το σύνθημα στους συντρόφους του, με μια από τις κλασικότερες ατάκες στα χρονικά του ελληνικού κινηματογράφου...

Μπορεί να τους μαζέψει στα αποδυτήρια προτού βγουν για να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες και να φωνάξει κι ελόγου του, όπως (στην ταινία «Ορατότης μηδέν») o Nίκος Κούρκουλος στον ρόλο του Αγγελου Κρεούζη, «όχι άλλο κάρβουνο»!

Δεν θέλει άλλο κάρβουνο η Εθνική, αλλά ασφαλώς σε πρώτη φάση (και επειδή πρέπει να βλέπει πρώτα το δέντρο που βρίσκεται μπροστά της και στο τέλος να ατενίσει το δάσος ή μάλλον τη ζούγκλα του Αμαζονίου) θέλει να λαδώσει τη μηχανή της με το πετρέλαιο το οποίο παράγει αφειδώς η χώρα του Δαρείου, του Ξέρξη, του Σάχη, του Αγιατολάχ Χομεϊνί και του (διαπρεπέστερου Ιρανού μπασκετμπολίστα όλων των εποχών) Χαμέντ Χαντάντι!

Μπορεί η Ελλάδα και το Ιράν να άνοιξαν παρτίδες (και δη πολεμικές και ιμπεριαλιστικές) από την αρχαιότητα, ωστόσο στο μπάσκετ ισχύει το «δεν σε είδα, δεν σε ξέρω»: οι δυο ομάδες δεν έχουν αναμετρηθεί ποτέ στο παρελθόν και η μόνη πρότερη μπασκετική επαφή είναι ο αγώνας της 12ης Ιουλίου του 2003, στο πλαίσιο του Μουντομπάσκετ Εφήβων στη Θεσσαλονίκη, όπου η Ελλάδα, παρόντος του Περπέρογλου (20 πόντοι), επικράτησε με 103-56.

Δεκατρία χρόνια αργότερα ο Στράτος φιγουράρει ως ο δεύτερος στην επετηρίδα και ένα από τα πρωτοπαλίκαρα της Εθνικής ανδρών, η οποία (από σήμερα στο Τορίνο και με πρώτο αντίπαλο μια χώρα του Ισλάμ) το ‘χει απωθημένο να γίνει ο Μωάμεθ που επιτέλους θα πάει στο βουνό!

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS