Δυο χρόνια προτού αναλάβει την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού ο (μετέπειτα δαφνοστεφής, αλλά και σκαιότατα προπηλακισθείς προπονητής του) Μπόζινταρ Μάλκοβιτς είχε πει μια μεγάλη κουβέντα, που ασφαλώς θα φαινόταν χρήσιμη στον επίγονό του στον «πράσινο» πάγκο, ο οποίος ούτως ή άλλως ρέπει προς τις ενδιαφέρουσες ατάκες και τη φιλοσοφική θεώρηση των πραγμάτων...

Θα του φαινόταν χρήσιμη του Πεδουλάκη αυτή η κουβέντα, αλλά δεν φαίνεται πλέον διότι παραιτήθηκε ή (επειδή εγώ τοιουτοτρόπως το αντιλαμβάνομαι) τον παραίτησαν!

Παρεμπιπτόντως, το χθεσινό ήταν όντως ένα κακό φεγγάρι για τους προπονητές, ανεξαρτήτως αθλήματος, διότι πριν από τον Αργύρη είχε χάσει τη δουλειά του και ο Τιμούρ Κετσπάγια, οπότε η 18η Οκτωβρίου περνάει στην ιστορία ως μια αποφράς ημέρα για το πιο αναλώσιμο επάγγελμα του κόσμου...

Για να επιστρέψω στην υπόθεση του Μπόζα, τη σεζόν 1993-94 η Ρεάλ Μαδρίτης αιχμαλώτισε τη Λιμόζ (του) με σκορ 81-36 και όταν οι Γάλλοι δημοσιογράφοι ζήτησαν από τον Μπόζα να σχολιάσει το σοκαριστικό αποτέλεσμα, εκείνος, φορώντας πάντοτε το αγέρωχο και κυνικό στυλ του, έδωσε την εξής πληρωμένη απάντηση...

«Μα, φίλοι μου, είναι καλύτερα να χάσεις μια φορά με σαράντα πόντους, παρά τέσσερις φορές με δέκα»!

Με την ίδια λογική, που προφανώς δεν τυγχάνει της αποδοχής των οπαδών του Παναθηναϊκού, μπορεί ο Πεδουλάκης να σκεπτόταν προχθές το βράδυ ότι είναι καλύτερα που έφαγε μαζεμένους 25 πόντους στο κεφάλι, παρά να τους έτρωγε σε δόσεις, αλλά η υπόθεση αυτή δεν έχει πλέον νόημα για τον ίδιο.

Δεν έχει ούτε για τον Παναθηναϊκό, που αλλάζει αίφνης σελίδα και μέσα στην πρεμούρα του ξέχασε κιόλας στη λιτή ανακοίνωση την οποία εξέδωσε να ευχαριστήσει (ως είθισται, βρε αδερφέ) τον Αργύρη και να του ευχηθεί καλή τύχη στο επόμενο επαγγελματικό βήμα του...

Εχουν αλλάξει τα κόζα πάντως στην ελληνική μπασκετική σκηνή και ο Ολυμπιακός εδέησε, μετά από πολλές και επίπονες προσπάθειες, να πάρει πλέον το πάνω χέρι στο γαϊτανάκι των συγκρούσεων με τον «αιώνιο» αντίπαλό του, τον οποίον μάλιστα βρήκε μπόσικο και τον πήρε παραμάζωμα...

Αυτό το αντιλαμβάνεται καλύτερα από τον καθένα ο πρώην προπονητής του Παναθηναϊκού, διότι από εκεί που επί των προηγούμενων δικών του ημερών οι «πράσινοι» είχαν πετύχει επτά νίκες σε δέκα ντέρμπι, τώρα δέχονται την αντεπίθεση διαρκείας του «κόκκινου στρατού». Στους τελευταίους 12 αγώνες πρωταθλήματος ο Ολυμπιακός με προπονητή τον Γιάννη Σφαιρόπουλο έχει να επιδείξει δέκα νίκες έναντι δύο του Παναθηναϊκού, από τον πάγκο του οποίου, σε αυτήν τη μικρή περίοδο των δυο ετών, (θα) έχουν προλάβει να παρελάσουν πέντε ομόλογοί του: ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς, ο Σωτήρης Μανωλόπουλος, ο Σάσα Τζόρτζεβιτς, ο Αργύρης Πεδουλάκης και ο επόμενος που μπορεί να είναι ο δεδηλωμένος πόθος και η... καψούρα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.

Ο αγλαός Πίνι Γκέρσον, ο οποίος παρεμπιπτόντως κατά τη διετία 2006-08 βρισκόταν στον πάγκο του Ολυμπιακού με συνεργάτη τον Σφαιρόπουλο και σε μια συνέντευξη που είχε δώσει τον Μάιο του 2016 είπε ότι «ελπίζω κάποιος να με θέλει και να με πάρει στον Παναθηναϊκό για να τον κοουτσάρω στη δύσκολη εποχή μετά την αποχώρηση του Διαμαντίδη».

Τι λες τώρα!

Ο Ολυμπιακός χάρη στο ντεμαράζ της τελευταίας διετίας έχει πετύχει το repeat στο πρωτάθλημα, ενώ πρόπερσι σημείωσε πέντε απανωτές νίκες (μετά τη διά χειρός Μπατίστα ήττα τους στο Κύπελλο) και τώρα τρέχει ένα σερί 4-0: είδε την έδρα του να αλώνεται στον πρώτο τελικό, αλλά απάντησε με τρεις νίκες στη σειρά (εκ των οποίων δυο με «break» στο ΟΑΚΑ) και προχθές πρόσθεσε την τέταρτη.

Τώρα που κατακάθισε ο κουρνιαχτός του ντέρμπι (το οποίο υπήρξε τέτοιο μονάχα σε επίπεδο προαναγγελίας και φιλολογίας) και οι ομάδες το έβαλαν στο ράφι για να το κατεβάσουν από εκεί και να το ξεσκονίσουν στις 29 ή 30 Ιανουαρίου, ο Σφαιρόπουλος και ο επόμενος προπονητής του Παναθηναϊκού καλούνται να διαχειριστούν δυο εκ διαμέτρου αντίθετες καταστάσεις...

Στην ατζέντα του προπονητή του Ολυμπιακού είναι τονισμένα με κόκκινο highlighter δυο ζητήματα: το αγωνιστικό που αφορά το εάν και κατά πόσον μπορεί η ομάδα του να σταθεροποιήσει σε υψηλό επίπεδο τις εμφανίσεις της (όχι τόσο στο ελληνικό πρωτάθλημα όσο) στην πολύ πιο ζόρικη και απαιτητική Ευρωλίγκα και το συναισθηματικό το οποίο έχει να κάνει με την προσγείωση μετά την προχθεσινή απογείωση!

Εδώ βεβαίως έχουν γνώσιν οι φύλακες και κυρίως ο Σπανούλης που σε όλη την καριέρα του έφαγε στη μάπα πολλές τέτοιες ευμετάβολες φάσεις, στην αλληλουχία των οποίων το ένα βράδυ είσαι βασιλιάς, το άλλο σε σταυρώνουν και τούμπαλιν!

Για τον Πεδουλάκη τρίτωσε το (πράσινο) κακό, διότι δυο φορές ως προπονητής (2014, 2016) και μία ως παίκτης (1992) εκδιώχθηκε με κακό τρόπο και υπήρξε εξιλαστήριο θύμα. Ο διάδοχός του, όποιος κι αν είναι, πέρα από την επείγουσα βελτίωση της αγωνιστικής εικόνας της (μαλακής και παραδομένης άνευ όρων) ομάδας, οφείλει να ανορθώσει και το φρόνημά της. Σαν να μην έφταναν αυτές οι δυο μεγάλες ανάγκες, ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού έχει και άλλες, που επίσης δεν σηκώνουν αναβολή: να βρει το κομμάτι που λείπει από το παζλ της περιφέρειας (τον «αντι-Τζέιμς», όχι τον «αντι-Διαμαντίδη»), να ρυθμίσει (όπως είχε πει και ο Ιωαννίδης για τον Σούμποτιτς στη Γάνδη) το χέρι του Καλάθη και συν τοις άλλοις να απλώσει ένα δίχτυ προστασίας πάνω από την ομάδα του, η οποία χλευάζεται από τους εχθρούς της και λοιδορείται από τους φίλους της.

Ασφαλώς μοιάζει πολύ πιο δύσκολη η δουλειά του νέου προπονητή του Παναθηναϊκού, αλλά και εκείνη του Σφαιρόπουλου δεν είναι παιχνιδάκι: ο Ολυμπιακός αφενός υπερασπίζεται τα (ντόπια) σκήπτρα του και αφετέρου καλόμαθε τα τελευταία χρόνια στην ευρωπαϊκή ευημερία και γι' αυτό του κακοφάνηκε ο περσινός πρόωρος αποκλεισμός, που μάλιστα τον αγνοούσε επί έντεκα χρόνια.

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS