Απλώς, μετά την αμνησία ή την αναισθησία ή την αφασία που προκαλεί και αφήνει σαν κατακάθι (στους ηττημένους, διότι οι νικητές βρίσκονται στο συννεφάκι τους) ένα δράμα πενήντα λεπτών, έχουν κι αυτές -οι υποθέσεις- τη σημασία τους, έστω και σε εντελώς φιλολογικό επίπεδο!

Στο πλαίσιο αυτού του παρηγορητικού -πλην ανώφελου πλέον- «what if», ο Παναθηναϊκός, που επιστρέφει από την Πόλη ηττημένος, κουρασμένος και βασανισμένος -και όλα αυτά χωρίς κέρδος, κέρατα, που έλεγε και ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου-, μπορεί να διαπορεί τι θα συνέβαινε...

Πρώτα πρώτα εάν ο Ντιμίτρις Νίκολς δεν αστοχούσε στο τρίποντο στην τελευταία επίθεση της κανονικής περιόδου...

Εν συνεχεία, εάν στα 48’’ της πρώτης παράτασης ο Γιάννης Μπουρούσης δεν έχανε δυο απανωτές ευκαιρίες να σκοράρει, όντας μάλιστα κάτω από το καλάθι...

Και τέλος, εάν στα 43’’ της δεύτερης παράτασης ο Νικ Καλάθης, που είχε επιστρέψει λίγο νωρίτερα στη δράση, σημάδευε σωστά στην πάσα ?και μάλιστα σε κατάσταση ανοικτού γηπέδου- προς τον Νίκολς...

Αλλά το έγραψα εκ προοιμίου ότι οι υποθέσεις εμπίπτουν στην κατηγορία του «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης», οπότε η κουβέντα αυτή στερείται ουσίας και αντικρίσματος σε ό,τι αφορά το χθεσινό, τετελεσμένο γεγονός, αλλά ασφαλώς έχει νόημα στην ανάλυση της επόμενης στιγμής: και κυρίως στην ανάλυση στην οποία προφανώς τσαντισμένος θα προβεί ο Τσάβι Πασκουάλ για έναν επιπρόσθετο προσωπικό λόγο, που συνιστά το «γαμώ το»...

Ο προπονητής, ο οποίος είναι εξπέρ στις λεγόμενες «special situations», είδε την ομάδα του να γνωρίζει την ήττα σε έναν αγώνα που κρίθηκε μετά από δυο παρατάσεις στις λεπτομέρειες και από φάσεις στις οποίες θεωρείται μάστορας!

Στο τέλος της ημέρας η δεύτερη (εκτός έδρας) αποτυχία του Παναθηναϊκού, όπως και εκείνη που υπέστη προχθές ο Ολυμπιακός, δεν είναι συμφορά σε αυτόν τον μαραθώνιο των τριάντα αγωνιστικών, ο οποίος ναι μεν δεν νομιμοποιεί τις ήττες άνευ κόστους, αλλά σε βάθος χρόνου αφήνει περιθώρια να διορθωθούν τα λάθη: βάζω επίτηδες και τους «ερυθρόλευκους» σε αυτόν τον λογαριασμό, όχι μονάχα λόγω της κοινής μοίρας και των παράλληλων βίων αλλά και επειδή αμφότεροι γκρινιάζουν για τη διαιτησία!

Στο μεν Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, η ΤΣΣΚΑ έτυχε της γνωστής, συνηθισμένης, μη εξαιρετέας και αναπόφευκτης προστασίας, στο δε «Αμπντί Ιπεκτσί» οι «πράσινοι» έπρεπε να... ματώσουν για να πάρουν δίκην ελεημοσύνης κάποιο φάουλ...

Δεν είχε άδικο ο σεσημασμένος για τη λαγνεία του στη στατιστική, και συνάμα πολύ ψύχραιμος στις μεταδόσεις του, Δημήτρης Καρύδας, ο οποίος έλεγε από το μικρόφωνο του Νovasports 2 ότι τα 14 φάουλ που χρεώθηκαν οι οικοδεσπότες σε 45 λεπτά, πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που πίεζαν ασφυκτικά και βρέθηκαν να κυνηγούν το σκορ, είναι αν μη τι άλλο ένα ασυνήθιστο ρεκόρ...

Βεβαίως, όπως προχθές ο Σφαιρόπουλος ομοίως και χθες ο Πασκουάλ οφείλουν να προσπεράσουν τις όποιες (βάσιμες ή φανταστικές) θεωρίες συνωμοσίας και να κοιτάξουν την πραγματική δουλειά τους και το πώς θα βελτιώσουν την εικόνα των ομάδων τους...

Πέρα και πάνω από τη διαιτητική σπέκουλα, ο Παναθηναϊκός πλήρωσε χθες πολύ ακριβά την υστέρησή του σε τρεις βασικούς τομείς: στα ριμπάουντ (39 έναντι 51, εκ των οποίων τα 15 έδωσαν νέες κατοχές και ρέφαραν τα +5 λάθη των Τούρκων), στην ατζαμοσύνη του στις κρίσιμες στιγμές και στην ανισορροπία που παρουσίασε στην επιστροφή του στην άμυνα (μολονότι δεν πληγώθηκε από το transition game, το οποίο αποτελεί σπεσιαλιτέ της Εφές) ως προϊόν των βιαστικών και κακών επιλογών του στην επίθεση.

Παρ’ όλα αυτά, σε πείσμα των αδυναμιών και κόντρα σε θεούς και δαίμονες, θα μπορούσε να τη σκαπουλάρει και να φύγει νικητής από την Πόλη, είτε στην κανονική διάρκεια του θρίλερ, είτε στην πρώτη, είτε ακόμη και στη δεύτερη παράταση...

Θα μπορούσε, αλλά δεν μπόρεσε απέχοντας ένα σουτ: είτε αυτό που έφαγε (Κότον) είτε αυτά που δεν έβαλε (Μπουρούσης, Νίκολς). Δεν χάθηκε ο κόσμος, αρκεί, όταν θα ξαναμπλεχτεί σε ένα τέτοιο ψυχόδραμα, να διαχειριστεί καλύτερα την υπόθεση...

εφημερίδα "Goal"

Ελλάδα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS