Το μόνο εύκολο στο μπάσκετ είναι να πάρεις και να διώξεις παίκτες. Απεριόριστες μεταγραφές και αλλαγές μπορεί να κάνει όποιος θέλει, όποτε θέλει. Το δύσκολο είναι να δημιουργήσεις ένα συμπαγές σύνολο που θα μπορεί να συμπεριφέρεται ομαδικά και να συνεργάζεται σε άμυνα και επίθεση.

Τρανό παράδειγμα (προς αποφυγήν) είναι η χθεσινή αντίπαλος του Παναθηναϊκού, όπως και οι περισσότερες τουρκικές ομάδες που κάθε χρόνο γκρεμίζουν και ξαναχτίζουν, αλλά τίποτα δεν καταφέρνουν. Τέσσερις ήττες με πολύ μεγάλες διαφορές στα τελευταία πέντε ευρωπαϊκά της παιχνίδια (μόνη νίκη με την Τσεντεβίτα) μετρούσε η Εφές. Διότι παρά το εξαιρετικό της ρόστερ δεν έχει μπορέσει σε καμία περίπτωση να βρει χημεία.

Όταν λοιπόν ένα σύνολο, από το οποίο λείπει αποδεδειγμένα η ομοιογένεια, μοιάζει τόσο ομάδα μπροστά σου, τότε ασφαλώς και έχεις πρόβλημα. Και πώς να μην έχεις άλλωστε όταν από τον Ιούνιο μέχρι τον Δεκέμβριο έχεις κάνει αμέτρητες αλλαγές στη σύνθεσή σου;

Ο Παναθηναϊκός βρέθηκε το καλοκαίρι σε μια εντελώς πρωτόγνωρη κατάσταση. Είχε να αντιμετωπίσει τη μαζική φυγή των περισσότερων παικτών του όπως φυσικά και του Ομπράντοβιτς. Ως εκ τούτου, το εγχείρημα για τη διοίκηση και τον νέο του προπονητή ήταν εξ αρχής πολύ δύσκολο. Απαιτούσε προσεκτικές κινήσεις και κυρίως υπομονή μέχρι που το ολοκαίνουργιο ρόστερ να γίνει ομάδα. Κάτι που ποτέ δεν είδαμε…

Ο Πεδουλάκης αρέσκεται στο να αλλάζει παίκτες μέσα στη σεζόν, αλλά αυτό που έχει συμβεί μέχρι τώρα στον Παναθηναϊκό θυμίζει το …"Ράβε ξήλωνε, δουλειά να μη σου λείπει" που ερμήνευσε κάποτε ο Ξυλούρης. Μπήκαμε στον Ιανουάριο και στο ΤΟΡ-16 και οι πράσινοι μοιάζουν σαν ομάδα …Αυγούστου.

Οι Αρμστρονγκ, Κίτσεν βγήκαν νωρίς από τη μέση, ήρθε ο Μπανκς και λίγο πριν τα Χριστούγεννα προστέθηκε και ο Καπόνο, ενώ έγινε και η ανταλλαγή Γκιστ-Πάνκο! Κι έτσι όπως πάει το πράγμα, δεν αποκλείεται να έχουμε και νέες αφίξεις-αναχωρήσεις.

Όσο καλές κι αν είναι οι μονάδες που διαθέτει αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός, όσο κι αν στη μέρα τους μπορούν να κάνουν …παπάδες, υστερούν ως σύνολο σε βασικά στοιχεία που ζητάει ο ομαδικός πρωταθλητισμός. Είναι δηλαδή σχεδόν νομοτελειακό ότι αυτό το μοντέλο πολύ δύσκολα καταφέρνει να λειτουργήσει και να επιδείξει τελικά τη σταθερότητα που χρειάζεται για να επιτευχθούν οι στόχοι.

Οι τόσες πολλές και συνεχείς αλλαγές, σπάνια βγαίνουν σε καλό...

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS