Όχι ότι η Άλμπα είναι μια από τις συνυποψήφιες, αλλά αυτές οι αναμετρήσεις είναι σ’αυτές που υπολογίζεις το απόλυτο για να βρεθείς σε σχετικώς πλεονεκτική θέση έναντι των υπόλοιπων που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα διεκδικήσουν την τέταρτη προνομιούχο θέση. Αφήστε που ,αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει και αυτή την πρόκριση, θα μιλάμε για μια συγκλονιστική υπέρβαση με δεδομένο ότι χτίζει κάτι εξ αρχής μεσούσης της περιόδου, χωρίς αυτό να έχει τις προϋποθέσεις για να «δέσει» άμεσα. Μαζεύτηκαν πολλά ...«american boys» για να αποδώσουν ... «ευρωπαϊκό» μπάσκετ.

Ως εδώ λοιπόν μια χαρά. 3 νίκες και 1 ήττα, αλλά είναι πάρα πολύ νωρίς για πανηγυρισμούς. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το τρένο βρίσκεται (ακόμα) στις ράγες. Όπως επίσης είναι σίγουρο ότι ο Παναθηναϊκός ,αν είχε έναν σοβαρότερο αντίπαλο απέναντι του, πιθανότατα δεν θα είχε την ίδια τύχη στο παιχνίδι. Είναι προφανές ότι η απουσία του Διαμαντίδη είναι τεράστια (αλλά όπως έχουμε ξαναγράψει θα πρέπει να συνηθίσει) και ότι άλλος οργανωτής-ηγέτης δεν υπάρχει. Είναι επίσης πασιφανές ότι ο τρόπος επιθετικού παιχνιδιού (για υψηλό επίπεδο Ευρωλίγκας) είναι τουλάχιστον ανορθόδοξος. Δεν γίνεται να σουτάρεις περισσότερα τρίποντα από δίποντα (19 δίποντα, 26 τρίποντα), είναι αδιανόητο να στηρίζεις το σκοράρισμά σου στο τυχαίο της ευστοχίας μιας βραδιάς. Ούτε μιας δεύτερης βραδιάς. Ούτε καν μιας τρίτης. Όσο μεγάλους σουτέρ κι αν έχεις.

Απόδειξη ότι η αδύναμη Άλμπα έκανε τρεις μεγάλες επιστροφές στο προβάδισμα του Παναθηναϊκού, η τελευταία εκ των οποίων στο τελευταίο πεντάλεπτο του αγώνα όταν η γερμανική ομάδα πλησίασε στο τρίποντο. Ένα τρίποντο από τον Γκιστ κι ένα από τον Μασιούλις έφεραν την διαφορά στους 9 πόντους. Είναι δεδομένο ότι μια σοβαρή ομάδα δεν θα έτρωγε ποτέ δυο τέτοια σουτ, δεν θα τα επέτρεπε καν. Φυσικά, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα τα βάζει πάντα. Δεν είναι προσανατολισμός παιχνιδιού αυτός. Και δεν φταίει ότι έχει απουσίες, ούτε ότι μοντάρει εκ νέου την ομάδα.

Τα χαμένα ριμπάουντ, η άμυνα που πολλές φορές ήταν αργή στις περιστροφές της (τηρουμένων των αναλογιών) και τα λάθη σε κρίσιμα σημεία (ευτυχώς συνολικά δεν ήταν ο δραματικός αριθμός προηγούμενων αναμετρήσεων) είναι κάποια επιπλέον στοιχεία που πρέπει να προσέξει ο Πεδουλάκης.

Ωραίος ο Μασιούλις με τους 28 πόντους (6/8 τρίποντα), ωραίος και ο Γκιστ. Σκόραρε και ο Ούκιτς. Μαγκιά του. Σύμφωνοι το αποτέλεσμα μετράει, αλλά μετράει επί του παρόντος. Σε βάθος χρόνου θα μετρήσουν άλλα στοιχεία του παιχνιδιού, στα οποία οι πράσινοι (για την ώρα) υπολείπονται.

Η νίκη είναι υπέρ-πολύτιμη, αλλά θα μου επιτρέψετε να μην την πανηγυρίσω, όσο κι αν κάθε τέτοιο αποτέλεσμα δίνει χρόνο προσαρμογής στον νέο Παναθηναϊκό χωρίς κανένα ιδιαίτερο άγχος υφιστάμενης αποτυχίας.

Προσοχή όμως γιατί με αυτόν τον αγωνιστικό προσανατολισμό ο Παναθηναϊκός θα χάσει τα μεγάλα ματς. Δεν είναι να ξεγελαστεί από την παρούσα βαθμολογική θέση. Βλέπετε η νίκη επί της Ζαλγκίρις είναι ισχνή σε διαφορά, η διαφορά επί της Μάλαγα ανατρέπεται άνετα και η νίκη επί της Άλμπα ανήκει απλώς στη σφαίρα του αυτονόητου για μια ομάδα, εφόσον αυτή διεκδικεί κάτι παραπάνω από την ήδη κερδισμένη αξιοπρέπειά της.

Το κυρίαρχο όμως είναι ότι οι πράσινοι είναι υποχρεωμένοι να δουν συνολικά τον αγωνιστικό προσανατολισμό τους, διότι έρχεται Φεβρουάριος και μαζί τα δυο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, το δεύτερο εκ των οποίων θα κρίνει έναν τίτλο. Το πρώτο (του πρωταθλήματος) θα γίνει για να γίνει, αλλά ψυχολογικά θα μετρήσει.

Υ.Γ: Τουλάχιστον στο μπάσκετ δεν περιμένουν κανέναν πρίγκιπα που δεν... «μπαίνει» και κανέναν ποδοσφαιριστή-μεσία που τελικώς δεν έρχεται. Στο μπάσκετ ο,τι σχεδιάσουν (σωστό ή λάθος) ακολουθείται μέχρι τελικής πτώσης. Και σίγουρα είναι στις ράγες!

Πηγή: pamesports.gr

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS