Τελικά τι είναι αυτό που πρέπει να κρατήσει κάποιος από το παιχνίδι του Ολυμπιακού στο Τελ Αβίβ… Την ΤΕΡΑΣΤΙΑ νίκη από πλευράς ψυχολογίας και βαθμολογικής ανάσας όσον αφορά την πρόκριση στα προημιτελικά της Ευρωλίγκας ή τα προβλήματα που εξακολουθεί να παρουσιάζει στα τελευταία ματς και για τα οποία δεν χρειάζεται... πυρηνική φυσική για να μπορέσει κάποιος να τα καταλάβει; Ενδεχομένως ΚΑΙ τα δύο!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Με το «διπλό» στο Τελ Αβίβ οι «ερυθρόλευκοι» κατάφεραν να σώσουν την παρτίδα στο ΤΟΡ-16 και να μην βρεθούν από (πολύ) νωρίς με την πλάτη στον τοίχο. Φανταστείτε να ήταν τώρα με μία νίκη σε πέντε ματς. Όχι ότι θα είχαν τελειώσει τα πάντα και ο Ολυμπιακός θα είχε χάσει το τρένο των προημιτελικών, αλλά σίγουρα θα είχε ολόκληρο «Γολγοθά» να διαβεί προκειμένου να πάρει την πρόκριση. Γι' αυτό και η συγκεκριμένη νίκη είχε πολλαπλά κέρδη. Και κακά τα ψέματα. Απέναντι σε μια Μακάμπι που ίσως να είναι και η χειρότερη της τελευταίας 20ετίας!

Από τη μία οι παίκτες ανέκτησαν τη χαμένη τους ψυχολογία και όπως είπε ο Βασίλης Σπανούλης μετά το τέλος του αγώνα, γέμισαν με αυτοπεποίθηση. Και την είχαν ανάγκη μετά τα άσχημα αποτελέσματα στο ΤΟΡ-16 τα οποία συνοδεύτηκαν και από άσχημες εμφανίσεις. Απλά μένει να δούμε τώρα κατά πόσο θα την αξιοποιήσουν στα επόμενα παιχνίδια, αρχής γενομένης από αυτό με τη Φενέρμπαχτσε στο ΣΕΦ.

Από την άλλη πήραν μια βαθιά βαθμολογική ανάσα αφού κατάφεραν να παραμείνουν «ζωντανοί» στο κυνήγι της πρόκρισης και του καλού πλασαρίσματος ενόψει οκτάδας. Τα πάντα εξαρτώνται από τους ίδιους τους «ερυθρόλευκους», αφού έχουν αποδείξει πριν από μερικές εβδομάδες ότι είναι ικανοί να κερδίσουν οποιαδήποτε ομάδα σε οποιαδήποτε έδρα. Αρκεί να αποδώσουν το μπάσκετ που έπαιζαν πριν από την έναρξη του ΤΟΡ-16. Ο αρχηγός του Ολυμπιακού είπε και κάτι ακόμα με το οποίο συμφωνώ απόλυτα: «Καμία ομάδα δεν αποδίδει καλά για εννέα μήνες». Αρκεί –συμπληρώνω εγώ- να αποδώσει καλά όταν ΠΡΕΠΕΙ. Και αυτό το «πρέπει» έχει αρχίσει να μπαίνει για τα καλά στη συνείδηση των παικτών και του προπονητή.

Με αυτή τη νίκη ο Ολυμπιακός κατάφερε επίσης να διώξει και τα… φαντάσματα της Σιένα που εδώ και μία εβδομάδα στροβίλιζαν στο μυαλό όλων εξαιτίας της ένστασης που είχε υποβληθεί μετά το ματς. Σε αυτό το κομμάτι θα επανέλθω σε λίγο. Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι ότι ύστερα από αυτό το παιχνίδι φάνηκε ότι οι παίκτες συσπειρώθηκαν και έδειξαν ότι είναι μια οικογένεια μεταξύ τους. Μια ματιά στην εικόνα που εκτυλίχθηκε μετά το τέλος του αγώνα, όταν όλοι οι παίκτες έσπευσαν να αγκαλιάσουν και να εμψυχώσουν τον… παραλίγο μοιραίο Κώστα Παπανικολάου, τα λέει όλα. Όπως λένε μέσα από την ομάδα ισχύει το «ένας για όλους και όλοι για έναν». Και όπου «ένας» συμπληρώστε το όνομα του Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος θέλει και παίρνει τη μπάλα όταν ζυγίζει 500 κιλά. Θυμηθείτε τι έκανε στο ματς με τη Σιένα (άσχετα αν έχασε ο Ολυμπιακός στο τέλος) και θυμηθείτε τι έκανε απέναντι στη Μακάμπι όταν και σημείωσε το νικητήριο καλάθι της αναμέτρησης. Ηγέτης όνομα και πράγμα.

Πάμε να δούμε τώρα και την άλλη όψη του νομίσματος. Άλλωστε όπως λένε η επιτυχία από την αποτυχία κρέμεται από μια κλωστή και σίγουρα θα μιλούσαμε από ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετική βάση ΑΝ η Μακάμπι είχε εκδηλώσει την τελευταία της επίθεση τρία δέκατα του δευτερολέπτου νωρίτερα. Λίγο έλειψε να γίνει της… Σιένα, αλλά το κάρφωμα του Πλάνινιτς ήταν ξεκάθαρα εκτός χρόνου και ο Ολυμπιακός έφυγε θριαμβευτής από μια «καυτή» έδρα. Είτε γιατί ήταν εύστοχος για ένα δεκάλεπτο, είτε γιατί υπήρξαν σημεία που έπαιξε ορθολογιστικό μπάσκετ και έγινε σωστό κοουτσάρισμα από τον Μπαρτζώκα, είτε γιατί το έχασε η Μακάμπι από μόνη της. Ξεχνάει κανείς τα αλλεπάλληλα επιθετικά ριμπάουντ που κατέβασε στο τελευταίο λεπτό και πόσες επιθέσεις ανανέωσε χωρίς να πάρει ο Ολυμπιακός καθόλου τη μπάλα; Και όταν την πήρε, πήγε να χάσει το ματς με τον Παπανικολάου να αστοχεί σε ζευγάρι βολών και το χρονόμετρο να… γλιτώνει την ελληνική ομάδα.

Άλλωστε ένα από τα στοιχεία που έχουν αποδυναμώσει τον Ολυμπιακό στα τελευταία ματς είναι το ντεφορμάρισμα του 23χρονου φόργουορντ, ο οποίος είναι ΑΛΛΟΣ παίκτης από αυτόν που μας είχε συνηθίσει. Αν βάλει κανείς στην εξίσωση και τις μέτριες εμφανίσεις του Περπέρογλου –αν και είχε κάποιες καλές στιγμές στο α' ημίχρονο, υστερώντας ωστόσο πολύ στην άμυνα- εύκολα μπορεί να καταλάβει ότι εδώ και έναν μήνα περίπου ο Ολυμπιακός παίζει χωρίς καμία βοήθεια από τα «τριάρια» του. Για να ακριβολογούμε, τα περιμένει ΟΛΑ από τον Σπανούλη και από τον –σταθερό- Πρίντεζη. Όμως όταν ο αρχηγός του Ολυμπιακού βλέπει μια άμυνα προσαρμοσμένη πάνω του, χρειάζεται και τις βοήθειες των συμπαικτών του. Στην τελική δεν γίνεται να βγάζει αυτός συνέχεια το φίδι από την τρύπα.

Οι ψηλοί; Εδώ είναι και το μεγάλο πρόβλημα. Ο Ολυμπιακός δεν έχει ΚΑΘΟΛΟΥ inside game και το γεγονός αυτό του στοιχίζει με αποτέλεσμα ο άρτι αφιχθέντας Γκιόργκι Σερμαντίνι να μοιάζει με... Χακίμ Ολάζουον (Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου) μπροστά στους υπόλοιπους ψηλούς της ομάδας. Μπορεί σε αυτό το ματς να υπήρχε το άλλοθι της απουσίας του Πάουελ (σ.σ. και του Λο φυσικά στην περιφέρεια) αλλά ο Αμερικανός δεν φημίζεται ούτε για την άμυνά του, αλλά ούτε και για τις κινήσεις του ως... σέντερ στην επίθεση. Αντίθετα ο Γεωργιανός αποδεικνύεται λίρα εκατό και όση ώρα βρίσκονταν στο παρκέ, ο Ολυμπιακός έλεγχε απόλυτα την εναέρια κυκλοφορία. Βέβαια τα εύσημα πρέπει να πάνε και στον Κάιλ Χάινς, ο οποίος –παρά κάποια λάθη του- έβαλε τη σφραγίδα του στο τέλος, ειδικά με την εκπληκτική του άμυνα πάνω στον Σμιθ πριν αρπάξει ο Παπανικολάου το ριμπάουντ.

Όσο για τον Γιώργο Μπαρτζώκα; Θεωρώ ότι έκανε το καλύτερο κοουτσάρισμα από τότε που ήρθε στον Ολυμπιακό, χωρίς να έχει το νου του στο rotation όπως τις προηγούμενες φορές, φτάνοντας στο σημείο να κάνει και αλλαγές... χάντμπολ. Ουσιαστικά μόνο ο Γκετσεβίτσιους δεν του βγήκε αλλά φρόντισε να τον αποσύρει σύντομα, ενώ με την απουσία του Λο δοκίμασε με επιτυχία το δίδυμο Σλούκα-Σπανούλη (έστω και αν υπήρξε πρόβλημα στην άμυνα).

A, επειδή άκουσα αρκετούς να λένε ότι πέρσι δεν υπήρχαν τέτοιες αδυναμίες, έχω να πω το εξής: Εκτός του ότι η χημεία -ειδικά στην άμυνα- ήταν διαφορετική, ο Ολυμπιακός δεν έμπαινε στο παρκέ ως φαβορί, αλλά ως το απόλυτο αουτσάιντερ. Ακόμα και όταν ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για το φάιναλ φορ κανείς δεν τον πίστεψε. Φέτος τα πράγματα έχουν αλλάξει και είναι τελείως διαφορετικό να σε περιμένουν από του να τους περιμένεις... Και αυτό είναι ΜΕΓΑΛΟ βάρος σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν.

Και φτάνουμε στην ένσταση. Θεωρώ ότι έκανε καλό στον Ολυμπιακό η απόρριψη από τον αθλητικό δικαστή. Πείσμωσε περισσότερο τους παίκτες, συσπείρωσε την ομάδα και άπαντες βγήκαν στο «Γιαντ Ελιάου» (σ.σ. συγνώμη αλλά έτσι μου αρέσει να αποκαλώ το συγκεκριμένο γήπεδο, μιας και έτσι το μάθαμε, και όχι «Νόκια Αρίνα») σαν να μην υπάρχει αύριο. Όμως για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, το σκεπτικό του αθλητικού δικαστή ήταν το λιγότερο... παιδαριώδης! Θα έλεγα ότι ήταν απόφαση που πάρθηκε στο πόδι για την ξεπετάξει! Όχι τόσο επειδή υπήρχε δεδικασμένο (ναι, ήταν διαφορετικές οι περιπτώσεις) και πάνω στο οποίο θα στηρίξει ο Ολυμπιακός την έφεση, όσο για τους λόγους που ανακοίνωσε.

Αναφέρει ότι «ευνοήθηκαν και οι δύο ομάδες». Και ρωτάω: Είναι λογική αυτή για την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση στο μπάσκετ; Ε, τότε να καταργήσουμε και τα χρονόμετρα που ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ δείχνουν πόσο υπολείπεται για το τέλος ενός αγώνα. Σύμφωνα λοιπόν με το σκεπτικό του αθλητικού δικαστή της Ευρωλίγκας ένα ματς λήγει στα 40 λεπτά και στα 3,7 δευτερόλεπτα. Μήπως να περιμένουμε και ένσταση της Μακάμπι όπως είπε ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος; Εκεί γιατί έληξε το ματς στα 40 λεπτά και δεν μέτρησε το καλάθι του Πλάνινιτς τρία δέκατα του δευτερολέπτου μετά το τέλος; Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο αθλητικός δικαστής κρατούσε και στατιστικά στοιχεία. Ποιος σούταρε, πότε αστόχησε, ποιος πήρε το ριμπάουντ κ.ο.κ. Μα είναι σοβαρά πράγματα τώρα αυτά;

Πηγή: Goal

Ευρωλίγκα Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός