Κάποτε τρόμαζε με το μυαλό του...

Δύο είναι οι προϋποθέσεις για να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα:

Πρώτον να το παραδεχτείς και δεύτερον να το εντοπίσεις. Αν κρίνω λοιπόν από τις τελευταίες κακές εμφανίσεις του Παναθηναϊκού και δεχτoύμε πως άπαντες συμφωνούν πως υπάρχει πρόβλημα, τότε το ερώτημα «τις πταίει;» συνεχίζει να μένει αναπάντητο, από την στιγμή που η εικόνα δεν παρουσιάζει καμία βελτίωση το τελευταίο διάστημα.

Οταν μια ομάδα εντοπίσει τη ρίζα του κακού, τότε παλεύει να την αντιμετωπίσει κι αν δεν μπορεί να τα λύσει όλα μονομιάς, τότε προσπαθεί παιχνίδι με παιχνίδι να βελτιώσει την εικόνα μέχρι να αποτινάξει το κακό...

Η εμφάνιση του Παναθηναϊκού με τη Μπάμπεργκ δεν ήταν απλά «καμπανάκι», ήταν η επιβεβαίωση πως ο Αργύρης Πεδουλάκης αναζητά ακόμη τις αιτίες για το ένα ή περισσότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ομάδα του. Για να φτάσει στον τελικό στόχο που είναι τα λύσει, θα πρέπει πρώτα να τα ανακαλύψει και το τεχνικό τιμ του Παναθηναϊκού μοιάζει να βρίσκεται ακόμη στην «αναζήτηση» κι όχι στην «αντιμετώπιση»...

Τα «θέματα» των «πράσινων» είναι πολλά, αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη στριφογυρίζουν γύρω από ένα και βασικό: Οτι ουδείς έχει καταλάβει ποιος είναι ο βασικός στόχος του Παναθηναϊκού κάθε φορά που πατάει το παρκέ. Η χθεσινή εικόνα θα μπορούσε κάλλιστα να διδάσκεται σε σεμινάρια προπονητικής για το πώς μια ομάδα χάνει τον προσανατολισμό της... Υπήρξαν πολλά (μικρά) παραδείγματα στη διάρκεια του ματς και μάλιστα σε ανύποπτες στιγμές που έδειχναν πως ο Παναθηναϊκός δεν έχει συγκεκριμένο πλάνο σε συγκεκριμένες καταστάσεις.

- Θα θυμηθώ την επαναφορά στα τελευταία 4,4'' που η μπάλα κατάληξε μετά βίας στα χέρια του Ματσιούλις υπό τον κίνδυνο των 5΄΄ στην επαναφορά.

- Θα θυμηθώ την αδράνεια πάγκου και παικτών, μετά από καλάθι της Μπάμπεργκ και με το δεκάλεπτο να τελειώνει και ουδείς να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει, με αποτέλεσμα να «τρέχουν» 5'΄χωρίς την παραμικρή κίνηση.

- Θα θυμηθώ δεκάδες φάσεις στη διάρκεια του παιχνιδιού που ο Παναθηναϊκός έψαχνε κάτι, αλλά δεν ήξερε τι...

Ανέκαθεν οι «πράσινοι» ήταν μια ομάδα που λειτουργούσε με μπασκετική ευφυία. Εβαζε κάτω τον αντίπαλο, μελετούσε κάθε κίνηση από το «Α ώς το Ω» και ήταν έτοιμος να δώσει απαντήσεις σε οποιοδήποτε πλάνο του αντίπαλου προπονητή. Ο Παναθηναϊκός ήταν μια ομάδα που σε... τρόμαζε για το μυαλό της, που εκμεταλλευόταν το παραμικρό «μις ματς» και προσπαθούσε σε κάθε επίθεση, ακόμη και με αλλαγές χάντμπολ, να εκμεταλλευτεί την οποιαδήποτε υψομετρική διαφορά. Ετσι δημιούργησε μπασκετικούς φιλάθλους, μ' αυτό τον τρόπο έκανε τον κόσμο του να «διαβάζει» καλύτερα το άθλημα.

Στο ξεκίνημα της σεζόν ο Πεδουλάκης (ορθώς) δεν προσπάθησε να αλλάξει την επιτυχημένη συνταγή και παρότι δεν είχε τα «υλικά» του Ομπράντοβιτς, κατάφερε να διατηρήσει αυτό το βασικό στοιχείο, το οποίο μάλιστα οδήγησε τους «πράσινους» μέχρι το Τοπ-16 της Ευρωλίγκα.

Ως δια μαγείας και με τις αλλαγές στο ρόστερ, το χαρακτηριστικό που έκανε τον Παναθηναϊκό να ξεχωρίζει, η μπασκετική ευφυία του δηλαδή, έχει πάει περίπατο. Μυαλό δεν υπάρχει, ξεκάθαρος στόχος με βάση τα μειονεκτήματα του αντιπάλου δεν φαίνεται να υπάρχει και το playground μπάσκετ που παζουν κατά διαστήματα οι «πράσινοι» δεν οδηγεί πουθενά.

- Ψάχνω μετά μανίας για παράδειγμα να δω μια φάση με τον Διαμαντίδη να πηγαίνει στοχευμένα στο λόου ποστ και να «ποστάρει» τον κοντύτερο αντίπαλό του.

- Αναζητώ ακόμη ένα κλασικό πικ εντ ρολ του Παναθηναϊκού στην κορυφή με Διαμαντίδη και Λάσμε, σαν κι αυτά που έγιναν στην πρώτη φάση και ξαφνικά... εξαφανίστηκαν.

- Περιμένω υπομονετικά να δω πώς θα αξιοποιηθεί ο κορυφαίος σουτέρ στην Ευρώπη (Καπόνο) που στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια της Ευρωλίγκα έχει επιχειρήσει όλα κι όλα εννέα τρίποντα, την στιγμή που ολόκληρος ο Παναθηναϊκός έχει δοκιμάσει 146 σε 6 ματς!

Αδυνατώ επίσης να αντιληφθώ ποιος ο ρόλος του Σοφοκλή Σχορτσανίτη, του μοναδικού ψηλού που μπορεί να απειλήσει, δημιουργώντας για τον εαυτό του και τους συμπαίκτες του, όταν στη μεγαλύτερη διάρκεια είναι στον πάγκο και τα τρίποντα... πέφτουν βροχή, καθώς δεν υπάρχει εναλλακτικό πλάνο... Κι αν δεχτώ την αμυντική αδυναμία του «Σόφο», θα πρέπει από την άλλη να αποδεχτεί και ο Πεδουλάκης τη λέξη «ρίσκο» που είναι βασικό στοιχείο των επιτυχημένων προπονητών...

Οι αδυναμίες του Παναθηναϊκού είναι γνωστές και τις έχουμε ξαναπεί: Προσωπική μου άποψη είναι πως η ανάγκη απόκτησης ενός καθαρόαιμου πόιντ γκαρντ με ευρωπαϊκή εμπειρία, σιγουριά και μυαλό φωνάζει εδώ και μήνες, ωστόσο αυτή η έλλειψη δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα.

Συμπέρασμα: Ο Παναθηναϊκός αντί να βελτιώνεται, με τον καιρό παρουσιάζεται χειρότερος, παρότι το υλικό είναι σαφώς καλύτερο σε σχέση μ αυτό που ξεκίνησε τη χρονιά. Θα πρέπει άπαντες λοιπόν να αντιληφθούν πως όσα σωματικά και αθλητικά προσόντα έχει ο Παναθηναϊκός, δεν του αρκούν για να διατηρηθεί στο δρόμο των επιτυχιών, αν δεν (ξανα)βάλει μυαλό στο παρκέ.

Με το «τρέχω, σουτάρω, πηδάω και καρφώνω» δεν κέρδισε ποτέ κανείς τρόπαια κι επειδή τα κρίσιμα έρχονται θα πρέπει να επανέλθει άμεσα η «πετυχημένη συνταγή» για να δικεδικήσουν οι «πράσινοι» τους στόχους που έθεσαν εξ αρχής...

Πηγή: sentragoal.gr