Τελικά, ο Πεδουλάκης έβαλε τον Ούκιτς σε «καλούπι» ή ο Παναθηναϊκός αποδέχτηκε το «καλούπι» του Κροάτη και αποφάσισε να το ρισκάρει;

Ιδού το ερώτημα για έναν παίκτη που μέσα σε 20 ημέρες έχει κάνει μερική απόσβεση του πανάκριβου συμβολαίου του με την εμφάνιση στον τελικό του Κυπέλλου και την εξωπραγματική του απόδοση στο Κάουνας απέναντι στη Ζαλγκίρις…

Από το… πουθενά, βάσει των εμφανίσεών του μέχρι τώρα, ο Ούκιτς πήρε τον Παναθηναϊκό από το χεράκι και τον οδηγεί σε ασφαλή μονοπάτια, μ' ένα στυλ παιχνιδιού που ταιριάζει περισσότερο στη δική του φιλοσοφία και λιγότερο στου Παναθηναϊκού.

Ο Ούκιτς ήταν ανέκαθεν ένας παίκτης που του άρεσε να δημιουργεί για τον εαυτό του, να έχει απόλυτη ελευθερία κινήσεων, να παίρνει αυτοπεποίθηση από τον χρόνο συμμετοχής του και να γίνεται ήρωας ή αποδιοπομπαίος τράγος.

Αυτό παίζει στα 10 χρόνια επαγγελματικής καριέρας, αυτό επέλεξε ο Πεδουλάκης το καλοκαίρι, μ' αυτό θα έπρεπε να «ζήσουν» ή να πεθάνουν οι «πράσινοι». Ο Ούκιτς είναι ένα παιδί που δεν μπόρεσε ποτέ να σταθεροποιήσει την απόδοσή του, άλλοτε ήταν του «9», άλλοτε του «3» και μοιραία δεν μπόρεσε ποτέ να κάνει καριέρα σε πολύ υψηλό επίπεδο, γιατί κανείς προπονητής δεν κατάφερε να τον βάλει στο «καλούπι» του «παίζω για να κερδίσω με το μυαλό κι όχι μόνο με το ταλέντο»…

Την ίδια προσπάθεια και δικαίως κάνει εδώ και έξι μήνες και ο Αργύρης Πεδουλάκης, να βάλει δηλαδή τον Ούκιτς στη φιλοσοφία του Παναθηναϊκού, τη λογική του σκεπτόμενου μπάσκετ και η απόπειρα είναι πολύ δύσκολη, όταν έχεις απέναντί σου έναν παίκτη που θέλει, αλλά του είναι δύσκολο να το κάνει…

Ο Ούκιτς του τελευταίου μήνα μπορεί να δίνει πολλά περισσότερα σε σχέση με το ξεκίνημα της σεζόν, αλλά δεν έχει μεγάλη διαφορά στην μπασκετική προσέγγιση ενός αγώνα. Με τον ίδιο τρόπο επιτίθεται, με το ίδιο ρίσκο σουτάρει και παίρνει επιθέσεις (π.χ. η επίθεση με την οποία διαμορφώθηκε το 77-71) και η μοναδική διαφοροποίησή του αφορά στην βελτίωσή που παρουσιάζει στην άμυνα.

Αυτό που πιστώνεται ο Ούκιτς, αλλά και ο Πεδουλάκης είναι η διάθεση του Κροάτη να τα δώσει όλα στην άμυνα, δεν είναι τυχαίο ότι εξελίσσεται σε αμυντικό «εργαλείο», κάτι που φάνηκε στον τελικό απέναντι στον Σπανούλη και στο Κάουνας με αντίπαλο τον Πόποβιτς.

Μέσα από την άμυνα λοιπόν, την αυτοπεποίθηση που κερδίζει από την παρουσία του για μεγαλύτερο διάστημα στο παρκέ, ο Ούκιτς πατάει καλύτερα στο γήπεδο και είναι η ευχάριστη έκπληξη του τελευταίου μήνα.

Ο Πεδουλάκης δείχνει πως αποφάσισε να αφήσει τα «καλούπια», να του δώσει χώρο και χρόνο για να κάνει αυτό που διάλεξε το καλοκαίρι, παίρνοντας και το (όποιο) ρίσκο να κερδίζει ή να χάνει ματς μ' αυτό τον τρόπο. Η επιλογή αυτή πιστώνεται στον «Αρτζι» γιατί αντιλαμβάνεται πως μόνο έτσι μπορεί να «κερδίσει» τον παίκτη του κι όχι βάζοντάς τον στη στενή λογική του «πρέπει»…

Το μεγάλο ερώτημα στην υπόθεση του Ούκιτς είναι απλό και δεδομένο από το ξεκίνημα της σεζόν: Θα μπορέσει ο Κροάτης να σταθεροποιηθεί στο «6-7» με άριστα το «10»; Αν το κάνει, έχει καλώς, αν όχι, τότε ο Πεδουλάκης θα πρέπει πάση θυσία να ψάξει για επιπλέον λύση στη θέση του πλέι μέικερ, ειδικά μετά την κατακόρυφη πτώση του Μάρκους Μπανκς. Από την στιγμή που ο Αμερικανός παρέμεινε στο ρόστερ, θα πρέπει να ξαναμπεί στο rotation, γιατί με… ενάμιση πλέι μέικερ δεν μπορεί να πας μακριά.

Από `κει και πέρα, ο Παναθηναϊκός δικαιώνεται απόλυτα για την απόφασή του να ανταλλάξει τον Πάνκο με τον Γκιστ, ενώ θα έπρεπε… αύριο κιόλας να φωνάξει τον Λάσμε για πρόωρη επέκταση του συμβολαίου του. Ο μεν Γκιστ κάνει 10 περισσότερα πράγματα απ' αυτά που έκανε ο Πάνκο, έφτασε στο σημείο να βγάλει τα 25 από τα 37 λεπτά συμμετοχής του στη θέση «5», καλύπτοντας με τον καλύτερο τρόπο τα κενά των Σχορτσανίτη, Λάσμε, ενώ η ντρίπλα που έκανε αμέσως μετά το κλέψιμο στο πρώτο ημίχρονο θα μπορούσε κάλλιστα να διδάσκεται σε σεμινάριο για το πώς ένας ψηλός ελέγχει το κορμί του καλύτερα και από «κοντό»…

Πηγή: Goal

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS