ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Είναι αξίωμα στο μπάσκετ. Οσο πιο κακός είναι ο αντίπαλος που δεν μπορείς να σκοτώσεις, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος, ακόμα κι αν είσαι καλύτερος, να πέσεις στο επίπεδό του. Να παρουσιάζεται και ο αντικειμενικά καλύτερος, ως μία κακή ομάδα. Στην Τοσκάνη ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να σκοτώσει τη Σιένα. Αλλωστε, σπανίως έχει συμβεί αυτό φέτος στο ΠαλαΜενσανά. Απόντος και του Πρίντεζη, το ζητούμενο για τους ερυθρόλευκους ήταν να κερδίσουν. Σε δύο περιπτώσεις βρέθηκαν με την πλάτη στο τοίχο, τα τέσσερα φάουλ του Σπανούλη στην αρχή της τέταρτης περιόδου, κρέμασαν αμυντική θηλιά στους ερυθρόλευκους, την οποία έβγαλε με τα ίδια του τα χέρια ο V-Span, που αντιμετώπισε σωστά την άμυνα 4-1 του Μπάνκι, όχι όμως και τη ζώνη του Ιταλού. Είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις ο παίκτης που «διώκεται» από το μαν του μαν, να αποτραβιέται και να δημιουργεί για τους υπόλοιπους. Το παιχνίδι, δηλαδή, γίνεται τέσσερις εναντίον τεσσάρων. Ο Ολυμπιακός όμως δεν είχε την πολυτέλεια να κάνει κάτι τέτοιο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν το προσπάθησε.

Διαβάστε περισσότερα στο gazzetta.gr

Ευρωλίγκα Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός