Ο,τι άξιζε πήρε ο Παναθηναϊκός στο Τοπ-16 κι αυτό που άξιζε δεν ήταν τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο από την τέταρτη θέση. Το 'χουμε ξαναπεί άλλωστε πως το μπάσκετ είναι αξιοκρατικό άθλημα και υπό αυτή την έννοια ο καθένας... θερίζει ό,τι σπέρνει στη διάρκεια της σεζόν.

Ναι λοιπόν, ο Παναθηναϊκός άξιζε να βγει τέταρτος γιατί απλούστατα δεν ήταν καλύτερος από τις ΤΣΣΚΑ, Ρεάλ και Εφές Πίλσεν, αλλά θα ήταν άδικο να πάει παρακάτω, με δεδομένο ότι νίκησε σ' όλα τα «do or die» παιχνίδια και παρουσίασε πολύ πιο σταθερό πρόσωπο από την Μάλαγα και την Ζαλγκίρις που βυθίστηκε στη β' φάση...

Η ανάμνηση του 2011, όταν ο Παναθηναϊκός απέκλεισε με μειονέκτημα έδρας την Μπαρτσελόνα, επιστρέφει και μπορεί τα δεδομένα να είναι τελείως διαφορετικά, αλλά η ελπίδα... ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει. Είναι δεδομένο πως οι «πράσινοι» είναι το απόλυτο αουτσάιντερ της σειράς, αλλά αυτό ουδόλλως προβληματίζει τον Παναθηναϊκό, αλλά μάλλον αγχώνει την Μπαρτσελόνα.

Ο σεβασμός και η αναγνώριση της ανωτερότητας των Ισπανών είναι δεδομένος από την πλευρά του Παναθηναϊκού, όπως δεδομένη είναι και η ανησυχία των Καταλανών να μην ζήσουν τον εφιάλτη του 2011. Κακά τα ψέματα, αν κάποιος θα πρέπει να αγχώνεται και να φοβάται την αποτυχία, αυτός δεν είναι ο Παναθηναϊκός, αλλά η Μπαρτσελόνα που δεν έχει περιθώρια λάθους.

Ουδείς (σοβαρός) στην Ελλάδα θα πει το παραμικρό, αν οι «πράσινοι» αποτύχουν στην προσπάθεια, αλλά πολλοί (σοβαροί) στην Ισπανία θα στήσουν στον τοίχο τον Πασκουάλ και τους παίκτες του, αν αποτύχουν για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια και μάλιστα με τον ίδιο αντίπαλο.

Κι όσο ο Παναθηναϊκός δεν ήθελε για αντίπαλο την Μπαρτσελόνα, άλλο τόσο και οι Καταλανοί θα προτιμούσαν να αποφύγουν τη φανέλα με τα έξι αστέρια, την ομάδα που από το ξεκίνημα της σεζόν παλεύει κάθε αγώνα και τις περισσότερες φορές βάζει άλυτους γρίφους στους αντίπαλους προπονητές.

Η Μπαρτσελόνα είναι μία πολύ γεμάτη ομάδα που παρουσιάζει δύο διαφορετικά πρόσωπα, κάνοντας ξεκάθαρο πως διαλέγει παιχνίδια. Στην Ισπανία για παράδειγμα μετράει 9 ήττες σε 27 αγώνες, στην Ευρωλίγκα... τρέχει και δεν φτάνει με μόλις δύο ήττες σε 22 αγώνες. Η επιλογή συνίσταται κατά πρώτον στην παρουσία του Ναβάρο που ξεκουράζεται κάθε λίγο και λιγάκι για να «βγάλει» τη χρονιά, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο ο Πασκουάλ αντιμετωπίζει τα ματς.

Μία πλήρης Μπαρτσελόνα ενδεχομένως να ήταν αξεπέραστο εμπόδιο για τον φετινό Παναθηναϊκό, αλλά μία Μπαρτσελόνα με τον Μάικλ στα πιτς και τον Ναβάρο μία μέσα - μία έξω, επιτρέπουν στους «πράσινους» να αναπολούν το 2011, γνωρίζοντας ταυτόχρονα πως η χρονιά είναι απόλυτα επιτυχημένη, ανεξάρτητα με το τι θα γίνει από 'δω και πέρα.

Αντίθετα, η ιδέα πως η «Μπάρτσα» που είναι τρίτη στο ισπανικό πρωτάθλημα με επτά ήττες περισσότερες από τη Ρεάλ, μπορεί να συνοδευτεί μ' έναν πιθανό αποκλεισμό από το φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα, προκαλεί ίλιγγο στους Ισπανούς που τις δύο επόμενες εβδομάδες θα ζουν με τον εφιάλτη του '11 και το άγχος του '13...

Υ.Γ.: Το να ασχοληθεί κανείς με τα απαξιωτικά σχόλια των προπονητών των social media και των blogs για τον Διαμαντίδη είναι σαν να προσπαθεί να νικήσει έναν... τοίχο. Οσοι έχουν ελάχιστη επαφή με τον αθλητισμό, ανεξαρτήτως αθλήματος, έχουν κρίση και αντιλαμβάνονται πόσο δύσκολο είναι για έναν αθλητή στα 33του να βγάλει μια ολόκληρη σεζόν στο μάξιμουμ και αγωνιζόμενος 30 και 35 λεπτά σε κάθε παιχνίδι. Στους υπόλοιπους δεν υπάρχει λόγος να εξηγεί... Αλλωστε ανήκουν στην ίδια κατηγορία μ' αυτούς που τα 'βαλαν με τον Ντάνι Εϊντζ στον Βόλο, πιστεύοντας πως είναι παράγοντας του Φιλαθλητικού που «έδωσε» το παιχνίδι στον ΟΦΗ. Την ίδια σχέση έχουν με το μπάσκετ και τον αθλητισμό γενικότερα.

Υ.Γ1.: Και μια απλή παρατήρηση για τον Ολυμπιακό, με αφορμή την συνέντευξη του Τζόι Ντόρσεϊ στο All Star Basket. «Ήταν η πρώτη φορά στην καριέρα μου, που είδα έναν συμπαίκτη να αποφασίζει για τον δικό μου ρόλο. Πόσο δηλαδή θα ακουμπούσα την μπάλα στην επίθεση, πόσο έπρεπε να την κρατάω και άλλα τέτοια. Αυτό είναι δουλειά του προπονητή. Αυτός πρέπει να λέει σε έναν παίκτη τι πρέπει να κάνει. Εμένα μου έλεγε ο Σπανούλης: 'Τζόι απλά παίξει άμυνα και μην αγχώνεσαι αν θα πάρεις τη μπάλα', είπε ο Αμερικανός κι εγώ αναρωτιέμαι:

Αν το παραπάνω δεν το κάνει ο Σπανούλης στον Ολυμπιακό και ο Διαμαντίδης στον Παναθηναϊκό, τότε ποιος θα το κάνει; Ισως να μην το 'χουμε καταλάβει, αλλά οι δύο Ελληνες άσοι, στην Ευρώπη τουλάχιστον, είναι ό,τι ο Ρονάλντο και ο Μέσι στο ποδόσφαιρο. Εκτός πάλι αν πιστεύουμε πως ο Ρονάλντο και Μέσι δεν καθοδηγούν ή δεν πρέπει να έχουν άποψη για τον τρόπο που αγωνίζεται η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα. Οποιος το πιστεύει είναι βαθιά νυχτωμένος...

Πηγή: Goal

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS