Το κάθισμα του τιμονιέρη

Χωρίς πλέον Mίδες τύπου Κλέιζα, Τσίλντρες, Παπαλουκά, Μπουρούση και Σχορτσανίτη, με μοναδικό σταρ τον Βασίλη Σπανούλη, ελπίζει να επαναλάβει το περυσινό θαύμα της Κωνσταντινούπολης ξεκινώντας αυτή τη φορά την παρτίδα με τα λευκά.

Ο Ολυμπιακός του 2013 δεν είναι εμφανώς ανώτερος του περυσινού, ούτε όμως οι προσεχείς αντίπαλοι τρομάζουν με τη δύναμή τους. Η ΤΣΣΚΑ απέκτησε προπονητή ικανό να περπατήσει επιδέξια στις επάλξεις (Μεσίνα αντί Καζλάουσκας), αλλά έχασε τον Κιριλένκο, τον Σισκάουσκας, τον Σβεντ και το λούστρο που την έκανε να μοιάζει φόβητρο. Ο Παναθηναϊκός ξεγύμνωσε τη Μπαρτσελόνα αλλά και τη Ρεάλ σε 5+4 αναμετρήσεις μέσα στη χροιά, χαρίζοντας πράσινη πυξίδα σε επίδοξους μιμητές.

Το πραγματικό αίνιγμα είναι ο ίδιος ο Ολυμπιακός. Με την απόδοση των πρώτων 25 λεπτών του χθεσινού αγώνα, δεν πρόκειται να νικήσει ούτε τους 20χρονους που θα διεκδικήσουν το τουρνουά των Τζούνιορς. Εάν μπορέσει να κρατήσει τις μηχανές αναμμένες όπως στο β’ ημίχρονο του 5ου προημιτελικού με την Εφές, δεν έχει να φοβηθεί τίποτε και κανέναν.

Εγραφα, σε προηγούμενο σημείωμα, ότι είχε φτάσει η ώρα των δύο καπετάνιων. Εν τέλει ανέβηκε στο κατάρτι μόνο ο ένας. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης εγκλωβίστηκε στην άμυνα της Μπαρτσελόνα, στη φυσιολογική του κόπωση, στον εκνευρισμό από τα αυστηρά φάουλ του πρώτου πενταλέπτου και στο dna που τον κάνει περισσότερο συμπαίκτη παρά ηγέτη.

Όταν ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν έναν μπροστάρη, η θέση του τιμονιέρη έμεινε κενή. Ο Διαμαντίδης δεν εκτέλεσε ούτε μία βολή στους τελευταίους 3 προημιτελικούς με τη Μπαρτσελόνα. Τα νικητήρια σουτ του 2ου και του 3ου τον έβγαλαν στον αφρό και θάμπωσαν την Ευρώπη, αλλά η άμυνα των Ισπανών τον ένιωσε ελάχιστα στα υπόλοιπα 180 λεπτά της σειράς. Ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν περισσότερο Διαμαντίδη, περισσότερο Ούκιτς ή, ακόμα καλύτερα, έναν τρίτο γκαρντ που θα συμπλήρωνε ιδανικά το παζλ.

Ο Μπανκς αποδείχθηκε ανεπαρκής για αυτόν τον ρόλο. Η ανάγκη συμμετοχής των δύο βασικών επί 35 λεπτά στοίχισε ακριβά, απέναντι σε αντίπαλο που είχε την πολυτέλεια να κρατήσει ξεκούραστο τον βασικό του πλέι-μέικερ (Χουέρτας) ως το τέλος. Ποιος περίμενε ότι θα άντεχε τιτανομαχία δύο εβδομάδων και 5 αγώνων χωρίς να γίνει αχίλλειος πτέρνα ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους;

Ο Βασίλης Σπανούλης έκανε αυτό ακριβώς που περίμενε ο Ολυμπιακός από τον ίδιο και –εν πολλοίς- ο Παναθηναϊκός από τον Διαμαντίδη. Αφησε πίσω του τις αναποδιές των πρώτων 4 αγώνων (στους οποίους είχε 6/19 δίποντα και 1/18 τρίποντα), ντρίμπλαρε χωρίς άγχος τα προβλήματα που αντιμετώπισε στη δύσκολη β’ περίοδο του 5ου προημιτελικού και πήρε την ομάδα στους ώμους του μετά το τελευταίο βιράζ. Το ρεσιτάλ του ξεκίνησε στο 37-47 και κράτησε ως το τέλος, με μικρή παρένθεση τα δύο απανωτά λάθη ενθουσιασμού στο 66-59.

Στα τελευταία 15 λεπτά, ο Σπανούλης πέτυχε τρία καθοριστικά λέι-απ με διεισδύσεις στην καρδιά μιας άμυνας προσαρμοσμένης πάνω του, ευστόχησε στο σουτ της ισοφάρισης (49-49), έβαλε αντιμέτωπος με τρεις το καλάθι που έγινε σάλπισμα νίκης (στο 66-67), έστησε τις γνωστές συνεργασίες με τον παλλήκαρο Χάινς αλλά και τον Πάουελ, έβαλε τις βολές στο τέλος, μοίρασε σιγουριά και θάρρος σε συμπαίκτες που ως τότε έτρεμαν.

Ο Ολυμπιακός πήρε για πρώτη φορά διαφορά 6 πόντων με το δεύτερο καλάθι του Αντιτς, το πρώτο του Λο και το πρώτο του Περπέρογλου, στην αρχή της δ’ περιόδου την ώρα που ο Σπανούλης μάζευε ανάσες στον πάγκο.

Οι τρεις πάτησαν πάνω στα στέρεα θεμέλια που τοποθέτησε ο αρχηγός τους, κουβαλώντας την ομάδα στους ώμους του. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, είχαν 1/13 σουτ.

Πηγή: novasports.gr