Καθίστε να βγει πρώτα η ...χοντρή!

Κάποτε ο Στηβ Γιατζόγλου (respect!) είχε πει ότι «τίποτε δεν έχει τελειώσει αν δεν βγει να τραγουδήσει η χοντρή» ελληνοποιώντας το αμερικάνικο απόφθεγμα «the opera ain't over till the fat lady sings», (αν και η συγκεκριμένη «ατάκα» λέγεται πως ανακαλύφθηκε από τον Αμερικανό σπορτκάστερ Νταν Κουκ το 1975). Φυσικά μην... ψάχνετε για κάποια χοντρή γιατί δεν πρόκειται να τη βρείτε ποτέ. Απλούστατα ήθελε να τονίσει ότι δεν πρέπει να προδικάζουμε ποτέ και τίποτα μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Μετά την εβδομάδα των... Παθών στη Μόσχα και δη μετά την τραγική εμφάνιση στο δεύτερο παιχνίδι της σειράς, ο Παναθηναϊκός είχε στηθεί στον τοίχο και έμοιαζε να είναι καταδικασμένος σε σκούπισμα! Κάτι που, φυσικά, δεν ίσχυε επ'ουδενί! Οι «πράσινοι» (θα) είχαν την/τις ευκαιρία/ες τους στο ΟΑΚΑ για να επιστρέψουν από το 0-2 και να οδηγήσουν το παιχνίδι σε 5ο ματς, και πάλι στην ρωσική πρωτεύουσα. Η μισή δουλειά έγινε.

Μπορεί ο Παναθηναϊκός να υστερεί σε βάθος και ποιότητα σε σχέση με την ΤΣΣΚΑ, μπορεί να βρέθηκε με το ενάμιση πόδι στον γκρεμό, αλλά μέσα στο σπίτι του δεν χαρίζεται σε κανέναν. Και στο ΟΑΚΑ μπορεί να μην... ξεπετάχτηκε κάποια «χοντρή» για να τραγουδήσει, ωστόσο «μίλησε» η βαριά φανέλα και τα (ουκ ολίγα) λάβαρα που κρέμονται στην οροφή.

Άλλωστε το 3ο ματς της σειράς ήταν και το πιο δύσκολο στην παρούσα φάση για τον Παναθηναϊκό. Με την ψυχολογία καταρρακωμένη (ξανατονίζω, ειδικά μετά το παιχνίδι της Μεγάλης Παρασκευής!) έπρεπε να σταθεί στα πόδια του και να διεκδικήσει το καλύτερο δυνατόν. Όπως και έγινε. Καρδιοχτύπησε, αλλά στο τέλος ήρθε το επιθυμητό αποτέλεσμα που ήταν και το ζητούμενο. Μπορεί να έπαιξαν σημαντικό ρόλο η παρουσία του κόσμου και η αύρα που αποπνέει το brand name του Παναθηναϊκού στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, αλλά χρειάστηκε να γίνουν και κάποια πράγματα μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ.

Πρώτα απ' όλα η παρουσία του Ζακ Ράιτ, ο οποίος έσπρωξε όλη την ομάδα στη νίκη. Μάλιστα μετά το τέλος του αγώνα μου ήρθαν στο μυαλό οι πρώτες συζητήσεις και τα σχόλια (των αναγνωστών και όχι μόνο) σχετικά μετά την απόκτησή του από τον Παναθηναϊκό. Φυσικά το κυρίαρχο στοιχείο αφορούσε την αδυναμία του να σουτάρει έξω από τα 6.75μ.! Μα, ο Παναθηναϊκός δεν είχε πάρει τον Ράιτ για να του προσφέρει το σουτ. Ο Ράιτ είχε αποκτηθεί για ένα σωρό άλλα πράγματα που μπορεί να κάνει σε ένα ματς. Αν και είχε (και) την αδυναμία να στήσει pick `n roll, ο Αμερικανός γκαρντ είχε στοιχεία που δεν είχε κανείς άλλος συμπαίκτης του.

Εξαιρετικός αμυντικός πάνω στη μπάλα, ταχύτατος, μαέστρος στο «ένας εναντίον εντός», αρκετά δυνατός για το ύψος του, αθλητικός που βοηθάει στα ριμπάουντ και εξπέρ στο να σπρώξει την ομάδα του στο transition. Αλλωστε σε 2-3 περιπτώσεις το απέδειξε ξεκολλώντας τον Παναθηναϊκό στην επίθεση, ενώ έφτασε στο σημείο να είναι το κρυφό χαρτί των «πρασίνων» στα ριμπάουντ και... δη στα επιθετικά. Έχοντας προσφέρει όλα αυτά τα πράγματα, τι να το κάνει και το τρίποντο;

Γι' αυτή τη δουλειά υπάρχουν άλλοι παίκτες και αυτό ακριβώς παραλίγο να πληρώσει ο Παναθηναϊκός! Τα 0/7 τρίποντα των (θεωρητικά) καλύτερων σουτερ (Μπράμος, Κάρι) της ομάδας (σ.σ. μάλιστα τα περισσότερα από αυτά κάτω από εξαιρετικές προϋποθέσεις) ήταν και η αχίλλειος πτέρνα των «πρασίνων» στο 3ο ματς της σειράς. Η αλήθεια είναι ότι η αστοχία αποτελεί... γενικό φαινόμενο του Παναθηναϊκού στα προημιτελικά!

Από εκεί και πέρα το «κόλπο γκρόσο» αφορούσε τον Στεφάν Λάσμε και την επιλογή να βγαίνει στο πρόσωπο του Ουίμς προκειμένου να του σταματήσει το μακρινό σουτ. Ο Αμερικανός αποτελούσε τη μόνιμη απειλή για τον Παναθηναϊκό τη στιγμή που η ΤΣΣΚΑ είχε επιστρέψει για τα καλά στο ματς και με αυτόν τον τρόπο τον οδήγησε σε πολλές λανθασμένες και επιπόλαιες επιλογές. Το 3ο έχει να κάνει με την απόλυτη κυριαρχία στα ριμπάουντ και τα 13 επιθετικά που μάζεψαν οι παίκτες του Αλβέρτη. Τα εύσημα πρέπει να δοθούν και στον Αντώνη Φώτση, ο οποίος πήδαγε σε όλες τις διεκδικήσεις! Σε όλες όμως! Είτε τις έχανε, είτε τις κέρδιζε ήταν πάντα εκεί δυσκολεύοντας σε μεγάλο βαθμό το έργο των περισσότερων ψηλών της ΤΣΣΚΑ.

Εν κατακλείδι. Ο Παναθηναϊκός πήρε αυτό που ήθελε, απέκτησε το μομέντουμ και καλείται να στείλει τη σειρά στη Μόσχα για το do or die παιχνίδι. Ακόμα τίποτα δεν έχει τελειώσει... Βέβαια δεν ξέρω αν τα καταφέρει τελικά την Τετάρτη να ισοφαρίσει σε 2-2, όμως είμαι βέβαιος πως θα πουλήσει πολύ ακριβά το τομάρι του!

Είπαμε. Καθίστε να βγει πρώτα η χοντρή και μετά τα (ξανα)λέμε...

ΥΓ: Για τον Διαμαντίδη έχουν γραφτεί πολλά. Δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι περισσότερο. Έτσι απλά, έγινε (εκτός από «κλέφτης» και) ο καλύτερος πασέρ στην ιστορία της Ευρωλίγκας. Και το καλύτερο όλων; Ότι στην πρώτη πεντάδα βλέπουμε τρεις Έλληνες (1. Διαμαντίδης 978ασ., 2. Παπαλουκάς 977ασ., 3. Πριτζιόνι 798ασ., 4. Γιασικεβίτσιους 755ασ., 5. Σπανούλης 687ασ.) που αποτελούν τα καλύτερα –ίσως- πόιντ γκαρντ (μαζι με τον Σάρας) που αγωνίστηκαν ποτέ στη διοργάνωση...

ΥΓ1: «Don't underestimate the heart of a champion» ήτοι «μην υποτιμάτε την καρδιά του πρωταθλητή...» είχε πει κάποτε ο Ρούντι Τομγιάνοβιτς.

ΥΓ2: Δευτέρα του Πάσχα! Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός στο 0-2! 16.000 στο ΟΑΚΑ και άλλοι 12.000 στο ΣΕΦ! Just respect!

Πηγή: sentragoal.gr