Τα βλέμματα της αγωνίας και η ατελείωτη τρεχάλα θα μοιραστούν αυτή τη φορά στους δημοσιογράφους από την Ισπανία, το Ισραήλ, τη Ρωσία και τη διοργανώτρια Ιταλία, που προς στιγμήν έθρεψε ελπίδες για εκπροσώπηση, από την οικοδέσποινα Αρμάνι. Εμείς θα είμαστε άνετοι, ελεύθεροι και ωραίοι. Τελευταίοι θα φτάνουμε στο γήπεδο, πρώτοι θα φεύγουμε. Να μη σας πω ότι θα προλάβουμε και τίποτε ψώνια!

Μία και μοναδική φορά συνέβη να καλύψω εκ του σύνεγγυς φάιναλ-φορ δίχως ελληνική ομάδα: το 2006 στην Πράγα. Το θυμάμαι με αρκετή νοσταλγία, όχι μόνο επειδή στολίστηκε με γαλανόλευκη κορδέλα ελέω Παπαλουκά, αλλά και για έναν άλλο, κάπως απροσδόκητο λόγο. Οι ουκ ολίγοι Ελληνες φίλαθλοι που ταξίδεψαν στην κουκλίστικη πρωτεύουσα της Τσεχίας, έστω λίγοι, ήταν σαν τους «Πελαργούς», οπαδοί περισσότερο του μπάσκετ και του αθλητισμού, παρά «άρρωστοι» με τον Παναθηναϊκό ή τον Ολυμπιακό.

Φόρεσαν βεβαίως τα διακριτικά τους, πράσινα ή κόκκινα, κρέμασαν στα κάγκελα ελληνικές σημαίες, χειροκρότησαν τον Θοδωρή (και τον Μιχάλη Κακιούζη της Μπαρτσελόνα), γύρισαν τα αξιοθέατα της πόλης και στο τέλος έδωσαν ραντεβού για το Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας. Η Ελλάδα ήταν τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης και ζούσε μέρες κρασιού και λουλουδιών. Η εποποιία της Σαϊτάμα βρισκόταν ante portas.

Ακλούθησε μία επταετία θριάμβων στην Ευρωλίγκα, με μία και μοναδική παρένθεση (2008). Ο Παναθηναϊκός του 2007, του 2009, του 2011. Ο Ολυμπιακός του 2012 και του 2013. Πέντε τρόπαια -και ένας χαμένος τελικός- σε επτά χρόνια. Κοκκίνισαν τα χέρια των Ευρωπαίων, από το χειροκρότημα στους Ελληνες!

Καιρός, λοιπόν, να παίξει και κάποιος άλλος με το τρόπαιο. Η Μπαρτσελόνα το ψάχνει από το 2010, η ΤΣΣΚΑ το πήρε το 2008 αλλά το έχασε μέσα από τα χέρια της πρόπερσι στην Κωνσταντινούπολη, η Μακάμπι -που κάποτε σάρωνε- ζει ακόμα τα μεγαλεία της διετίας 2004-5, η Ρεάλ κοντεύει δύο δεκαετίες μακριά από την κορυφή.

Στα 19 χρόνια που πέρασαν από τον τελευταίο θρίαμβο των Μαδριλένων (Σαραγόσα 1995, με Ομπράντοβιτς, Σαμπόνις και Αρλάουκας), ο Παναθηναϊκός σήκωσε το Κύπελλο έξι φορές ο Ολυμπιακός τρεις, η Ελλάδα εννέα. Με ποιο θράσος κατεβάζουμε τα μούτρα και υψώνουμε τα μαύρα πανιά;

Φάιναλ-φορ με την ξεγνοιασιά του ουδέτερου, λοιπόν. Τα ντεσιμπέλ της τηλεοπτικής μετάδοσης δεν πρόκειται να σπάσουν κάποιο ρεκόρ. Θα είμαστε γαλαντόμοι με όλους και δεν θα πάρουμε το μέρος κάποιου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, βέβαια, οφείλω να εξαιρέσω από τις ευχές μου την ΤΣΣΚΑ. Η Ρεάλ έχει τον Γιάννη Μπουρούση, η Μπαρτσελόνα τον Κώστα Παπανικολάου, η Μακάμπι τον Σοφοκλή Σχορτσανίτη. Στη Μόσχα, όμως, η κληρονομιά του Παπαλουκά (και των Χατζηβρέττα, Ντικούδη, Ζήση) πέρασε σε ξένα χέρια.

Πηγή: sday.gr
 

Ευρωλίγκα Διεθνή Μπάσκετ SPORTS