Στο Mediolanum Forum έγιναν δύο πολύ ωραίοι ημιτελικοί με αρκετή τακτική από κάποιες ομάδες (ΤΣΣΚΑ,Μπαρτσελόνα) και μπόλικο ένστικτο από άλλες (Ρεάλ, Μακάμπι). Όπως καταλαβαίνετε από τον σχετικό διαχωρισμό στον τελικό προκρίθηκαν οι ομάδες οι οποίες διέθεταν περισσότερες προσωπικότητες στο παρκέ. Εννοείται πως ο Κρστιτς για παράδειγμα είναι πιο σφυρηλατημένος παίκτης από τον Τάιους, αλλά προσωπικότητα διαθέτει αυτός που δε φοβάται, που κυνηγάει κάθε μπάλα, που δε σταματά να πιστεύει στην ομάδα του.

ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ – ΡΕΑΛ

Η νωθρότητα με την οποία μπήκαν στο ματς τους έφερε να χάνουν με 12-4, αλλά αυτό μάλλον καλό τους έκανε. Πολύ γρήγορα εκμεταλλεύτηκαν την είσοδο του Ντόρσεϊ ο οποίος δεν ήξερε που πάταγε και που βρισκόταν και ισοφάρισαν χάρη στον οίστρο του Μίροτιτς. Αργότερα το έτερο «τεσσάρι» της Ρεάλ, Φελίπε Ρέγιες δεν αντικατέστησε μόνο ως αλλαγή τον Μίροτιτς, αλλά και ως πρωταγωνιστή. Χάρη σε αυτόν οι Μαδριλένοι ξέφυγαν στο σκορ, εκνευρίστηκαν οι αντίπαλοι τους και η Ρεάλ βρέθηκε στον τελικό της Κυριακής.

Αναμφίβολα η Ρεάλ απέδειξε πως είναι η καλύτερη ομάδα της φετινής διοργάνωσης καθ’ όλη τη διάρκειά της. Ομάδα με πλήρες ρόστερ, με την μπασκετική… τρέλα που κουβαλούν τα γκαρντ της, με προπονητή που προσαρμόζει τα πλάνα του κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης.

ΤΣΣΚΑ – ΜΑΚΑΜΠΙ

Δύο διαφορετικά στιλ μπάσκετ συγκρούστηκαν. Από τη μία πλευρά η «λογική» ΤΣΣΚΑ η οποία προσπαθεί γενικά να εκμεταλλευτεί τα κορμιά που διαθέτει και από την άλλη η Μακάμπι που τρέχει και σουτάρει πανικόβλητη προσπαθώντας να ανεβάσει τον αριθμό κατοχών της μπάλας.

Όση ώρα η ΤΣΣΚΑ «διάβαζε» την αντίπαλη άμυνα και ακούμπαγε την μπάλα στο low post (είτε στους ψηλούς είτε, στους περιφερειακούς) είχε διαφορά γύρω από τους 10 πόντους. Μπαίνοντας στο τελευταίο πεντάλεπτο η ΤΣΣΚΑ μάλλον πίστεψε πως το ματς είχε τελειώσει και σταμάτησε να παίζει ορθολογικά. Η Μακάμπι μπορεί να έδειχνε απογοητευμένη, αλλά το άναρχο μπάσκετ που παίζει τις βρήκε δύο εύστοχα τρίποντα. Ψαλίδισε τη διαφορά, άγχωσε την ΤΣΣΚΑ και οι Ρώσοι όταν αγχώνονται χάνουν τη γη από το έδαφος.

Ο Σόνι Γουίμς ήταν ο καλύτερος παίκτης της Μακάμπι, ο Βίκτορ Κριάπα έχανε τη μπάλα μέσα από τα χέρια του και παραδόξως ο μοναδικός με το μυαλό στο κεφάλι του ήταν ο Μίλος Tεόντοσιτς στο μακράν πιο ώριμο παιχνίδι του σε Final 4. Στο τελευταίο λεπτό η μπάλα δεν έφτασε στα χέρια του, ο Έτορε Μεσίνα είχε ξεχάσει τον κορυφαίο του αγώνα Σάσα Καούν στον πάγκο και το κακό για την ομάδα του συνέβη.

Μην τα ισοπεδώσουμε και όλα πάντως. Η Μακάμπι ευθύνεται αρκετά για αυτή την εικόνα των Ρώσων. Πιεστική άμυνα, δημιουργία και εκτέλεση από τον Ράις, αποφασιστικότητα και εμπειρία από τον Μπλου. Δε χρειαζόταν κάτι άλλο για να ξεχυθούν στους δρόμους της πόλης περίπου 7.000 Ισραηλινοί στους οποίους βλέπω να προστίθενται 2.000 ακόμη την Κυριακή.

ΥΓ: Οι οπαδοί της Μακάμπι δημιούργησαν εκπληκτική ατμόσφαιρα και τους αξίζουν συγχαρητήρια.

ΥΓ 2: Θέλει και καρδούλα το μπάσκετ ρε Βίκτορ…

ΥΓ 3: Μπασκετικός βιασμός ό δεύτερος ημιτελικός.

ΥΓ 4: Ο Κάιλ Χάινς ξεκίνησε το ματς με τάπα στον Σχορτσανίτη, δύσκολο καλάθι και έκανε ένα γκολ-φάουλ. Αυτό ήταν αρκετό για να τον αλλάξει ο Μεσίνα και να παίξει μόλις 2’ στο πρώτο ημίχρονο. Πως μπορεί να αισθάνεται με την αντιμετώπιση που έχει από τον Ιταλό κόουτς.

Πηγή: Gazzetta.gr

Ευρωλίγκα Μπάσκετ SPORTS