Πόσοι από εμάς θυμούνται άραγε εκείνες τις πρώτες εβδομάδες της προσπάθειας ...αναγέννησης που έκανε ο Παναθηναϊκός; Μετά τα δύο “πέτρινα” χρόνια του Σπόρτιγκ, όπου βέβαια ακόμα και κάτω από δύσκολες συνθήκες οι πράσινοι ήταν άκρως ανταγωνιστικοί, είχε έρθει η ώρα της επιστροφής στο ΟΑΚΑ... Ηταν μία καινούρια κατάσταση, που ξεκινούσε από την αρχή, με τον κόσμο να έχει τρομερή διάθεση, φιλοσοξία, μα συνάμα να είναι και λίγο επιφυλακτικός, διότι οι ομάδες δε γίνονται από την μία μέρα στην άλλη. Τότε, στην αρχή της σεζόν, όλοι συμφωνούσαμε ότι ακόμα και η συμμετοχή στο Φάιναλ Φορ της Μόσχας θα ήταν μία τεράστια επιτυχία. Ισως να ήταν πολύ περισσότεροι αυτοί που δεν έδιναν παρά ελάχιστες πιθανότητες στο σύνολο του Ομπράντοβιτς να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου. Κι εδώ που τα λέμε, δεν είχαν και πολύ άδικο.

Είναι η χρονιά που ο Ολυμπιακός, έχοντας τεράστια προβλήματα να αντιμετωπίσει, μένει εκτός συνέχειας αμέσως μετά την ολοκλήρωση της κανονικής σεζόν, καταλαμβάνοντας την 7η θέση στον όμιλό του.

Η σεζόν ξεκινά και τη διοργάνωση υπάρχει ένα, μοναδικό κι απόλυτο φαβορί: Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας!

Στη δεύτερη αγωνιστική οι Ρώσοι έρχονται στο ΟΑΚΑ... Η αναμέτρηση δε μοιάζει σε κάτι από τη μονομαχία του Δαυίδ με τον Γολιάθ, αλλά η διαφορά είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού... Τελικά, η ομάδα του Ιβκοβιτς, του Παπαλουκά και του Ντικούδη, κερδίζει 83-75, αλλά στο φινάλε, όλο το γήπεδο είναι όρθιο και χειροκροτεί τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και τα παιδιά του. Αν θυμάστε, ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε τη διαδρομή του στην Ευρωλίγκα του 2005 με τη συμμετοχή στο Φάιναλ Φορ και τη νίκη του επί της ίδιας ομάδας στον μικρό τελικό μετά από ...παράταση.

Γιατί θυμήθηκα όλα αυτά;

Διαβάστε όλο το άρθρο στο leoforos.gr

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS