Από... χθες ξεκίνησε, στο Ρέθυμνο. Εκεί πρέπει να σταθεί για να καταλάβει τι του συμβαίνει φέτος και συχνά πυκνά του βγαίνει το λάδι για να πάρει ματς που υπό άλλες συνθήκες τα έκανε δικά του στο... άψε σβήσε. Τώρα πλέον πρέπει να σβήσει πολλά κακώς κείμενα και να ξαναγράψει το φετινό του μάθημα.

Μα, το ίδιο ισχύει και για τον Ολυμπιακό. Πριν από την ανάλυση του ομίλου του, πριν από το δέος της ΤΣΣΚΑ Μόσχας και το κούμπωμα με τα δύο ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη, οφείλει να κάνει ένα εσωτερικό ταξίδι αγωνιστικής αναζήτησης. Ακόμα καλύτερα αναζήτησης ταυτότητας και περιεχομένου.

Κάτι λείπει και από τους δύο φέτος. Κάτι το οποίο δεν χρειάζεται να το αναζητήσεις σε θεωρητικό επίπεδο. Τουτέστιν δεν είναι υπόθεση κινήτρου ή ενδιαφέροντος. Μάλλον η δομή τους είναι που χωλαίνει σε συγκεκριμένα, αλλά αρκετά ουσιαστικά σημεία.

Είναι γνωστά και χιλιογραμμένα τα προβλήματα του φετινού Παναθηναϊκού και του φετινού Ολυμπιακού, δεν θα προσθέσουμε επομένως κάτι φοβερό και τρομερό με το να τα επαναλάβουμε. Αρκεί το γεγονός ότι τόσο ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς όσο και ο Ντούσαν Ιβκοβιτς τα γνωρίζουν και προσπαθούν να τα διορθώσουν. Φαίνεται, όμως, πως η προσπάθεια από μόνη της δεν φτάνει.

Ακόμη και έτσι όμως δεν μπαίνουν στο Top-16 ως πρόβατα επί σφαγή. Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι τέτοιο: ο Παναθηναϊκός φοράει το στέμμα του πρωταθλητή Ευρώπης ως εκ τούτου δεν πρέπει επ' ουδενί (και δεν νομίζουμε ότι θα το κάνει) να το παραδώσει σε άλλον αμαχητί.

Οσο για τον Ολυμπιακό, είναι μια από τις ομάδες που γνωρίζουν τα ενδότερα της Ευρωλίγκα και μπορεί το έργο του στη φάση των «16» να είναι δυσκολότερο, ωστόσο και ως δεύτερος έχει ελπίδες.

Τα σταυρώματα στην επόμενη φάση; Ναι, έχουν τη σημασία τους, αλλά μέχρι τότε έχουν πολλά να δουν τα μάτια μας, επομένως δεν έχει νόημα από τώρα να μπούμε στη διαδικασία των πιθανολογήσεων. Αν το περιβόητο μότο των προπονητών «πάμε βήμα βήμα» κουράζει γιατί επαναλαμβάνεται στερεότυπα, στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει ολοκληρωτικά.

Μέρα με τη μέρα, αν μπορούν, οφείλουν και οι δύο «αιώνιοι» να γίνονται καλύτεροι. Ισως, αν θέλετε, να γίνουν καλύτεροι από αυτό που πραγματικά είναι και μπορούν να δώσουν μέσα στο γήπεδο. Οσο πιθανή είναι μια αποτυχία (δηλαδή μια απουσία από το φάιναλ φορ) άλλο τόσο πιθανή είναι και μια επιτυχία. Πολλές φορές στο Top-16 έχουμε δει να συμβαίνουν «ανάποδα» πράγματα και ομάδες που τις είχαμε για... τρένα να εκτροχιάζονται και άλλες που βρίσκονταν στα κάτω τους να αναγεννιούνται από τις στάχτες τους.

Αυτό που έκανε πέρυσι ο ΠΑΟ κόντρα στην Μπαρτσελόνα δείχνει πως όλα είναι ικανά να συμβούν. Οχι σε τέτοια συχνότητα, αλλά τέλος πάντων ας μην είμαστε αρνητικοί.

ΥΓ.: Τι να γράψει κανείς για τα περιβόητα κριτήρια της Ευρωλίγκα (ή μήπως του Μπερτομέου και της παρέας του;) και τις... απαγορεύσεις που οφείλουν να ισχύουν σε μια κλήρωση; Δύο τουρκικές ομάδες στον ίδιον όμιλο και τρεις ισπανικές επίσης σε έναν όμιλο. Χίλιες φορές να έκαναν την κλήρωση κανονικά, δίχως ψευδεπίγραφους κανονισμούς που έτσι και αλλιώς δεν τηρούνται. Σίγουρα αυτό που συνέβη χθες στη Βαρκελώνη δεν βοηθάει το πρεστίζ της διοργάνωσης που εδώ και χρόνια είναι ο καθρέφτης του ευρωπαϊκού μπάσκετ...

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS