Αυτό που θα κρατήσουμε ,λοιπόν, από την αποψινή βραδιά της Ευρωλίγκας είναι ότι ο Παναθηναϊκός νίκησε στο Καζάν , πήρε την πρώτη θέση του ομίλου του και θα παίξει την Μακάμπι με πλεονέκτημα έδρας στην οχτάδα. Για να είμαι ειλικρινής δεν πιστεύω ότι οι Ισραηλινοί είναι σε θέση να αποκλείσουν τον πρωταθλητή Ευρώπης από το Φάιναλ Φορ της Κωνσταντινούπολης. Επομένως η αποψινή νίκη από μόνη της συνιστά σημαντικό γεγονός και διόλου ευκαταφρόνητο επίτευγμα. Είναι τα 3/4 του εισιτηρίου για μια ακόμη τελική φάση διοργάνωσης.

Η νίκη αυτή ήρθε για τρεις λόγους:

1) Ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλή άμυνα με στόχευση στην προστασία της ρακέτας του, όπερ και εγένετο. Τα υπόλοιπα ήρθαν μόνα τους. Γι' αυτό και η αρχική πεντάδα που μας έκανε να αναρωτιόμαστε το αφελές: «Μα τί πινει;» ! Τίποτα δεν πίνει. Ξέρει τι κάνει! Trust him!

2) Είχε σωστές επιλογές στα κρίσιμα σουτ και βρήκε πρωταγωνιστή στο πρόσωπο του Κώστα Καίμακόγλου. Αυτός καθάρισε το ματς

3) Η Ούνικς προδόθηκε από την τρικυμία του Γκρηρ και τα λάθη του Ντόμερκαντ στα δύσκολα

Δεν συμφωνώ καθόλου με τη δήλωση του Καϊμακόγλου ότι οι πράσινοι θα μπορούσαν να έχουν κάνει 6-0, απλούστατα διότι ποτέ δεν έπιασαν κορυφαία απόδοση που θα τους κάνει να κοιτάξουν αφ' υψηλού (επιπέδου) οποιονδήποτε αντίπαλο. Πόσο μάλλον να κοιτάξουν στα μάτια την (εκτός σοβαρότατου απροόπτου) αντίπαλο στον ημιτελικό, την ΤΣΣΚΑ. Φυσικά ένα παιχνίδι είναι και όλα μπορούν να συμβούν. Μήπως πέρυσι υπήρχε έστω και ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να πιστέψει ότι οι μετέπειτα πρωταθλητές Ευρώπης θα μπορούσαν να αποκλείσουν την Μπαρτσελόνα; Όποιος το ισχυριστεί θα είναι άθλιος ψεύτης. Όλα έχουν μια μπασκετική εξήγηση, αλλά μια πιθανή συμμετοχή του Παναθηναϊκού στον φετινό τελικό της Ευρωλίγκας για μένα θα συνιστά επιβεβαίωση του τίτλου των τηλεπτικών εκπομπών του Χαρδαβέλα: «Στις πύλες του ανεξήγητου».

Μολονότι ο Ομπράντοβιτς έχει κατ' επανάληψη δηλώσει ότι μια συμμετοχή στην οχτάδα ή μια απλή συμμετοχή σε Φάιναλ Φορ δεν του λένε απολύτως τίποτε, δεν μπορώ παρά να εξάρω αυτό που έχουν πετύχει οι πράσινοι μέχρι σήμερα και να το χαρακτηρίσω από μόνο του υπέρβαση.

Νομίζω ότι ισχύει το εξής: Ο Ομπράντοβιτς μπορεί να κερδίσει οποιονδήποτε και η συγκεκριμένη ομάδα να χάσει από οποιονδήποτε. Είναι καθαρά θέμα βραδιάς αν και ομολογώ ότι το υλικό της ομάδας δεν με πείθει με τίποτα.

Δεν είναι ιδιαιτέρως μπασκετική η ανάλυση, αλλά βλέποντας ορισμένα πράγματα απόψε (κυρίως παρατηρώντας συγκεκριμένους παίκτες που ενίοτε μεταμορφώνονται -για την ακρίβεια λαμβάνουν υπόσταση- υπό τις οδηγίες και εξαιτίας των πλάνων του Ομπράντοβιτς) σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγω, Φοβούμαι ,λοιπόν, ότι με το φετινό υλικό η συνθήκη αυτή είναι αρκετή μόνο για το ταξίδι μέχρι την Πόλη.

Εκτιμώ ότι αυτή η συνθήκη δεν διασφαλίζει ούτε τα κεκτημένα στην Ελλάδα. Όμως κοντός ψαλμός αλληλούια. Η κορυφαία ομάδα όλων των εποχών στην Ευρώπη είναι εδώ και μπορεί για ακόμα μια φορά να μας αφήσει... λαλάκες!

Το θεωρείτε απίθανο;

Y.Γ (1): Είναι εξαιρετικά σημαντικό και τρομακτικά δύσκολο οι ελληνικές ομάδες να πρωταγωνιστούν στην Ευρώπη μέσα σε τόσο δύσκολες συνθήκες. Κι αυτό συμβαίνει μόνο με τα καταξιωμένα αθλήματα. Συμβαίνει στο μπάσκετ, συμβαίνει και στο πόλο όπου (λόγου χάριν) ο Ολυμπιακός διεκδικεί με αξιώσεις την πρόκρισή του στον τελικό του Len Trophy, έστω κι αν το 1 γκολ της αποψινής νίκης επί της Μάνσισκ είναι φτωχό και επισφαλές ως αποτέλεσμα. Φυσικά συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο. Και στα τρία αυτά αθλήματα όλη η (παραπάνω από ευπρεπής) παρουσία τους αντανακλάται στις (ή και δημιουργείται από τις) εθνικές ομάδες.

Υ.Γ (2): Καλό ταξίδι στον πρώτο άνθρωπο που μας έμαθε μέσα από την παρουσία του στο πανί τί είναι ο... μάνατζερ στην ταινία «Η Ρένα είναι οφ-σάιντ». Κι ήταν ένας απολαυστικός μάνατζερ. Σ' έναν από τους τελευταίους ανθρώπους που πρόσφεραν αβίαστο και ποιοτικό γέλιο. Σ' έναν άνθρωπο που δίδαξε αξιοπρέπεια και «αντι-σταριλίκι». Μας πήραν τα λεφτά, μας πήραν τις δουλειές, μας πήραν τον ήλιο, σήμερα τα ξημερώματα κάποιος μας πήρε και το γέλιο. Έτσι ξαφνικά. Από την παρουσία του στο σανίδι και τις ταινίες του στο σινεμά, μέχρι το στίγμα του στην τηλεόραση είτε ως ηθοποιός (πρωτίστως) είτε ως παρουσιαστής-οικοδεσπότης στο ιστορικό «Καλλιτεχνικό καφενείο» ο Βασίλης Τσιβιλίκας ήταν μια μοναδική και ανεπανάληπτη περίπτωση. Τυχερή η γενιά μου, πολύ τυχερή. Είναι πολύ κρίμα που τα παιδιά μας δεν θα δουν Βασίλη Τσιβιλίκα ολοζώντανο μπροστά τους. Ούτε κάποιον όμοιό του. Βλέπετε το συγκεκριμένο καλούπι έσπασε. Θα δουν τις ταινίες του, αλλά και πάλι... δεν είναι αρκετό. Σιγά σιγά οι πραγματικά μεγάλοι μας αφήνουν απελπιστικά μόνους, φεύγουν. Ίσως για να μην βλέπουν. Ίσως οι ίδιοι σκηνοθετούν τον θάνατό τους. Έτσι ξαφνικά...

Πηγή: pamesports.gr

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS