Πού πας ρε ...Καρανίκο;

Σε μια από τις κλασικότερες σκηνές της «Καζαμπλάνκα», ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ βλέπει την (παλιά αλλά αξέχαστη ερωμένη του) Ινγκριντ Μπέργκμαν να μπαίνει στο «Rick's Cafe Americain»  και μην μπορώντας να πιστέψει τη σύμπτωση, μονολογεί αυθόρμητα «απ' όλα τα κλαμπ, σε όλες τις πόλεις όλου του κόσμου, αυτή βρήκε να 'ρθει στο δικό μου»!

Την ατάκα αυτή την ανακάλεσα στο μυαλό μου προχθές το βράδυ βλέποντας τον Νικ Καλάθη να αστοχεί στο τελευταίο σουτ του αγώνα Μακάμπι - Παναθηναϊκός, διότι όντως ταιριάζει γάντι στην περίσταση...

Ούτως ειπείν, απ' όλα τα καλάθια, σε όλα τα γήπεδα όλου του κόσμου, σε αυτό βρήκε να σουτάρει ο Νικ!

Για ολάκερο το ελληνικό μπάσκετ το καλάθι αυτό είναι όχι απλώς στοιχειωμένο αλλά καταραμένο: ένα διαχρονικό ταμπού στο Τελ Αβίβ που συναγωνίζεται επαξίως το απομεινάρι του ναού του Σολομώντα, το οποίο βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ και, ως γνωστόν, αποκαλείται «τείχος των δακρύων»!

Εχουν κλάψει γενιές και γενιές του ελληνικού μπάσκετ σε αυτό το καλάθι ή μάλλον και στα δυο καλάθια της «Νokia Arena», η οποία προηγουμένως λεγόταν «Jad Eliyahu», που σημαίνει «Το χέρι του Προφήτη Ηλία»...

Ενα χέρι που εδώ και 25 χρόνια αποδεικνύεται πολύ βαρύ και δεν κάνει διακρίσεις σε εποχές, ομάδες και παίκτες!

Το εννοώ αυτό, διότι, από μια πρόχειρη αναδρομή στο παρελθόν, μπορώ να θυμηθώ τουλάχιστον τρεις καραμπινάτες περιπτώσεις που το γήπεδο αυτό όχι απλώς απέβαλε, αλλά (με το συμπάθιο για τη λαϊκή έκφραση) ξέρασε τις ελληνικές ελπίδες!

Το θλιβερό χρονικό άρχισε να γράφεται τη σεζόν 1987-88, όταν πορευόμενος προς τη Γάνδη ο Αρης ηττήθηκε από τη (φιναλίστ της προηγούμενης αλλά και εκείνης της χρονιάς) Μακαμπί με 95-91, σε ένα θρίλερ που κρίθηκε από μια μοιραία στιγμή: μοιραία ακριβώς σαν την προχθεσινή!

Στην κρισιμότερη φάση της βραδιάς, ο (συχωρεμένος πια) Κέβιν Μαγκί άρπαξε την μπάλα μέσα από τα χέρια του Βασίλη Λυπηρίδη και πέτυχε γκολ-φάουλ, με αποτέλεσμα να τρελαθεί ο Γιάννης Ιωαννίδης και (στο επιγενόμενο τάιμ άουτ) να ρίξει μια μπουνιά στο σβέρκο του Εδεσσαίου φόργουορντ!

Ασπαζόμενος τη θεωρία πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή ως τραγωδία, νομίζω ότι η προχθεσινή ρεπλίκα της ανήκει στο δεύτερο σκέλος: επαναλήφθηκε δηλαδή ως τραγωδία, απλώς στην καινούργια διανομή τον ρόλο του Μαγκί έπαιξε ο Χέντριξ και εκείνον του Λυπηρίδη ο Καλάθης, ο οποίος πάντως στάθηκε πιο τυχερός, διότι δεν τον κουτούπωσε ο Ομπράντοβιτς!

Τουναντίον μάλιστα, συμπεριφερόμενος ως πατέρας, ο Ζέλικο όχι μονάχα δεν κουτούπωσε τον Καλάθη για το τελευταίο άστοχο σουτ (ή για ένα λάθος που έκανε νωρίτερα, ντριμπλάροντας χωρίς νόημα μέχρι να του κλέψουν την μπάλα), αλλά τον αποθέωσε κιόλας λέγοντας ότι «ο Νικ παίζει πάντοτε για την ομάδα και ήταν από τους καλύτερους παίκτες μας στο σημερινό ματς»...

Στις 21 Απριλίου του 1994 ο Καλάθης πήγαινε ακόμη στο νηπιαγωγείο, αλλά ο Ομπράντοβιτς ήταν ήδη προπονητής και μάλιστα στη σωστή πλευρά του «Γιαντ Ελιάου»: ένας δικός του παίκτης, ο Κόρνι Τόμπσον, πέτυχε το κρισιμότερο (τρίποντο μάλιστα) καλάθι του τελικού Μπανταλόνα - Ολυμπιακός...

...ενώ στη συνέχεια (στο καλάθι των προχθεσινών δακρύων) αστόχησαν διαδοχικά ο Πάσπαλι (στις περιβόητες δυο βολές), ο Τόμιτς, πάλι ο Πάσπαλι και στο τέλος ο Τάρπλεϊ!

Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι (ο σεσημασμένος φιλέλλην) διαιτητής Ντέιβιντ Ντάγκαν, που εκτελούσε χρέη χρονομέτρη, άργησε να πατήσει το κουμπί, αλλά με τέτοια γκαντεμιά που έδερνε εκείνο το βράδυ τον Ολυμπιακό, νομίζω ότι όσο κι αν διαρκούσαν τα 4''.8 που έμεναν μετά τις βολές του Ζάρκο, το αποτέλεσμα δεν θα άλλαζε...

Μερικούς μήνες αργότερα, στο γήπεδο αυτό έτυχε να κάνει το ντεμπούτο του με τη φανέλα του ΠΑΟΚ ο Πέτζα Στογιάκοβιτς και το πρώτο σουτ που μπουμπούνισε (αυτός ο μέγας εκτελεστής) ήταν air ball!

Από τότε πέρασαν δεκαοκτώ χρόνια και τα καλάθια του «Γιαντ Ελιάου» δεν έπαψαν ποτέ να αποπνέουν αυτήν την πολύ χαρακτηριστική μυρωδιά της μούχλας, η οποία κατάφαγε και το προχθεσινό σουτ του Καλάθη...

...και στέρησε από τον Παναθηναϊκό (ελέω και της επιλογής των γηπεδούχων για καθαρή άμυνα) το δικαίωμα της παράτασης.

Πλάκα πλάκα, με τόσες ελληνικές αβαρίες που έχουν συμβεί στα συγκεκριμένα καλάθια, εδώ και 25 χρόνια, νομίζω ότι ο Προφήτης Ηλίας, ο οποίος (μετά τη μετονομασία του γηπέδου) κυκλοφορεί σαν το φάντασμα της όπερας στα έγκατά του, μπορεί να έβγαλε τη γλώσσα στον Καλάθη...

...και να του φώναξε κιόλας «πού πας, ρε Καρανίκο;»!

Δεν ξέρω αν οι πρωταθλητές Ευρώπης προλαβαίνουν να ξορκίσουν το κακό πριν από τον αποψινό αγώνα, που μάλιστα είναι ζωής και θανάτου, αλλά διά παν ενδεχόμενον ας κάνουν τον σταυρό τους...

...για να μην ξανατύχει «απ' όλα τα καλάθια όλων των γηπέδων όλου του κόσμου, σε αυτό να βρει να σουτάρει κάποιος παίκτης τους»!

Πηγή: Goal