Τη στρίγγλα από την Ιταλία την έχει κάνει αρνάκι και αύριο θα έχει κιόλας την ευκαιρία (να τηρήσει και το πασχαλιάτικο έθιμο του οβελία και) να τη σουβλίσει!

Αλλά, διάβολε, μηδένα προ του τέλους μακάριζε κι αυτό ο Ολυμπιακός το γνωρίζει καλά: το θυμάται (και πονά) από πέρυσι όταν μετά το εκκωφαντικό 89-41 γνώρισε τρεις ήττες στη σειρά και εκτροχιάστηκε από τη ρότα του προς τη Βαρκελώνη. Εναν χρόνο αργότερα, όμως, ο... άλλος Ολυμπιακός δείχνει ότι πατά γερά στα πόδια του, εκμεταλλεύεται στο έπακρο τα (ουκ ολίγα) πλεονεκτήματά του, καμουφλάρει τεχνηέντως τα μειονεκτήματά του και χαράζει πεδίον δόξης λαμπρόν.

Σε αντίθεση με τα προηγούμενα δυο ματς, το χθεσινό δεν κατέληξε σε θρίλερ. Κυρίαρχος του παιχνιδιού από τη δεύτερη περίοδο και πέρα ο Ολυμπιακός στρίμωξε στα σχοινιά τους Ιταλούς και τους σφυροκόπησε χωρίς οίκτο. Η σεμιναριακού επιπέδου άμυνα (ακόμη και με τις αλλαγές στα σκριν που εκ προοιμίου θα έδιναν στη Σιένα το δικαίωμα να εκμεταλλευτεί τα miss match), η καταλυτική υπεροχή στα ριμπάουντ, ο πλουραλισμός στο σκοράρισμα, η συγκέντρωση και η σοβαρότητα έδωσαν στον Ολυμπιακό την ευκαιρία να ξεφύγει στο σκορ και να κλειδώσει τη νίκη, χωρίς ωστόσο να παρασύρεται από την επίφοβη σε τέτοιες περιπτώσεις νιρβάνα.

Μολονότι το ματς είχε αργό τέμπο στο πρώτο δεκάλεπτο και σε πείσμα της αφλογιστίας του Σπανούλη (που το... μάτωσε για πρώτη και μοναδική φορά στο 27ο λεπτό), ο Ολυμπιακός δεν έπαιρνε χαμπάρι κι από τη στιγμή που επέβαλε τον νόμο του δεν άφησε κανένα περιθώριο αντίδρασης στους λιγόψυχους Ιταλούς. Ο Μάντζαρης ξαναπέρασε χειροπέδες στον ΜακΚάλεμπ, ο Χάινς ήταν πανταχού παρών, ο Σλούκας και ο Λο έβγαλαν τα σπασμένα του αρχηγού τους και δεδομένων της αμυντικής σταθεράς και της αστείρευτης ενέργειάς του ο Ολυμπιακός ξεπάστρεψε γρήγορα τους πρωταθλητές Ιταλίας και επιφυλάσσεται να τελειώσει τη δουλειά αύριο το βράδυ.

ΥΓ.: Ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του το πρώτο match ball, ο Παναθηναϊκός θα επιδιώξει απόψε την ισοφάριση και κοντά σ' αυτούς η ελληνική μπασκετική πιάτσα μπορεί να νιώθει περήφανη και για το χθεσινό έπος της Μπιλμπάο, που τη νιώθουμε (και είναι στ' αλήθεια) αρκετά δική μας!

Πηγή: Goal