Γέλα, Σαρούνας μου!

Ηταν το βράδυ της 4ης Απριλίου του 1968 που (από το μικρόφωνο της τότε ΕΙΡ) ο Βασίλης Γεωργίου είδε το πρόσωπο του συχωρεμένου εδώ και έξι μήνες Αντώνη να λάμπει από την ευτυχία και άρθρωσε μια από τις κλασικότερες ατάκες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού...

«Γέλα, Χρηστέα μου»!

Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά τον τελικό ΑΕΚ - Σλάβια Πράγας στο Καλλιμάρμαρο μπορεί ο Θανάσης Ασπρούλιας και ο Αρης Λαούδης να μην είχαν άμεση οπτική επαφή με τα δρώμενα στον πάγκο του Παναθηναϊκού στο «Γιαντ Ελιάου»...

...αλλά, εάν μπορούσαν να παρατηρήσουν τι συνέβαινε, σίγουρα θα παράφραζαν τη φράση της «Βέμπο του ελληνικού μπάσκετ» και θα έλεγαν «γέλα, Σαρούνας μου»!

Ε, το μόνο που θα έλειπε πια για να συμπληρωθεί το παζλ των δύο στιγμών θα ήταν να τους πλησιάσει ο αρχηγός του Παναθηναϊκού (όπως τον Γεωργίου τότε ο Αμερικάνος) και να πουν κι αυτοί «έρχεται ο Διαμαντίδης, μας φιλεί, τον φιλάμε κι εμείς»!

Ανακατεύω επίτηδες και τον Μήτσο σε αυτή την υπόθεση, διότι την ώρα που οι κάμερες έδειχναν το σαρδόνιο χαμόγελο του (καθήμενου στον πάγκο) Γιασικεβίτσιους, εκείνος έκανε τη δουλειά του στη γραμμή των βολών, αλλά ο σκηνοθέτης τον χαβά του!

Τον επαινώ τον σκηνοθέτη και δεν τον ψέγω, διότι πρόλαβε να βγάλει στον αέρα το πλάνο στο οποίο ο Ομπράντοβιτς, ενώ ακόμη παίζεται το ματς, ορμάει πάνω στον Σάρας, τον αγκαλιάζει και του χαϊδεύει το κεφάλι!

Δεν είδα να τον ασπάζεται κιόλας, για να δικαιωθεί ο Μικρούτσικος που ωρυόταν «φιλιούνται, αγκαλιάζονται» στο παλιό «Big Brother», αλλά είναι βέβαιο ότι αυτή η αγκαλιά έγινε η απόλυτη εικόνα μιας μεγάλης βραδιάς, που (λες και βρισκόμαστε στον Βόρειο Πόλο) θα ξημερώσει την ερχόμενη Πέμπτη, μετά τον τελευταίο και καθοριστκό αγώνα της σειράς...

Παρεμπιπτόντως, οι αγκαλιές των τελευταίων δευτερολέπτων έχουν μεγάλη πέραση στον Παναθηναϊκό και αυτό θα πρέπει να αποδοθεί στο... wingspan του Ομπράντοβιτς: ένα εκπέτασμα χεριών το οποίο (στα τελευταία δευτερόλεπτα του περσινού τελικού με τη Μακάμπι στη Βαρκελώνη) έκανε ακόμη και τον συγκρατημένο στις εκδηλώσεις του Διαμαντίδη να υποκύψει στον πειρασμό και να πηδήξει στην αγκαλιά του προπονητή του!

«Βρισκόμαστε εν μέσω μιας τρυφερής οικογενειακής στιγμής», όπως έλεγε και ο συχωρεμένος ο Βασίλης Τσιβιλίκας (ως μάνατζερ του Χούλιο Μπάλμας στην κωμωδία «Η Ρένα είναι οφσάιντ»!

Σε αντίθεση με τη Βλαχοπούλου, ο Παναθηναϊκός έσπασε το τεχνητό οφσάιντ του Μπλατ και κατήγαγε μια περιφανή... ήττα: το γράφω αυτό διότι με τη σειρά στο 2-2 και το πέμπτο ματς μπροστά τους ο μπαρουτοκαπνισμένος Τσαρτσαρής (είχε δίκιο που) είπε ότι «αισθανόμαστε σαν να χάσαμε, με ό,τι αυτό συνεπάγεται»!

Αυτό που συνεπάγεται είναι η ανάγκη προσγείωσης (όχι πουθενά αλλού, παρά μόνο) στο παρκέ του ΟΑΚΑ, όπου την ερχόμενη Πέμπτη θα παιχτεί άλλη μια συγκλονιστική παράσταση ανάμεσα σε δύο θιάσους που τα τελευταία 12 χρόνια κόβουν μονέδα στις αίθουσες!

Εγώ πάντως εάν ήμουν Μπλατ, θα ανέσυρα από το ράφι την εκπληκτική δήλωση του Βαλέριο Μπανκίνι, ο οποίος στις 9 Ιουνίου του 1987 (παραμονή του προημιτελικού Ελλάδα - Ιταλία στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας) είχε πει ότι «ελπίζω να μείνει έξω από το γήπεδο ο Ομηρος»!

Ο «ευαγγελιστής» δεν ήθελε να υπάρξει επικό στοιχείο στο ματς, αλλά η Εθνική δεν του έκανε το χατίρι και μάλιστα βάδισε ακριβώς στα χνάρια του Ομήρου κι έφτασε στην Ιθάκη της!

Το αν ο Παναθηναϊκός θα φτάσει στην Κωνσταντινούπολη θα φανεί προσεχώς, σίγουρα πάντως (μετά το δεύτερο break σε αυτή την επική σειρά) το τιμόνι βρίσκεται στα δικά τους χέρια...

Χρησιμοποιώ επίτηδες πληθυντικό, διότι όντως προχθές ο Παναθηναϊκός είχε πολλά χέρια και τα χρησιμοποίησε καταλλήλως στην άμυνα, αλλά κυρίως στην επίθεση, όπου του ήταν πιο χρειαζούμενα: σε σχέση με το τρίτο ματς, αυτήν τη φορά διέθετε περισσότερες εναλλακτικές λύσεις και επιτέθηκε πολύ πιο αποτελεσματικά εναντίον της ζώνης προσαρμογής του Μπλατ...

Αυτά, φαίνεται, έβλεπαν και κουβέντιαζαν μέχρι τα χαράματα της Τετάρτης οι προπονητές του Παναθηναϊκού μαζί με τον Μπατίστ, που προτίμησε το έξτρα φροντιστήριο αντί για τον ύπνο και ανταμείφθηκε γι' αυτό...

Στην πραγματικότητα ο ίδιος αντάμειψε τον εαυτό του και χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει: το γράφω αυτό διότι σε μια από τις φάσεις που εικονογραφούν τον προχθεσινό αγώνα, δυόμισι λεπτά πριν από τη λήξη, ο Μπατίστ κάνει μια βουτιά στο παρκέ, τσαλαπατιέται με τον Λάνγκφορντ και σώζει την μπάλα!

Λίγο αργότερα ο Παναθηναϊκός φεύγει από το γήπεδο έχοντας σώσει όχι μόνο την παρτίδα (που θα επιδιώξει να την κερδίσει την Πέμπτη), αλλά και τον εγωισμό και την υπερηφάνεια και την ψυχή και την υστεροφημία του...

Α, για να μην το ξεχάσω: έσωσε επίσης τη χαρά του, η οποία μένει ζωντανή και απεικονίζεται με τον πιο γλαφυρό τρόπο στη μεγάλη αγκαλιά του Ομπράντοβιτς και στο σαρδόνιο χαμόγελο του Γιασικεβίτσιους!

Πηγή: Goal