Ακούγεται βαρύ, ε; Φυσικά είναι βαρύ. Επίτηδες το χρησιμοποιώ. Δίχως μάλιστα να έχω υπάρξει, γνωστό είναι τούτο, ούτε Νεοδημοκράτης ούτε Καραμανλικός. Το αντίθετο!

Βεβαίως ο "πατέρας" της ιστορικής ρήσης, ο μέγιστος Μίκης Θεοδωράκης, όταν την χρησιμοποίησε (με αφορμή έναν περιορισμό εντός Αθηνών για συναυλίες) ήταν -και θα παραμείνει αιώνια- σύμβολο της Αριστεράς, των αγώνων στη χώρα, και πάνω απ΄όλα φάρος του πολιτισμού μας. Αλλά θεωρούσε, τότε, την διακυβέρνηση της χώρας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή "μονόδρομο". Όπως "μονόδρομος" είναι για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό σήμερα η επιστροφή του Ομπράντοβιτς στον πάγκο του.

Γιατί λοιπόν, θα αναρωτηθεί κάποιος, ρε συ Βέργη, επιλέγεις μια εμβληματική φράση η οποία σφράγισε τη Μεταπολίτευση (εννοώ την αμέσως μετά τη Χούντα εποχή, όχι τα δεινά που ακολούθησαν ούτε τις ιδέες και τα οράματα που κάηκαν στο βωμό των φιλοδοξιών όσων καπηλεύτηκαν τις "Αξίες του Πολυτεχνείου") για να γράψεις για ένα αθλητικό θέμα, όσο σπουδαίο κι αν είναι αυτό;

Επειδή, απλούστατα, η προοπτική της επιστροφής του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς στην Ελλάδα και στον Παναθηναϊκό, αποτελεί -σωστότερα ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΌΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ- ένα από τα ΚΟΡΥΦΑΙΑ αθλητικά ΓΕΓΟΝΟΤΑ των τελευταίων 15 ετών. Κι αν τότε, στο ανατολικό αεροδρόμιο, οι Έλληνες έστρωσαν χαλί στον Κωνσταντίνο Καραμανλή όταν γύρισε από το Παρίσι, οι Παναθηναϊκοί θα κάνουν το "Ελ. Βενιζέλος" να μοιάζει με "Λεωφόρο λατρείας" όταν ο Ζέλιμιρ θα πατήσει ξανά Αθήνα ως προπονητής του Επτάστερου.

Διαβάστε τη συνέχεια στο sdna.gr

LIFE

Παναθηναϊκός