Κι όμως γυρίζει!

Κι αν κάτι προβληματίζει περισσότερο απ' όλα τ' άλλα είναι ότι κανείς δε νιώθει τη σιγουριά, άντε την ελπίδα, ότι το 2013 που έρχεται θα είναι μια χρονιά ανατροπών προς το καλύτερο. Κάθε πέρσι και καλύτερα; Βαρύ ακούγεται αλλά δεν απέχει και πολύ από τη σκληρή πραγματικότητα.

Για τον Παναθηναϊκό, το 2012 ήταν μια πολύ ιδιαίτερη χρονιά, η πιο δύσκολη που έχει γνωρίσει στη σύγχρονη ιστορία του. Υπάρχουν όμορφα λόγια για να χρυσώσει κανείς το χάπι και να δώσει ελπίδα. Δεν μπαίνω στον πειρασμό να τα χρησιμοποιήσω γιατί πιστεύω ότι η ελπίδα γεννιέται και δεν πουλιέται. Όσο αισιόδοξα κι αν θέλει κάποιος να βλέπει τα πράγματα, δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλό του ούτε να κοροϊδέψει τον εαυτό του, πόσω μάλλον όλους τους άλλους. Αν δεν συμβεί κάτι πολύ δραστικό, το 2012 θα είναι απλώς η πρώτη από τις πολλές (ακόμα πιο) δύσκολες χρονιές που θα ακολουθήσουν για το σύλλογο και τους οπαδούς του.

Η μυρωδιά της καμένης γης είναι ακόμα στα ρουθούνια των ανθρώπων που αγαπούν τον Παναθηναϊκό και επιμένουν να ζουν σ' αυτό το σύμπαν και όχι σε παράλληλο. Ως ζωντανός οργανισμός, ο Παναθηναϊκός βλέπει πολλά ζωτικά όργανά του να υπολειτουργούν και να βρίσκονται στα όρια της κατάρρευσης. Ο σύλλογος που κάποιες εποχές έπαιρνε τίτλους σχεδόν σε όλα τα σπορ, έκλεισε τη χρονιά με μόνο ένα Κύπελλο στο μπάσκετ και ένα πρωτάθλημα σε επίπεδο Νέων στο ποδόσφαιρο, με τα περισσότερα τμήματά του να μάχονται για να επιβιώσουν αντί να πρωταγωνιστούν.

Για να μην κοροϊδευόμαστε, το θέμα δεν είναι η ανομβρία τίτλων. Αυτό μπορεί να συμβεί και στις καλύτερες οικογένειες στη διάρκεια μιας χρονιάς. Το πρόβλημα είναι η εικόνα παρακμής, αν όχι διάλυσης, που εμφανίζεται σχεδόν σε όλα τα κομμάτια του Παναθηναϊκού, χωρίς να υπάρχει κάτι χειροπιαστό που να δίνει ελπίδα για το μέλλον. Η λέξη «σχεδόν» της προηγούμενης φράσης έχει να κάνει με το μπάσκετ. Αν δεν άντεχε κι αυτό στις μεγάλες μπόρες που πέρασε μέσα στο 2012, δεν θα υπήρχε τίποτα για να κρατήσει τον κόσμο και να του δώσει δύναμη για τη συνέχεια.

Η κατάληξη αυτή ήταν μια σχεδόν νομοτελειακή εξέλιξη σε μια σειρά λάθος χειρισμών που έγιναν σε πολλά επίπεδα τα τελευταία χρόνια. Δεν κάνει πλάκα ο Θεός ούτε και δοκιμάζει τις αντοχές μας. Ο καθένας όπως στρώνει, έτσι κοιμάται. Ο Παναθηναϊκός φρόντισε να στρώσει πολύ άσχημα το μέλλον του, γι' αυτό και ξεπαγιάζει τώρα. Δεν είναι θέμα καρδιάς. Καρδιά υπάρχει και χτυπά πολύ δυνατά για την ομάδα. Στο μυαλό είναι το μεγάλο πρόβλημα, στον τρόπο που μάθαμε να ζούμε και να σκεφτόμαστε, από το διοικητήριο της ομάδας μέχρι την τελευταία γωνιά της εξέδρας.

Τα λεφτά είναι ένα πρόβλημα αλλά όχι το κυριότερο. Λεφτά υπήρξαν και δεν βοήθησαν σε κάτι. Το πρόβλημα είναι τα χαλασμένα μυαλά, η λάθος νοοτροπία. Ακόμα κι αν άυριο το πρωί ανοίξουν οι ουρανοί και βρέξει χρήμα, έτσι και δεν βρέξει μαζί τους μυαλό και σύνεση, το πηγάδι δεν θα έχει πάτο. Θα ρουφάει, θα ξερνάει και όλο τα ίδια και τα ίδια θα βιώνουμε.

Μέρες που είναι δεν λέει να τα βάφουμε μαύρα. Πρέπει, όμως, να υπάρχει μια διάθεση αυτοκριτικής και η αυτοκριτική ποτέ δεν είναι ευχάριστη υπόθεση, αλλά απαραίτητη αν θέλουμε να χτίσουμε ένα καλύτερο αύριο, χωρίς να το περιορίζουμε μόνο στα παχιά τα λόγια και στα συνηθισμένα ευχολόγια αυτών των ημερών.

Κάθε νέα χρονιά είναι πάντα σημείο αναφοράς, μια ευκαιρία για να τραβήξουμε μια νέα γραμμή και να αλλάξουμε ρότα σε πράγματα που πληγώνουν τη ζωή μας. Δεν είναι εύκολο να γυρίσει τούμπα η κατάσταση, μπορεί όμως να γυρίσει αρκεί να το πιστέψουμε και να το παλέψουμε με όπλα την καρδιά, την αγάπη, τη σύνεση. Αν εμφανιστούν αυτά, τότε μπορεί να ξαναγεννηθεί η ελπίδα, στην πράξη και όχι μόνο στα ευχολόγια.

Πηγή: leoforos.gr