Το αίμα νερό δε γίνεται

 Τι διάολο συνέβαινε εκεί; Γκέι ήταν οι παίκτες της Παρί και κάθε τρεις και λίγο χούφτωναν ο ένας τον άλλο;

Γενικώς είχαν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα πλάνα από το Φάληρο. Ένα απ' αυτά μου θύμισε τα μαθητικά μου χρόνια και τις σπαζοκεφαλιές της πρακτικής αριθμητικής. Να ένα ωραίο πρόβλημα: Έστω ότι ανοίγουμε στο φουλ την κάνουλα μιας νταμιτζάνας με δέκα λίτρα τσίπουρο Τυρνάβου. Τι αδειάζει πιο γρήγορα; Η νταμιτζάνα ή το «Καραϊσκάκης» μετά το 80' στις νύχτες πρεμιέρας του θρύλου των ονείρων μας στον μαγικό κόσμο του Τσάμπιονς Λιγκ;

Ευτυχώς να λέμε που ο Παναθηναϊκός λευτερώθηκε και δεν τον πιάνουν τέτοιου είδους φιλοσοφικές αναζητήσεις. Πού να τρέχεις τώρα Σεπτέμβρη μήνα να παίζεις με τις Μπαρτσελόνες, τις Γιουβέντους και τις Ρεάλ αυτού του μάταιου κόσμου; Να πιάνει Φλεβάρης και Μάρτης μήνας και να συνεχίζονται τα ταξίδια στα γήπεδα της ταλαίπωρης Ευρώπης; Α πα πα πα πα, δεν είναι για μας αυτά.

Δεν είναι καλύτερα τώρα που ο Παναθηναϊκός είναι λεύτερος και ασχολείται με τον Παπάζογλου και τον Περογαμβράκη, μπας και νικήσει τον ΟΦΗ το Σάββατο και πλησιάσει την πρώτη εξάδα της Σούπερ Λίγκας; Να τα λέμε αυτά και να μην ξεχνάμε να ευγνωμονούμε όλους αυτούς που απάλλαξαν τον Παναθηναϊκό από Ευρώπες, βραδιές Τσάμπιονς Λιγκ και τέτοιου είδους κουραφέξαλα. Τι να λέμε τώρα; Την Καλλονή και τον Πλατανιά να κερδάμε και όλοι οι άλλοι να πάν να φιληθούν.

Αυτά σκεφτόμουνα την βραδιά που το ρημάδι το τηλεκοντρόλ έκοβε βόλτες από το ένα γήπεδο του Τσάμπιονς Λιγκ στο άλλο και δεν πετύχαινε πουθενά την Πανάθα μέσα. Τουλάχιστον οι γκολάρες που είδα, κράτησαν το μάτι μου γαρίδα. Πού τέτοια τύχη την περασμένη Κυριακή το βράδυ; Κυριολεκτικά και χωρίς πλάκα, με πήρε ο ύπνος στον καναπέ γύρω στις εννιά και κάτι. Μέχρι να με ξυπνήσει η φωνή της κόρης μου στο γκολ του Ατζαγκούν, είχα μείνει με την απορία: αυτός ο τερματοφύλακας του Πλατανιά, τι χρώμα φανέλα φορούσε; Ήταν ψηλός, μαυριδερός, είχε κότσο τα μαλλιά ή κοντοκουρεμένα; Λες και ήταν ναρκοπέδιο η περιοχή του ένα πράγμα, δεν πλησίαζαν με τίποτα οι παίκτες του Παναθηναϊκού ούτε και η κάμερα του εικονολήπτη.

Τέλος πάντων, θα το πιούμε κι αυτό το ποτήρι. Μπορεί να γκρινιάζουμε, να τρελαινόμαστε, να κτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο μ' αυτά που βλέπουμε και με άλλα πολλά που δεν βλέπουμε, αλλά το αίμα νερό δε γίνεται. «Μπόρα είναι, θα περάσει» λέω και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι θα γυρίσει ο τροχός και κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα ξαναγίνει ο Παναθηναϊκός Panathinaikos και θα μας ταξιδέψει. Και για να γίνει αυτό μια ώρα αρχύτερα, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έχει ανάγκη από φαντομάδες που σκάνε μύτη μόνο στα σαλόνια, αλλά από κόσμο πρόθυμο να μείνει δίπλα του ακόμα και στ' αλώνια.

Πηγή: leoforos.gr