Η Μέκκα Βραζιλία

Πριν αρχίσουν τα χθεσινοβραδινά ματς, μόλις 5 είχαν εξασφαλίσει εισιτήρια πρόκρισης μαθηματικά, και συνολικά 24 ομάδες (!) διεκδικούσαν πρώτες θέσεις ώστε να προκριθούν απευθείας ή δεύτερες που δίνουν λίγη ελπίδα πρόκρισης μέσω μπαράζ. Κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει!

Πού οφείλεται αυτή η παράξενη ισορροπία των προκριματικών; Προφανώς στην αγωνιστική κρίση κάποιων παραδοσιακά μεγάλων ομάδων (ταλαιπωρούνται να πάρουν εισιτήριο όχι μόνο Ρώσοι, Γάλλοι και Πορτογάλοι, αλλά και οι Αγγλοι και οι σχεδόν πάντα παρόντες στα μουντιάλ Σουηδοί), αλλά και στην άνοδο κάποιων που για χρόνια είχαν χαθεί από τον χάρτη: σε αυτά τα προκριματικά ήταν εντυπωσιακή η βελτίωση του Βελγίου, φυσικά της Βοσνίας, σίγουρα της Ουγγαρίας, αλλά και του Μαυροβούνιου, της Αρμενίας και της Ισλανδίας που δεν χάρισαν τίποτα σε κανένα. Πιθανότατα η ισορροπία να προέκυψε λόγω μίας κλήρωσης που δημιούργησε ομίλους χωρίς μεγάλα φαβορί ή να είναι αποτέλεσμα της επιστροφής σε επίπεδα αξιοπρέπειας ομάδων με παράδοση που πέρασαν μακροχρόνιες δυσκολίες, όπως η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία: νομοτελειακά θα έφτανε η στιγμή που θα ήταν πάλι αξιόπιστες. Από την άλλη δεν μου το βγάζει κανείς από το μυαλό ότι το μεγαλύτερο κίνητρο κι αυτό που δημιούργησε τόσο μεγάλο συναγωνισμό είναι η ίδια η Βραζιλία, ως τελικός προορισμός.

Παιδιά

Τα πιο πολλά από τα μεγάλα παιδιά που στελεχώνουν τις ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες είναι γύρω στα 30 με 35. Στις καριέρες τους αγωνίστηκαν οι πιο παλιοί σε δυο άχρωμα Παγκόσμια Κύπελλα, αυτό της Απω Ανατολής και αυτό της Νοτίου Αφρικής. Και οι δύο αυτές διοργανώσεις, μπορεί να υπήρξαν οικονομικά επιτυχημένες για τη FIFA (ειδικά το μεγάλο πανηγύρι της Ανατολικής Ασίας), αλλά δεν «έψηναν» πολύ τους Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές. Η διοργάνωση στην Ασία ήταν κάτι σαν ταξίδι σε άγνωστο πλανήτη και νομίζω ότι ειδικά οι μεγάλοι παίκτες έμοιαζαν λίγο σαν εκθέματα σε μία βιτρίνα όπου διάφοροι πλούσιοι περίεργοι είχαν τη δυνατότητα να τους δουν, μιμούμενοι μάλιστα (και σε ορισμένες περιπτώσεις με οικτρά αποτελέσματα) συμπεριφορές οπαδών από την Ευρώπη ή και τη Λατινική Αμερική. Το δε μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής, παρά τους συναισθηματικούς συμβολισμούς που κουβαλούσε, με το ανάποδο κλίμα του, τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, τον εξωφρενικό θόρυβο της βουβουζέλας ως σάουντρακ, πρέπει να ήταν για τους μεγάλους παίκτες του καιρού μας ένα είδος υποχρέωσης. Στο μεσοδιάστημα, μεταξύ μιας χαριτωμενιάς στην Ασία και μιας κουραστικής εκδρομής στη Νότιο Αφρική, η FIFA έδωσε τη διοργάνωση στη Γερμανία και ευτυχώς, αφού το μουντιάλ του 2006 ήταν ένα κανονικό Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς φολκλόρ και άσχετους θεατές στις εξέδρες. Αλλά η Γερμανία, από την οποία σίγουρα λόγω ευρωπαϊκών διοργανώσεων, όλοι είχαν περάσει πριν βρεθούν εκεί για να διεκδικήσουν το μεγάλο τρόπαιο, δεν είναι κάτι σπάνιο: η Βραζιλία είναι για τον ποδοσφαιριστή το κάτι το άλλο!

Παντού

Αν δυο ντουζίνες ευρωπαϊκές ομάδες σκοτώθηκαν αυτή τη φορά για τα εισιτήρια της πρόκρισης δίνοντας τα πάντα είναι γιατί για τον Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή η Βραζιλία με τη γοητευτική της ποδοσφαιρική παράδοση, είναι το κάτι το άλλο! Θεωρώ δεδομένο ότι οι μεγαλύτεροι Ευρωπαίοι σταρ του καιρού μας λαχταράνε την ώρα που η διοργάνωση θ' αρχίσει. Ολοι τους για να κάνουν αυτή τη δουλειά, μεγάλωσαν ακούγοντας ιστορίες για τους Καριόκας, μαγεύτηκαν από τους θρύλους του Μαρακανά, ονειρεύτηκαν ότι κάποτε μπορεί στη μυθική αυτή χώρα να είναι με τον τρόπο τους πρωταγωνιστές. Η Βραζιλία δεν είναι η χώρα που ανακάλυψε το ποδόσφαιρο, ώστε να πούμε ότι «το ποδόσφαιρο γυρίζει σπίτι του», όπως έλεγαν πολύ πετυχημένα οι Αγγλοι, όταν διοργάνωσαν τα τελικά του Euro το 1996. Είναι όμως οι κοιτίδα της ποδοσφαιρικής φαντασίωσης, η χώρα που το ωραίο εξακολουθεί να λατρεύεται, ένα μυστήριος τόπος ποδοσφαιρικού προσκυνήματος. Οι πρώτοι πιστοί που ονειρεύονται να βρεθούν εκεί σε ένα παγκόσμιο Κύπελλο είναι οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ποδοσφαιριστές, είτε προέρχονται από τη Μεσόγειο είτε από τη Σκανδιναβία: η βραζιλιάνικη ιερότητα υπάρχει και λειτουργεί παντού.

Γιατί

Στο πρόσφατο Confederations Cup είδαμε και διαδηλώσεις κατά του Μουντιάλ και Βραζιλιάνους που τη μεγάλη γιορτή του καλοκαιριού δεν τη γουστάρουν. Ομως αυτά είναι θέματα των Βραζιλιάνων και ελάχιστα αγγίζουν τον μύθο που λέγεται «Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας». Για τη συμμετοχή σε αυτό το μοναδικό πανηγύρι στην Ευρώπη έπεσαν κορμιά. Το γιατί ρωτήστε το στο Γιώργο Καραγκούνη και θα σας το εξηγήσει καλύτερα από μένα

Μετράει η συγκέντρωση

Χθες έγραφα ότι οι παίκτες του Σάντος έχουν ήδη το μυαλό τους στα μπαράζ και ο κίνδυνος στο ματς με τη Σλοβακία είναι να μην το αντιμετωπίσουν ως κάτι πολύ σημαντικό, καθώς όλοι τους, λίγο πολύ θεωρούν ότι η Βοσνία προκρίθηκε και συζητήσεις που έχουν να κάνουν με δυνατούς και αδύνατους στα μπαράζ δεν τους ακουμπάνε.

Ο Σάντος γνωρίζοντας όλα αυτά έστειλε στο γήπεδο μία άκρως επιθετική ομάδα με τρεις κυνηγούς («Σάλπι», Χριστοδουλόπουλο και Μήτρογλου) και τον Σαμαρά «δεκάρι» έτσι ώστε να υποχρεωθεί η ομάδα να βγει στην επίθεση.

Ολοι αυτοί έκαναν στο πρώτο ημίχρονο μάλλον λίγα, αλλά το γκολ του αγαπημένου 1-0 το πέτυχαν οι Σλοβάκοι μόνοι τους: το λάθος του τερματοφύλακά τους στο 44' είναι από τα άγραφα!

Στο β' ημiχρονο η προσοχή στην άμυνα, το τρέξιμο του Μανιάτη και του Τζιόλη αρκούσαν. Ο αόρατος Στοχ και ο φλύαρος Βάις δεν στάθηκαν αντάξιοι της αποστολής τους.

Η νίκη δίνει στην Εθνική μας πολλά. Λογικά της δίνει έναν μάλλον βατό αντίπαλο στα μπαράζ, της εξασφαλίζει μία καλή κλήρωση στα προκριματικά του Euro του 2016, κρατά ζωντανό ακόμα και το όνειρο μίας απευθείας πρόκρισης έτσι και οι Βόσνιοι δεν κερδίσουν την Τρίτη στη Λιθουανία.

Κυρίως όμως η νίκη δημιουργεί σε όλους μας τη σιγουριά ότι έχουμε μία σοβαρή ομάδα. Ισως όχι τόσο θεαματική, αλλά πάντως πολύ συγκεντρωμένη. Κι αυτό, όταν μιλάμε για την Εθνική Ελλάδας, είναι μία αξιοσημείωτη πρόοδος...