@ Σίγουρα δεν ήταν ο καλύτερος αγώνας της ζωής μου. Για την ακρίβεια είναι ένας αγώνας από αυτούς τους σπανιους που μπορεί σε 20 χρόνια, πρώτα ο Θεός, να πρέπει να εξηγούμε πως έτυχε η ΑΕΚ να παίξει με αυτή την ομάδα. Δεν έκρινε και δεν θα κρίνει τίποτα. Δεν ήταν δραματικός φυσικά...

@ Ηταν ένα απλό παιχνίδι του 6ου ομίλου. Παναγίτσα μου ακόμη δεν μπορώ να το συνηθίσω. Κι όμως. Χθες έζησα ΣΙΓΟΥΡΑ το καλύτερο ημίχρονο της ζωής μου. Καλύτερο κι από το ημίχρονο με την Ρέιντζερς όταν το είχε καρφώσει ο Σαραβάκος ελάχιστα πριν την λήξη και στην ανάπαυλα είχαμε τρελαθεί. Ξεπέρασε και το ημίχρονο στη Λάρισα σε ένα 0-0 στο τρίτο σερί νομίζω πρωτάθλημα που φωνάζαμε, όχι όλοι, στο πέταλο του Αλκαζάρ μέχρι να ξαναβγούν οι ομάδες. Και το ξεπέρασε γιατί όταν είσαι εκτός έδρας και ιδίως στην επαρχία έχεις πάει για να φωνάξεις.

@ Χθες το απογευματάκι στο ΟΑΚΑ αυτό το δεκάλεπτο που ζήσαμε όταν οι ομάδες έφυγαν για τα αποδυτήρια ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Κάτι τόσο υπέροχο που μόνο όποιος το έζησε μπορεί να καταλάβει τα συναισθήματα. Ευτυχώς τραβήχτηκαν πολλά βίντεο και έτσι όσοι απλά το άκουσαν θα πάρουν μια γεύση. Και θα καταλάβουν και τι... έχασαν. Για να φροντίσουν να μην το ξαναχάσουν. Το δέσιμο των παιδιών που φωνάζουν πάντα με το υπόλοιπο γήπεδο, όλο μέχρι το απέναντι πέταλο, είναι για μένα η πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι η ΑΕΚ έχει μπει ξανά σε τροχιά επιστροφής που ΜΟΝΟ με αυτοκτονία ή κάποια τεράστια ατυχία θα σταματήσει. Κι όταν μιλάμε για επιστροφή εννοούμε πάντα τους τίτλους βέβαια και όχι οτιδήποτε άλλο.

@ Αυτή η χημεία του κόσμου μεταξύ του και κατά συνέπεια και με την ομάδα ήταν πάντα το μεγαλύτερο μας όπλο. Ενα όπλο που δεν έρχεται βέβαια με... παραγγελία ούτε τυχαία. Ερχεται όταν λείπει η μιζέρια από την ομάδα και υπάρχει ελπίδα για κάτι καλύτερο. Για κάτι να περιμένεις. Και δόξα τω Θεό έχουμε πολλά να περιμένουμε 6 μήνες μετά το απόλυτο και αξέχαστο στραπάτσο που πάθαμε. Πάντα έγραφα σε ανύποπτο χρόνο πως το πιο εύκολο πράγμα είναι να ενωθεί ο κόσμος της ΑΕΚ. Αρκεί να μπορεί η ΑΕΚ να τον ενώσει.

@ Μια ΑΕΚ λοιπόν με αφεντικό αυτόν που περιμέναμε, αφού από εκεί ξεκινάνε όλα, με υγεία σε όλα τα επίπεδα και με το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια πιο κοντά από ποτέ ήταν εύκολο να ενώσει τον κόσμο της. Κι όσο προχωράμε προς τα καλύτερα που έρχονται ο δεσμός αυτός θα γίνεται ακόμη πιο δυνατός. Ολα αυτά που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια αλλά και σε άλλες περιόδους παλαιότερα ήταν πάντα αποτελέσματα της φτώχιας, της μιζέριας και της αγωνιστικής ανυποληψίας που κάθε χρόνο μεγάλωνε μέχρι που πέρυσι μας έφτασε να ξεκινάμε με στόχο την... παραμονή και να μην την πετυχαίνουμε κιόλας. Η ιστορία έγραψε και συνεχίζει να γράφει. Δεν είναι ανάγκη να ξεχνάς. Αντίθετα πρέπει όλοι να θυμόμαστε πως φτάσαμε στον πάτο. Κανείς από αυτούς που έκαναν διαγωνισμό μεταξύ τους ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά στο ωραιότερο ημίχρονο της ζωής μου δεν έχει ξεχάσει. Ούτε όσα έγιναν, ούτε γιατί δεν ήθελε να φωνάζει μαζί με αυτούς που φωνάζουν πάντα όχι στο ημίχρονο αλλά σχεδόν ποτέ. Αλλά όλα αυτά είναι πια τόσο μακρινά που δεν μπορούν να ανακόψουν αυτό που άρχισε με εκείνη την γραπτή δήλωση του Πόλυ πριν κλείσει εβδομάδα μετά την απόλυτη καταστροφή. Περνάμε ξανά όμορφες Κυριακές. Και το καλύτερο είναι πως η ΑΕΚ αποκτά πάλι εθισμό στις νίκες. Και απαίτηση για νίκες παντού μέσα και έξω. Οχι επειδή είμαστε οπαδοί, ούτε από εγωισμό. Απλά επειδή η ομάδα είναι πάρα πολύ καλύτερη από τους αντιπάλους. Και θα είναι και στο μέλλον. Και αυτά τα παιδιά ξέρουν πως δεν έχουν δικαίωμα να απογοητεύσουν αυτό τον κόσμο. Γιατί αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Και όποιος έχει την τιμή να παίζει για αυτόν θα πρέπει να ευχαριστεί εμπράκτως ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ την τύχη του.

@ Οσο για το παιχνίδι; Μα τόση ώρα για το παιχνίδι λέμε. Να πούμε λίγα ακόμη. Ο Αργυρίου ήταν για μένα το πρόσωπο κυρίως επειδή είχε αυτό που έλειπε από όλους τους άλλους σε όλο σχεδόν το πρώτο ημίχρονο. Ενταση στο παιχνίδι και ψυχολογία λες και έπαιζε τον αγώνα της ζωής του. Από τον Πόποβιτς και τον Ντακόλ αυτά περιμένω και ακόμη περισσότερα.

@ Στο ομαδικό κομμάτι μου άρεσε που και πάλι η ομάδα προσπάθησε από το 1 μέχρι το 90 να παίξει σωστό ποδόσφαιρο. Με επιθέσεις από όλα τα σημεία του γηπέδου και με συμμετοχή όσων περισσότερων παικτών γίνεται. Δεν μου άρεσε που αυτή η προσπάθεια γίνονταν από τους περισσότερους παίκτες στο ρελαντί. Μου άρεσαν οι γκολάρες φυσικά. Είπαμε όμως. Η μαγεία ήταν την ώρα που οι παίκτες έλειπαν. Ευχαριστώ τον Θεό που το έζησα. Ευχαριστώ τον ΘΕΟ ζήτω η ΑΕΚ που είχε πει ο άνθρωπος που με την ομαδάρα που έφτιαξε πήρε... αιχμάλωτη την γενιά μου και τον χάσαμε σαν χθες. Το καλύτερο ημίχρονο της ζωής μου το αφιερώνω σε αυτόν. Που μου έκανε χωρίς να με ξέρει αυτό το μεγάλο δώρο. Καλημέρα αδέρφια μου.

Πηγή: aek365.com 

Ποδόσφαιρο ΑΕΚ Βίντεο SPORTS