Πάει καιρός στην Ελλάδα, που έχουμε ξεφύγει από την συγκυριακή και άπαξ χειραγώγηση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα κι έχουμε πάει στη δημιουργία και εγκαθίδρυση συνολικού συστήματος επιβολής των διαθέσεων του Ολυμπιακού. Έχουμε δυο καταγεγραμμένες ήδη τέτοιες περιόδους.

Αν αναζητά κανείς από το εξωτερικό το... manual, στον Ολυμπιακό θα μπορούσαν να το εμπορευτούν: Πως στήνεις μια ελεγχόμενη διοίκηση στην ομοσπονδία του παιχνιδιού, με ποιον τρόπο πιέζονται, προμοτάρονται, εκβιάζονται, προωθούνται επαγγελματικά, κοινωνικά και καριερίστικα οι διαιτητές, ανάλογα με τον βαθμό... προσαρμοστικότητας του καθενός, πως δημιουργείς ένα δίκτυο ομάδων που σκύβει το κεφάλι και πληρώνει κεφαλικό φόρο στον... σουλτάνο για να επιβιώσει – όλα είναι πια ανοιχτό βιβλίο...

Το πιο τρομακτικό από όλα όμως, είναι η δική μας εκπαίδευση, πόρωση, εξοικείωση, συνήθεια να ζούμε με το “τέρας”... Έχει πια ποτιστεί το “είναι” μας τόσο πολύ με αυτήν την κατάσταση, που φτάσαμε στην ανοσία. Δυστυχώς, μπορεί να έρχονται και χειρότερα. Διότι το επόμενο στάδιο, μετά την ανοσία είναι το κρισιμότερο: Ο κίνδυνος να παγιωθεί η αντίληψη ότι αφού μόνο έτσι γίνεται, καλό είναι τώρα να πάρουμε τα ηνία της ξεφτίλας εμείς. Αν αυτή είναι η πεποίθηση που θα επικρατήσει, η μπαλίτσα μπορεί και να... πει το ποίημα οριστικά. Γιατί το ποδόσφαιρο, όπως και κάθε τί που συγκινεί της μάζες, θα πεθάνει, όταν ο τελευταίος ρομαντικός εγκαταλείψει κάθε αγνή ελπίδα, πως όλα μπορούν να συμβούν σε ένα ποδοσφαιρικό ματς...

«όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του Τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει… Ο Φρανκεστάιν έγινε πόστερ και στολίζει το δωμάτιο ενός όμορφου αγοριού. Από την ώρα που ο Φρανκεστάιν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου ο κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται…»
Μάνος Χατζιδάκις

Πηγή: fatgames.gr