Μια μέρα που το ποδόσφαιρο θέλει να ξεχάσει (ΒΙΝΤΕΟ)

Ήταν 8 Νοεμβρίου του 1996 όταν ο Μπόμπι Γκούλντ, προπονητής της εθνικής ομάδας της Ουαλίας η οποία είχε ταξιδέψει στο Αϊντχόφεν για να αντιμετωπίσει την Ολλανδία για τα προκριματικά του Μουντιάλ της Γαλλίας, έδινε στους παίκτες του το δικαίωμα να ψηφίσουν για το ποιος θέλουν να φορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο δύσκολο παιχνίδι της επόμενης μέρας. Με δεδομένες τις απουσίες, για διαφορετικούς λόγους, των Ράιαν Γκίγκς, Μαρκ Χιουτζ και Ιαν Ρας οι αξιόλογες επιλογές δεν ήταν και πολλές αλλά ακόμα κι έτσι η πρόταση που εκστόμισε λίγη ώρα μετά ο Γκούλντ στους δημοσιογράφους προκάλεσε τεράστια έκπληξη. Αρχηγός της εθνικής Ουαλίας θα ήταν ο Βίνι Τζόουνς!

Vinnie Jones
(Ας τα πάρουμε τα πράγματα απ” την αρχή: Ο Βίνι Τζόουνς δεν θα έπρεπε καν να είναι στην αποστολή αυτής της εθνικής ομάδας. Για την ακρίβεια, ο Βίνι Τζόουνς δεν θα έπρεπε καν να είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Για ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια, ο Βίνι Τζόουνς δεν θα έπρεπε καν να έχει γεννηθεί. Ο Βίνι Τζόουνς είναι μια Ιδέα που όλη της η ύπαρξη βασίζεται στη δημιουργία καυγάδων.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι όταν τα σπερματοζωάρια του πατέρα του ξεκίνησαν για το “μεγάλο ταξίδι’, κάπου εκεί στον τράχηλο της μήτρας της μητέρας του ο Βίνι έστησε ένα τεράστιο καυγά μετά από μια μικροπαρεξήγηση σε μια προσπέραση, ακολούθησε πανδαιμόνιο, έπεσαν κλωτσιές, μπουνιές και σφαλιάρες και τελικά μετά από όλο αυτό το σαματά το ωάριο είδε να καταφτάνει μόνο το σπερματοζωάριο του Βίνι, με αργό, μάγκικο στυλάκι, κάποιες αμυχές στο κεφάλι, σηκωμένα μανίκια κι ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ στα χέρια.

Ο Βίνι τελικά γεννήθηκε στην Αγγλία, εις βάρος εκατομμυρίων άλλων πιο γρήγορων, πιο ντελικάτων και πιθανόν πιο ταλαντούχων ανταγωνιστών, μια μέρα κάποιος ανισόρροπος τύπος τον είδε σ” ένα σχολείο να τρομοκρατεί τα άλλα παιδάκια που στη θέα και μόνο των ανεξέλεγκτων άκρων του παρατούσαν τη φάση όταν η μαινόμενη αύρα του πλησίαζε στο μισό μέτρο, του κόλλησε ένα διευκρινιστικό ταμπελάκι στο πέτο «δυναμικός μέσος» και τον έστειλε στη Γουίμπλεντον, εκεί έπεσε σε μια τρελή φουρνιά παικτών (που έμεινε και στην ιστορία ως “Crazy gang“) η οποία κατάφερε να σοκάρει τους πάντες κερδίζοντας ανέλπιστα το κύπελλο Αγγλίας το 1988, νικώντας στον τελικό τη Λίβερπουλ, έγινε διάσημος, κλώτσησε πολλά πόδια, είδε την κόκκινη κάρτα να υψώνεται μπροστά του από αρκετά διαφορετικά χέρια και τελικά μια άλλη μέρα ένας άλλος παλαβός που κάπου διάβασε πως ο Βίνι έχει έναν παππού με καταγωγή από την Ουαλία, τον κάλεσε στην εθνική ομάδα της χώρας. Και το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι δεν έκανε πλάκα.)

Έτσι, στις 9 Νοεμβρίου του 1996, στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου της Αιντχόφεν ο Βίνι Τζόουνς εμφανίστηκε με το περιβραχιόνιο στο χέρι στην έκτη, μόλις, διεθνή συμμετοχή του με τη φανέλα της Ουαλίας. Φυσικά όλα στη ζωή έχουν ένα όριο. Το ποδόσφαιρο είναι δημοκρατικό παιχνίδι, ανοιχτόμυαλο και συγκαταβατικό. Όλοι χωράνε στην τεράστια παιχνιδιάρικη αγκαλιά του, ακόμα και οι ατάλαντοι, ακόμα και οι “ξυλοκόποι’, ακόμα και οι ψυχοπαθείς. Όπως έχουμε ξαναπεί άλλωστε, κάποιος πρέπει να παίξει και τον ρόλο του κακού. Καμιά φορά μάλιστα επιδεικνύει και μια ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, αποδεχόμενο το κωμικοτραγικό γεγονός ότι ο Βίνι Τζόουνς χρίστηκε από κάποιο έθνος αυτού του πλανήτη “διεθνής’. Το περιβραχιόνιο μιας εθνικής ομάδας όμως είναι η νοητή γραμμή που το αστείο γίνεται προσβλητικό και κάποιος πρέπει να τιμωρηθεί γι” αυτήν την ιεροσυλία εις βάρος της καλλιτεχνικής φύσης του παιχνιδιού.

Η Ουαλία διασύρθηκε εκείνη τη μέρα από τους Ολλανδούς με 7-1 και το ειρωνικότερο όλων είναι ότι τα τρία απ’τα εφτά γκολ τα πέτυχε ένας παίκτης που κοσμεί την κορυφή του άλλου άκρου απ” αυτό που τοποθετούμε ποδοσφαιρικά τον Βίνι, ο λεπτεπίλεπτος Ντένις Μπέργκαμπ. Ο Βίνι Τζόουνς το μόνο που κατάφερε ήταν να δεχτεί μια κίτρινη κάρτα. Μερικούς μήνες αργότερα, κλήθηκε για τελευταία φορά στην εθνική για ένα παιχνίδι με το Βέλγιο, το οποίο επίσης κατέληξε σε ήττα. Δυο χρόνια αργότερα αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο για να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ υποκρινόμενος σε όλους τους ρόλους του κάποιον ο οποίος είτε ψάχνεται για φασαρία, είτε πρέπει να δείρει κάποιον.
Εχθές, 5 Ιανουαρίου, συμπληρώθηκαν 49 χρόνια από τη μέρα που το έμβρυο Βίνι Τζόουνς έσκασε μύτη σε ένα δωμάτιο ενός νοσοκομείου του Γουότφορντ και πρωτοκοίταξε τον κόσμο μας, εστιάζοντας στον νοσοκόμο που τον κρατούσε με το χαρακτηριστικό του βλέμμα που χωρίς να ανοίξει το στόμα σε ρωτάει «υπάρχει πρόβλημα, φιλαράκι;». Όπως αποκάλυψε ο ίδιος πριν από ένα μήνα, και αυτός και η γυναίκα του πάσχουν από καρκίνο του δέρματος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κωλοαρρώστια έμπλεξε με λάθος άτομο.