Η δεύτερη υπέρβαση

Είναι δύσκολο να καταλάβεις κυρίως τι μπορεί να κάνει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι αν θα βρει το καθαρό μυαλό και την ενέργεια που χρειάζεται για να ανατρέψει το σε βάρος της 0-2 του πρώτου αγώνα. Ακόμα, στα χαρτιά, αυτή είναι το φαβορί.

H Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι δυνατότερη ομάδα από τον Ολυμπιακό και ακόμα αυτή είναι το φαβορί. Βρισκόμαστε σε μια διοργάνωση που γκολ μπαίνουν πολλά και τα 0-2 ανατρέπονται. Ως εκ τούτου είναι δύσκολο να σχηματίσεις την εικόνα του ματς πριν αρχίσει. Το παιχνίδι είναι απλό μόνο για τους παίκτες του Ολυμπιακού. Ισως το πιο απλό και για αυτό το πιο δύσκολο που έχουν δώσει.

Μνήμη
Κάθε παίκτης του Ολυμπιακού που θα αγωνιστεί στο «Ολντ Τράφορντ» πρέπει να θυμάται τι έγινε στο πρώτο ματς και να δώσει ό,τι έχει. Στο πρώτο ματς ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε γιατί έκανε δεκαπέντε ευκαιρίες στη Γιουνάιτεντ και σκόραρε δυο φορές. Κέρδισε γιατί δεν άφησε την αγγλική ομάδα να επιβάλει τον γρήγορο ρυθμό της, πίεσε πολύ τους μέσους και τους ακραίους της και χάρη στο τρέξιμο του Μανιάτη και του Ντινγκά, που έφταναν πρώτοι συνεχώς στην μπάλα, «έβγαλε» από το ματς τον Ρούνεϊ. Αν όλα αυτά συμβούν κι απόψε ο Ολυμπιακός θα πάρει το αποτέλεσμα που θέλει, είτε αντέχοντας, είτε σκοράροντας, όπως μάλιστα θέλει ο προπονητής του.

Ξέρει
Ο Ολυμπιακός και ξέρει τι χρειάζεται να κάνει και ξέρει τι θέλει: το θέμα είναι τι μπορεί. Μετά το ματς με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Καραϊσκάκη έκανε τρία μέτρια παιχνίδια κι αυτό είναι ανησυχητικό. Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι ότι το ματς που θα κάνει απόψε δεν το έχει ξαναδώσει. Ποτέ του δεν έχει βρεθεί να διεκδικεί πρόκριση στους 8, έχοντας κερδίσει το πρώτο ματς και ποτέ με αντίπαλο τέτοια ομάδα. Σε δυο πρόσφατα προηγούμενα, με την Μπορντό και την Τσέλσι, δεν τα κατάφερε ξεκινώντας όμως από διαφορετική αφετηρία. Με την Μπορντό έπρεπε να γυρίσει το εις βάρος του 0-1 στο Καραϊσκάκη: πάλεψε, αλλά δεν ήταν εύκολο. Με την Τσέλσι πήγε στο Λονδίνο έχοντας ένα 0-0 στο πρώτο ματς και παραδόθηκε μετά το 0-2. Προηγούμενο παιχνιδιού σαν το αποψινό δεν υπάρχει.

Σύγκριση
Δεν μπορεί επίσης να γίνει σύγκριση με κανένα από τα εφετινά του εκτός έδρας ματς. Με την Αντερλεχτ ο Μίτσελ φορτώνει υπερβολικά την επίθεση (με Μήτρογλου, Σαβιόλα, Ολαϊτάν και Βάις) η ομάδα περνάει μια θύελλα στην αρχή, αλλά αντέχει και κάνει πάρτι στο τέλος. Με την Μπενφίκα αιφνιδιάζει τους Πορτογάλους κάνοντας ένα σπουδαίο πρώτο ημίχρονο χάρη στον Μήτρογλου, αλλά αυτό το στοιχείο του αιφνιδιασμού απόψε δεν το έχει: η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά το πάθημα στο Καραϊσκάκη τον ξέρει. Με την Παρί, οι Γάλλοι προηγούνται νωρίς και κατεβάζουν ταχύτητα: απόψε θα ναι αλλιώς, ειδικά αν η πρωταθλήτρια Αγγλίας σκοράρει στο πρώτο εικοσάλεπτο.

Δυσκολία
Το κίνητρο είναι μοναδικό, αλλά μοναδική είναι και η δυσκολία. Ο Ολυμπιακός, είκοσι μέρες τώρα τρέχει λίγο, έχει ταλαιπωρηθεί από τραυματισμούς και θα παίξει απόψε με παίκτες που τελευταία δεν έβγαζαν ούτε προπονήσεις, όπως π.χ. ο Μαρκάνο. Η δυσκολία είναι μεγάλη και θα φανεί στην αληθινή της διάσταση αν συνυπολογίσουμε και ότι η ήττα της Μαν. Γιουν. από τη Λίβερπουλ (συμπτωματική ως προς το μέγεθος, αλλά αληθινή ως προς τη διαφορά δυναμικότητας) θα κάνει την πρωταθλήτρια Αγγλίας ακόμα περισσότερο θυμωμένη και για αυτό επικίνδυνη. Ο Ολυμπιακός παίζει για μια ιστορική πρόκριση, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για να κλείσει στόματα.

Υπέρβαση
Οταν είχε κληρωθεί ο Ολυμπιακός με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτνεντ είχα γράψει ότι για να έχει μια τύχη χρειάζεται να κάνει μια αληθινή υπέρβαση. Απειρος κι εγώ στην εκτίμηση τέτοιου τύπου δοκιμασιών έκανα λάθος: χρειάζονται τελικά δυο υπερβάσεις. Η πρώτη έγινε στο Καραϊσκάκη: η νίκη, η πρώτη επί της πρωταθλήτριας Αγγλίας, είναι έτσι κι αλλιώς τεράστια. Η δεύτερη απαιτείται απόψε. Αλλά η υπέρβαση είναι από τη φύση της δύσκολη – ενώ οι αντίπαλοι οφείλουν κυρίως να κάνουν τη δουλειά τους.

Συνείδηση
Ελπίζω οι παίκτες του Ολυμπιακού επιστρέφοντας από την Αγγλία να τα έχουν καλά με τη συνείδησή τους. Ολα τα άλλα είναι ένα ματς ποδοσφαίρου, στο οποίο μια ομάδα πάει να γράψει ιστορία και μια άλλη να κάνει μια δύσκολη ανατροπή. Ας θυμούνται οι παίκτες του Μίτσελ ότι η ευκαιρία για να γράψεις ιστορία, σε μια καριέρα υπάρχει λίγες φορές: απόψε είναι μία από αυτές.

Μόγες
ΕIναι τόσο κακός προπονητής ο Μόγες; Επιτρέψτε μου να αμφιβάλω. Οποιος πετυχαίνει το επαγγελματικό κατόρθωμα να προπονήσει την πάμπλουτη και πολυτροπαιούχο Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τη μακράν καλύτερη αγγλική ομάδα της τελευταίας εικοσαετίας, δεν μπορεί να είναι ανεπαρκής ή αστοιχείωτος. Το πρόβλημα του Μόγες είναι ότι μπορεί να μην αποδειχτεί ο κατάλληλος.

Προφανώς η σύγκριση με το «τέρας» που ο ίδιος διαδέχτηκε και λέγεται σερ Αλεξ Φέργκιουσον υπήρξε ψυχοφθόρα. Για αυτό έγραψαν πολλοί και δεν απέφυγα κι εγώ να το κάνω, μολονότι είναι μια πολύ εύκολη παρατήρηση. Οσο τρέχει η σεζόν αρχίζω να καταλαβαίνω πάντως ότι οι δυσκολίες του Μόγες οφείλονται και στον ιδιαίτερα σύνθετο ρόλο που είχε ο σπουδαίος προκάτοχός του και στον οποίο ο ίδιος δεν κατάφερε να ανταποκριθεί. Ο Φέργκιουσον δεν ήταν ένας καλός προπονητής – με τη συμβατική έννοια του όρου: ήταν πολλά πράγματα μαζί. Ηταν και τεχνικός διευθυντής, και διοικητικός παράγοντας κι αυτός που συζητούσε με τους παίκτες για τις λεπτομέρειες των συμβολαίων του κι αυτός που είχε τον τελικό λόγο: ήταν ένας μάνατζερ της δεκαετίας του ΄80 που βρέθηκε στην εποχή μας, αλλά ο συγκεντρωτισμός του και ο τρόπος που δούλευε δεν είχε να κάνει καθόλου με το σήμερα. Σαν αυτόν δεν υπάρχει άλλος και για να βρεθεί ένας τέτοιος θα πρέπει η Γιουνάιτεντ να πάει με μια μηχανή του χρόνου στη δεκαετία του '80 (και πιο πριν…) για να βρει κάτι ανάλογο. Σήμερα οι ομάδες διοικούνται από πολλούς ανθρώπους που κάνουν ο καθένας μια δουλειά και όχι από έναν που τις κάνει όλες.

Αυτή είναι η δυσκολία του Μόγες και δεν αφορά καθόλου τον αποψινό αγώνα. Ούτε τρέλες κάνει ο άνθρωπος, ούτε τόσο λάθος συνθέσεις και στις αλλαγές του συνήθως ξέρει να παίρνει τα ρίσκα του ή να «κουμπώνεται». Αλλο μια σεζόν, άλλο ένα ματς.