Ιστορία αγάπης με κακό τέλος

Απλώς, επειδή πρώτα τελειώνουν οι κύκλοι των μεγάλων ομάδων και μετά ο μύθος τους, πολύς κόσμος έδωσε στην περσινή Μπάρτσα δικαιολογίες. Η αγάπη δίνει πάντα δεύτερες ευκαιρίες, αλλά δεν αρκεί μόνο να αγαπάς ή να συμπονείς για να γίνονται με μαγικό τρόπο όλα όπως ήταν πριν. Το ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από ιστορίες αγάπης με κακό τέλος και μια τέτοια είναι και η φετινή χρονιά της Μπαρτσελόνα.

Σε ένα κόσμο με λογικούς ανθρώπους χωρίς αισθήματα, πέρυσι, μετά τον αποκλεισμό από την Μπάγερν Μονάχου, στη Βαρκελώνη θα είχαμε σκληρές αποφάσεις. Ομως η Μπάρτσα πέρυσι πήρε το πρωτάθλημα Ισπανίας κι αυτό δεν το λες λίγο -ειδικά αν σκεφτείς ότι έπαιξε τη μισή σεζόν της χωρίς προπονητή και πηγαίνοντας με αυτόματο πιλότο. Τα πέντε προηγούμενα χρόνια γεμάτα επιτυχίες είναι ένας καλός παραμορφωτικός καθρέφτης. Το τελικό συμπέρασμα, μετά το «ναυάγιο» κόντρα στην Μπάγερν, ήταν ότι χρειαζόταν ένας προπονητής, που να μην πιέζει τα παιδιά κι ένας σταρ που να φέρει λίγο ενθουσιασμό. Κι έτσι ήρθαν ο καλός Μαρτίνο και ο σπουδαίος Νέιμαρ: αποδείχτηκαν αδύναμοι να σταματήσουν τη φθορά.

Μοναδική
Η Μπαρτσελόνα είναι η σημαντικότερη ευρωπαϊκή ομάδα που είδαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια -η πρώτη μετά τη Μίλαν του Σάκι που πρόσθεσε στο ποδόσφαιρο πράγματα. Η ηγεμονία της, όμως, δεν προέκυψε με βάση κάποιο σχεδιασμό, αλλά ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς ανεπανάληπτων συμπτώσεων. Συνέβη σαν κάποιος θεός να άκουσε πραγματικά τις προσευχές των Καταλανών και να αποφάσισε να τις κάνει πράξη. Ετσι εμφανίστηκαν μια σειρά από ήρωες που υπήρχαν προηγουμένως μόνο στη λαϊκή φαντασία. Ο προπονητής Γκουαρντιόλα, πρώην αρχηγός της ομάδας, γνώστης του DNA της αλλά και των απαιτήσεων του κοινού κι ο Μέσι, που ήρθε από τη διάσημη ακαδημία της, που παίκτες πολλούς έχει βγάλει, αλλά τέτοιο σταρ ποτέ άλλοτε, ήταν οι δυο εμβληματικές μορφές, όμως συνέβησαν κι άλλα πολλά. Σε αυτή τη χωρίς προηγούμενο πενταετία είδαμε την ωριμότητα παικτών όπως ο Βίγια, ο Πουγιόλ και ο Τσάβι, την ασταμάτητη πρόοδο του Αλβες, του Ινιέστα, του Πικέ, του Πέδρο. Η Μπαρτσελόνα υπήρξε ένα παζλ φτιαγμένο από τη μοίρα. Κάτι αναμφίβολα μοναδικό.

Ιστορία
Οταν ο Γκουαρντιόλα αποφάσισε πρόπερσι να φύγει, έγινε αμέσως κατανοητό ότι ο προπονητής είχε καταλάβει ότι περαιτέρω πρόοδος ήταν αδύνατη. Το σήμα κατατεθέν της ομάδας ήταν η τρομερή αγωνιστική ένταση -το ξόδεμα της ενέργειας, η συνήθεια να παίζει με τέρμα το γκάζι. Η μεγάλη κατοχή μπάλας, τα πολλά γκολ, το πρέσινγκ δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο της οργάνωσης του παιχνιδιού ή του σχήματος, αλλά και της ικανότητας των παικτών να υπηρετούν αυτό το παιχνίδι με ασταμάτητο τρέξιμο. Η Μπάρτσα έτρεχε πολύ κι έχανε ημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ (με την Τσέλσι ή την Ιντερ π.χ.) μόνο όταν άδειαζε το ρεζερβουάρ της. Η φυγή του Γκουαρντιόλα ήταν το μήνυμα ότι για να παραμείνει η ομάδα στο Νο 1 του κόσμου έπρεπε να αλλάξει: κυρίως έπρεπε να μάθει να κερδίζει πιέζοντας και τρέχοντας λιγότερο. Αυτό προσπάθησε να τη μάθει φέτος ο Μαρτίνο. Μόνο που η ιστορία απέδειξε πως δεν γίνεται.

Αποδοχή
Δεν είναι ο αποκλεισμός από την Ατλέτικο το πρόβλημα: είναι ο τρόπος που αποκλείστηκε. Η Μπάρτσα προσπαθούσε να κάνει ό,τι έκανε τέσσερα και πέντε χρόνια πριν, όμως παίζοντας δυο ταχύτητες κάτω. Ο,τι κάποτε ήταν αυτοματοποιημένο τώρα απαιτούσε σκέψη, ό,τι έμοιαζε κάποτε απλό, τώρα μοιάζει δύσκολο. Η Μπάρτσα είναι φανερά αιχμάλωτη στο παρελθόν της: όλοι νομίζουν πως το συγκεκριμένο γκρουπ με ένα μαγικό τρόπο θα νικήσει τον χρόνο και θα αρχίσει να ξανανεβάζει στροφές -ή τουλάχιστον θα το κάνει στα ματς που μετράνε. Είναι δύσκολο να αποδεχτείς ότι αυτό δεν γίνεται.

Δύσκολο
Είμαι περίεργος τι θα κάνει του χρόνου. Η λογική λέει ότι θα πρέπει να επιλέξει να γίνει μια νορμάλ ομάδα: να αποκτήσει δυο σέντερ μπακ, ένα τερματοφύλακα, τουλάχιστον ένα κανονικό φορ περιοχής. Ολα αυτά ίσως κάποτε δεν χρειάζονταν, γιατί η ομάδα ήξερε και μπορούσε να παίζει το δικό της ποδόσφαιρο -τώρα είναι απαραίτητα. Δεν είμαι βέβαιος ότι θα πάρει πάντως αυτό τον δρόμο. Το να αποδεχτείς ότι δεν είσαι ξεχωριστός, όταν φοράς τις ίδιες φανέλες, παίζεις στο ίδιο γήπεδο κι έχεις πάντα τον Μέσι, μου μοιάζει κομμάτι δύσκολο

Αταίριαστο
Εφυγε με ψηλά το κεφάλι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, συμφώνησαν όλοι την Τετάρτη το βράδυ. Ακόμα και ο καυστικός και σκληρός βρετανικός Τύπος αφιέρωσε στην ομάδα του Μόγες πρωτοσέλιδα που έδειξαν μια κάποια συμπάθεια. Αυτό το καλό έχει το κατενάτσιο. Οταν παρακολουθείς ένα ματς στο οποίο η ομάδα σου παίζει άμυνα (με πάθος, όρεξη, προσήλωση και προσοχή, όπως έκανε στο Μόναχο η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) πείθεσαι ότι αυτό που βλέπεις είναι ο μόνος τρόπος που επιτρέπει μια κάποια ελπίδα. Στη συνέχεια εκτιμάς αυτή την παθητικότητα, διακρίνοντας ένα κάποιο ηρωισμό και στο τέλος, όταν χάνεις, έχεις μόνο καλά λόγια να πεις, αφού δεν θες να προδώσεις τα συναισθήματά σου: έχεις περάσει ενενήντα λεπτά συμπάσχοντας με την ομάδα -κι επομένως γίνεται αδύνατον να την επικρίνεις. Κατανοητό, αλλά, όπως όλες οι συναισθηματικές διαδικασίες, λιγάκι κόντρα στη λογική.

Οσο κι αν είναι αλήθεια στην προκειμένη περίπτωση ότι η πρωταθλήτρια Αγγλίας προσπάθησε, είναι άλλο τόσο αλήθεια ότι έτσι όπως έπαιξε (παλιομοδίτικα, φοβιτσιάρικα και εν τέλει προβλέψιμα) δεν θα μπορούσε να καταφέρει τίποτα πιο πολύ από το να χάσει αξιοπρεπώς. Δεν είναι η πρώτη φορά που μια ομάδα το κάνει, αλλά ως λογική δεν ταιριάζει σε μια μεγάλη ομάδα, όπως είναι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Οι Αγγλοι προηγήθηκαν δυο φορές κόντρα στη Μπάγερν. Αυτό και μόνο κατά τη γνώμη μου δείχνει ότι είχαν δυνατότητες να διεκδικήσουν (φυσικά με μια άλλη τακτική) πολύ περισσότερα πράγματα. Και στο «Ολντ Τράφορντ» και την Τετάρτη βραχυκύκλωσαν μετά το γκολ γιατί δεν είχαν στο μυαλό τους τρόπο διαχείρισης του αβαντάζ: πήγαν μόνο για να παίξουν άμυνα -δηλαδή για να μη δεχτούν πολλά γκολ. Αν έπαιζαν για να προκριθούν, θα αμύνονταν (γιατί αυτό κόντρα στην Μπάγερν είναι αναγκαίο), αλλά θα τολμούσαν και κάτι παραπάνω: αυτό δηλαδή που ποτέ δεν μας έδειξαν.

Ελπίζει

Μόνο καλό νέο για την Μπαρτσελόνα μετά τον αποκλεισμό της από τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ είναι η πληροφορία ότι η ΦΙΦΑ θα μετριάσει την ποινή που της έριξε, στερώντας της το δικαίωμα να κάνει μεταγραφές για δυο σερί περιόδους. Η ισπανική ομοσπονδία παραδέχτηκε στην αλληλογραφία της με τους ανθρώπους του Μπλάτερ ότι τα λάθη που έχουν γίνει από την ομάδα της Καταλωνίας στις περιπτώσεις απόκτησης ποδοσφαιριστών που είναι μικρότεροι από 17 χρόνων, οφείλονται κυρίως σε δικές της αβλεψίες: ο Βιγιάρ έχει δεσμευτεί ότι θα εναρμονίσει το καταστατικό της ομοσπονδίας πολύ γρήγορα. Δεν αθωώθηκε φυσικά η Μπάρτσα, αλλά ελπίζει βάσιμα να τη γλιτώσει με πρόστιμο.