Για την ομάδα του Σιμεόνε θα πούμε αυτή την εβδομάδα πολλά, καθώς το Σάββατο έχουμε και την παρουσία της στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Σήμερα επιβάλλεται μια αναφορά στην πρώτη ήττα του Λίο Μέσι.

Tον Ιανουάριο του 2013 όταν ο Λίο Μέσι κέρδιζε την τέταρτη σερί Χρυσή Μπάλα είχα γράψει ότι την άξιζε γιατί, μετά από μια χρονιά που η Μπάρτσα δεν είχε κερδίσει τίποτα το σημαντικό, είχε καταφέρει να μεγαλώσει ο θαυμασμός του κόσμου προς αυτόν. Τότε έλεγα ότι κατά κάποιον τρόπο ο Μέσι είχε ξεπεράσει ακόμα και την Μπαρτσελόνα, αποκτώντας μια διάσταση μυθική. Στη σεζόν 2012-13 είχε σβήσει το θρυλικό ρεκόρ του Γκερτ Μίλερ. Τότε έγραφα ότι η Μπαρτσελόνα είχε φτάσει να εξαρτάται από τον ίδιο αποκλειστικά. Η εκτίμησή μου ακουγόταν υπερβολική, τώρα την κάνουν όλοι. Μόνο που αυτό έγινε δυστυχώς κατανοητό όταν η Μπαρτσελόνα σταμάτησε να κερδίζει.

Απώλεια
Η ισοπαλία της Μπαρτσελόνα με την Ατλέτικο ήταν η πρώτη μεγάλη ήττα του Μέσι. Η ισοπαλία έφερε την απώλεια του πρωταθλήματος και ήρθε μετά από ένα ματς στο οποίο έγινε φανερό ότι οι παίκτες του Σιμεόνε δεν φοβήθηκαν ποτέ τους τον Αργεντινό σταρ. Ουσιαστικά χρειάστηκε απλώς να ντουμπλάρουν το μαρκάρισμα πάνω του για να τον κρατήσουν μακριά από την περιοχή. Ετσι οι τελικές του προσπάθειες ήταν λίγες, ένα γκολ που πέτυχε μετά από καραμπόλες ορθώς ακυρώθηκε, και η συνέπεια της εμφάνισής του ήταν πως για ένα ακόμα κρίσιμο ματς φέτος η Μπάρτσα δεν είχε φορ. Μια ομάδα χωρίς παίκτη περιοχής είναι πάντα δύσκολο να κερδίσει ένα ματς που είναι τελικός.

Ιατρικό
Ο Μέσι εμφανώς έχει κάποιο ιατρικό προβληματάκι μεγαλύτερο από αυτό που μας λένε. Ηδη από πέρυσι στα μεγάλα ματς η απόδοσή του δεν ήταν η πρέπουσα: το σπουδαίο προ διμήνου παιγνίδι του στη Μαδρίτη είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Ο Μέσι είχε σίγουρα λόγο στην πρόσληψη του Μαρτίνο και στη Βαρκελώνη φαίνεται ότι πίστεψαν πως ένας προπονητής που είναι της αρεσκείας του θα τον διαχειρισθεί και καλύτερα. Φαίνεται ότι η ομάδα έχει πλέον παραδεχτεί ότι της είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει στο γήπεδο προσανατολισμούς και αποτελεσματικότητα χωρίς αυτόν και πρέπει να στηρίζεται αποκλειστικά πάνω του. Πρόκειται για συμπέρασμα αυτοκαταστροφικό.

Παρί
Παρακολουθώντας την καριέρα του Μέσι έχω την βεβαιότητα ότι ένα από τα παιχνίδια που έκαναν κακό και στον ίδιο και στην Μπαρτσελόνα είναι ο περσινός προημιτελικός κόντρα στην Παρί στο Καμπ Νόου. Το ματς εκείνο, στο οποίο ο Μέσι μπήκε αλλαγή κι οδήγησε την Μπάρτσα στην πρόκριση πονώντας, αποτελεί ένα τεράστιο κεφάλαιο στο μύθο του Αργεντίνου: τότε οδήγησε την Μπαρτσελόνα σε μία πολύ δύσκολη πρόκριση απλά με την παρουσία του (!), δηλαδή καλά καλά χωρίς να αγωνιστεί. Ως μύθος το πράγμα είναι εντυπωσιακό. Το κακό είναι ότι μετά από αυτό το ματς γεννήθηκε η βεβαιότητα ότι ο Μέσι μπορεί να κάνει τη διαφορά απλώς τρομοκρατώντας αντιπάλους με την παρουσία του: δεν είναι έτσι και δεν ισχύει για κανέναν.

Βράδυ
Είναι αλήθεια ότι εκείνο το βράδυ οι παίκτες της Παρί τον φοβήθηκαν κι αποκλείστηκαν αφού ποτέ κανείς φοβισμένος δεν κέρδισε σε κανένα σπορ. Ομως από τότε πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος κι ο Μέσι από εκείνο τον τραυματισμό μοιάζει να μη συνήρθε ποτέ. Η Μπαρτσελόνα δεν του έδωσε τον χρόνο μιας θεραπείας και μιας πλήρους αποκατάστασης, αφού χωρίς αυτόν δεν μπορεί. Ο Μαρτίνο τον φόρτωσε με παιχνίδια κι ευθύνες. Το παιχνίδι του με τον καιρό διαφοροποιήθηκε: παίζει λιγότερο, παίζει πιο μακριά από την περιοχή, μπουκάρει σπανίως.

Παραμένει ένας σπουδαίος παίκτης, αλλά σε σύγκριση με τον προ διετίας Μέσι είναι μια ταχύτητα πίσω. Και στο ματς με την Ατλέτικο είδαμε πως μια ψυχωμένη ομάδα με σιγουριά στην άμυνά της δεν τον φοβάται.

Λιγότερο
Στην Μπαρτσελόνα ζουν με τον μύθο του Μέσι που τρομοκρατεί αντιπάλους απλώς επειδή υπάρχει στο γήπεδο, όπως συνέβη κάποτε σε εκείνο το ματς με την Παρί. Η ισοπαλία με γεύση ήττας από την Ατλέτικο πρέπει να τους βοηθήσει να καταλάβουν ότι αυτό δεν ισχύει. Υπάρχει στο πρόγραμμα ένα Μουντιάλ που σίγουρα θα φορτώσει στον Μέσι κούραση. Που σημαίνει ότι του χρόνου θα τον φοβούνται όλοι τον Μέσι ακόμα λιγότερο…

Μαχητές του Τελ Αβίβ
Πέρα από την εντυπωσιακή επικράτηση της Ατλέτικο είχαμε και τον πέρα από κάθε πρόβλεψη θρίαμβο της Μακάμπι στην Ευρωλίγκα. Οι μαχητές του Τελ Αβίβ καθάρισαν και την ΤΣΣΚΑ και τη Ρεάλ αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά πως, αν καταφέρεις και φτάσεις στο Final 4, τα μπάτζετ έχουν μικρή σημασία. Νομίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχει προηγούμενη κατάκτηση Ευρωλίγκας από ομάδα που δεν είχε κανέναν απολύτως παίκτη στους Τοp 5 της διοργάνωσης, ενδεικτικό αφενώς του πόσο φτωχή σε πρωταγωνιστές της σεζόν είναι η Μακάμπι και αφετέρου του πόσο σπουδαία λειτούργησε ως ομάδα αυτές τις τρεις κρίσιμες μέρες.

Το εντυπωσιακό κατόρθωμα του Ράις, του Χίκμαν, του Τάιρους, του μεγάλου σουτέρ Μπλου, του δικού μας γίγαντα Σοφοκλή και των υπόλοιπων ήταν προφανώς ζήτημα πίστης. Πέτυχαν στο Μιλάνο τη μεγαλύτερη εφετινή τους νίκη, αυτή που έφερε τη δική τους πρόκριση και τον αποκλεισμό της φιλόδοξης Αρμάνι. Επέστρεψαν στο Μιλάνο με τεράστια σιγουριά. Ολοι είδαν αυτή την επιστροφή στον τόπο της υπέρβασης σαν σημάδι νίκης.

Για μια ακόμα χρονιά πάντως την Ευρωλίγκα την κατακτούν οι «κοντοί». Το κόλπο του Μπλατ με την ταυτόχρονη παρουσία των τριών γκαρντ στην πεντάδα αποσυντόνισε τη Ρεάλ αφού οι καταπληκτικοί περιφερειακοί της έμπλεξαν με τα Αμερικανάκια και λύγισαν από την πίεση. Πέρυσι και πρόπερσι ήταν οι περιφερειακοί του Ολυμπιακού αυτοί που έσκασαν τους πάντες στο τρέξιμο: οι σωματοφύλακες του Σπανούλη (Μάντζαρης, Σλούκας, Λο στην Πόλη, Σλούκας, Λο και Κατσίβελης στο Λονδίνο) έκαναν ό,τι ο Ράις και οι υπόλοιποι τώρα. Παραδόξως στον τελικό φάνηκε ακόμα πιο πολύ το βάρος της απώλειας του Λο από τον φετινό Ολυμπιακό. Που μπορεί να χαίρεται γιατί τελικά η Ρεάλ τιμωρήθηκε επειδή στα πλέι oφ τον διάλεξε...

Κάτι θα μείνει
Τελικά πάλι επιβεβαιώθηκαν όλοι όσοι έλεγαν ότι χάρη στην πίεση του Ολυμπιακού που ελέγχει την ΕΠΟ θα κληθούν στην Εθνική και θα πάνε στη Βραζιλία και ο Σιόβας και ο Αβραάμ Παπαδόπουλος και ότι θα κοπεί για παραδειγματισμό ο Τζαβέλλας που προκάλεσε τους καυγάδες στα ματς της Τούμπας. Αλλά δεν βαριέσαι: στην Ελλάδα ισχύει το ρίχνε λάσπη, πες πες και κάτι θα μείνει... (Κάποιος πάντως θα γράψει ότι ο Μάνος Σέργιος είναι του Ολυμπιακού και έτσι τον πήρε ο Σάντος στην Εθνική προς γενική έκπληξη. Ελπίζω κάποιος να το πει...).

Πηγή: sday.gr
 

Μπαρτσελόνα Ποδόσφαιρο Διεθνή SPORTS