Και επειδή το θέμα είναι λίαν σοβαρό, θα πρέπει το συντομότερο δυνατό να δοθούν τα στοιχεία της στις αρμόδιες υπηρεσίες για να τύχει της πρέπουσας ψυχολογικής υποστήριξης. Για να μην έχουμε τίποτα χειρότερα. Στην κατάσταση που βρίσκεται δηλαδή, να αυτοπυρποληθεί στα Ματογιάννια. Οχι στο Σύνταγμα σαν τους Κούρδους, αλλά ανάμεσα στου Καίσαρη (του κοσμηματοπώλη) και στο «Αρωμα» (του Κυριάκου).

Ας δούμε, λοιπόν, το δράμα της πωλήτριας όπως το περιγράφει η ίδια στην ανοιχτή επιστολή της, που κάνει πάταγο στα σόσιαλ μίντια κι έχει συγκινήσει κόσμο και κοσμάκη:

«Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Μύκονο είναι κατάντια και πλήρης ξεπεσμός ενός κοσμοπολίτικου νησιού που χτυπιέται αλύπητα από ένα απίστευτης αγένειας, θράσους, γυφτιάς και κακογουστιάς, φτήνιας τσουνάμι... Το νησί είναι γεμάτο από ανθρώπους φτηνούς σε όλες τους τις εκφάνσεις. Σεργιανάνε στα στενά σκαλίζοντας τη μύτη τους, δεν λένε ούτε καλημέρα, ούτε καλησπέρα, είναι αγενείς, κατεβάζουν όλες τις βιτρίνες για πλάκα και φυσικά δεν αγοράζουν ποτέ τίποτα από πουθενά, γιατί δεν έχουν μία... Λούτσα η Μύκονος το τελευταίο 20ήμερο... Εχουμε πάθει σοκ από την επέλαση της λαϊκούρας».

Με όλο το σεβασμό στη συμπαθή τάξη των πωλητριών, αυτό που με έκανε να ασχοληθώ με το θέμα είναι η καθολική σχεδόν αποδοχή του περιεχομένου της επιστολής. Και με διθυραμβικά μάλιστα σχόλια: «Ιδού ποιοι είναι αυτοί οι χλιμίντζουρες που παριστάνουν τους κοσμικούς στη Μύκονο». Δηλαδή, όλες αυτές οι συμπεριφορές θα ήταν αποδεκτές στην Πάρο και στη Νάξο, αλλά δεν συνάδουν στο νησί των ανέμων; Και τι κόσμο δηλαδή περίμενε να συναντήσει και να εξυπηρετήσει η αγανακτισμένη πωλήτρια στη Μύκονο; Οτι θα μπούνε στο μαγαζί που δουλεύει για να ψωνίσουνε ο Ρονάλντο, ο Αρης Σπηλιωτόπουλος που είναι ευγενής και ο Αλβέρτος, ο δεύτερος πρίγκιπας του Μονακό;

Αν είσαι Ελληνας και μπεις σε μαγαζί στη Μύκονο για να ψωνίσεις, δεν θα είσαι μαλάκας... Θα είσαι αρχιμαλάκας.

Πώς θα βγει δηλαδή ένα μαγαζί που πληρώνει ενοίκιο δώδεκα μήνες το χρόνο και δουλεύει τρεις; Και τι ενοίκιο; Τα νοίκια στα Ματογιάννια είναι πιο ακριβά και από την Οξφορντ Στριτ στο Λονδίνο. Και θέλουνε και τουλάχιστον τον ένα χρόνο μπροστά για την αποφυγή «μπιστολιάς».

Για να βγει, λοιπόν, το κάθε μαγαζί, οι τιμές απευθύνονται στον Μηλιώνη της «Energa Power» και πάνω. Εύλογο είναι, λοιπόν, οι λακαμάδες που μπαίνουνε μέσα, να την κοπανάνε χωρίς να ψωνίσουνε τίποτα.

Το θέμα ωστόσο, της ευγένειας και των καλών τρόπων είναι σοβαρό.

Τι περίμενε δηλαδή να βρει η δεσποινίδα στη Μύκονο; Αριστοκράτες σαν τον Ζάχο Χατζηφωτίου (φωτό) με κοστούμια από τον ράφτη, μεταξωτά πουκάμισα και γραβάτες; Ποιος έχασε τους καλούς τρόπους για να τους βρει ο Ελληνας; Μετά συγχωρήσεως δηλαδή, τόσο κόβει το μυαλό της πωλήτριας; Και γιατί να μην είναι η Μύκονος, Λούτσα; Ελληνες και οι μεν, Ελληνες και οι δε. Αυτά.

Οταν εχει γονατίσει ο ιδιωτικός τομέας, έρχεται το αθάνατο Δημόσιο να σαρώσει
ΛΕΦΤΑ υπάρχουν. Μπορεί να μην υπάρχουν για τις καθαρίστριες, αλλά υπάρχουν για τα ματς της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Η ΝΕΡΙΤ μπορεί να μην έχει δημοσιογράφους για να κάνουν μια αξιοπρεπή μετάδοση και να παίρνει δανεικό από τον OTE TV τον Αλέξη Σπυρόπουλο, αλλά λεφτά για να χτυπήσει τα τηλεοπτικά δικαιώματα των αγώνων της εθνικής ομάδας για τα προκριματικά του Γιούρο 2016, έχει. Οταν στην Ελλάδα της πτώχευσης και χρεοκοπίας έχει γονατίσει ο ιδιωτικός τομέας, έρχεται το αθάνατο Δημόσιο να σαρώσει.

Τα ιδιωτικά κανάλια, σαν ιδιωτικές επιχειρήσεις που είναι, δεν έχουν λεφτά για πέταμα. Λεφτά όμως μέσω της εισφοράς, μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, έχει η κρατική τηλεόραση. Με το κράτος, βέβαια, να είναι ενιαίο και αδιαίρετο. Σαν υπουργείο Οικονομικών, δηλαδή, να πετάει τις καθαρίστριες στους πέντε δρόμους. Αλλά σαν κρατική τηλεόραση να πετάει τα λεφτά για ποδοσφαιρικές μεταδόσεις. Λεφτά που δεν υπάρχουν πουθενά στην αγορά και κανένα ιδιωτικό κανάλι δεν θέλησε να δώσει. Τα έδωσε όμως η δημόσια τηλεόραση που δεν δίνει σε κανέναν λογαριασμό. Δεν είναι δικά τους τα λεφτά για να πονέσουνε και να κάνουνε υπολογισμούς «συμφέρει δεν συμφέρει». Κρατική είναι η ΝΕΡΙΤ. Κατά συνέπεια τσιμέντο να γίνει.

Ιούλιο μήνα παίζεις για το αποτέλεσμα και μόνο
ΣΤΑΝΤΑΡ Λιέγης- Παναθηναϊκός απόψε. Τι να πεις όμως για ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι και μάλιστα Ιούλιο μήνα; Αυτό που λέμε κάθε φορά σε τέτοιες περιπτώσεις: «Κάνε με προφήτη, να σε κάνω πλούσιο». Κάτι μπορούμε να πούμε όμως. Καταρχήν αυτό που λέγεται και επαναλαμβάνεται εδώ και πενήντα χρόνια: Πάντα οι ελληνικές ομάδες είναι ανέτοιμες και πάντα οι αντίπαλοι είναι πιο έτοιμοι, αφού έχουν περισσότερα παιχνίδια στα πόδια τους. Πάντα στην αρχή της σεζόν οι ελληνικές ομάδες είναι ανέτοιμες και πάντα στο τέλος της σεζόν είναι κουρασμένες. Να μιλήσουμε όμως σοβαρά: Ιούλιο μήνα, καμία ομάδα δεν έχει βρει ρυθμό. Καμία ομάδα δεν έχει στρώσει. Δεν έχει ρολάρει. Ιούλιο μήνα παίζεις για το αποτέλεσμα και μόνο.

Από κει και πέρα ο Παναθηναϊκός έχει ένα σημαντικό αβαντάζ: Ενα σημαντικό πλεονέκτημα: Πρόκειται για την ίσια περυσινή ομάδα. Αν εξαιρεθεί ο Αμπεΐντ, δεν έχει άλλη απώλεια, ενώ δεν υπάρχουν καινούργιες προσθήκες. Ούτε ο Μπούρμπος πρόκειται να παίξει ούτε ο Ιταλός Φετφατζίδης, ο Μπούι (φωτό). Δεν τίθεται δηλαδή θέμα συνοχής και ομοιογένειας. Κάτι που όταν πρόκειται για το πρώτο επίσημο ματς της σεζόν, αυτό έχει μεγάλη σημασία. Ταυτόχρονα, υπάρχει κι ένα μειονέκτημα: Οτι η ομάδα δεν έχει ευρωπαϊκές εμπειρίες. Αρκετοί είναι οι ποδοσφαιριστές που θα παίξουν για πρώτη φορά ένα τέτοιο παιχνίδι. Παιχνίδι που κατά πάσα πιθανότητα θα κριθεί σε μεμονωμένες στιγμές. Και ενέργειες. Θετικές σε ό,τι έχει να κάνει με την επίθεση και το σκοράρισμα και αρνητικές σε ό,τι έχει να κάνει με την άμυνα. Οψόμεθα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιος είναι ο κολοσσός που έχει γονατίσει από τον υπερδανεισμό;

Δεν μπορούμε να ασχολούμαστε όλη την ημέρα με τις καθαρίστριες.

-Σοφία Βούλτεψη

Πηγή: sentragoal.gr

Ελλάδα Ποδόσφαιρο SPORTS