Πρόγραμμα απεξάρτησης

Αλλά όπως ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός και στην περίπτωση του Μπεργκ οι κακές ειδήσεις, τόσο κακές μπορεί να μην είναι.

Πέρυσι ο Παναθηναϊκός έχασε τον Μπεργκ για περίπου ένα μήνα, μετά τον τραυματισμό του Σουηδού στο ματς με τον Ατρόμητο. Μια εβδομάδα μετά, χωρίς τον βασικό του φορ πήγε στη Λιβαδειά και κέρδισε 0-4! Χωρίς αυτόν κέρδισε και την Ξάνθη με 2-1 στη Λεωφόρο, χάνοντας ένα τσουβάλι ευκαιρίες, και με αυτόν ξανά βασικό, αλλά ακόμα ανέτοιμο, δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να κερδίσει τον Πανιώνιο. Ο Σουηδός είναι ο καλύτερος παίκτης του ΠΑΟ, αλλά ο ΠΑΟ μπορεί να παίξει καλά και χωρίς αυτόν -άλλωστε και κόντρα στο Λεβαδειακό όταν αυτός αποχώρησε τραυματίας ο ΠΑΟ στην επίθεση έπαιξε καλύτερα. Κυρίως γιατί σταμάτησαν όλοι να τον ψάχνουν με σέντρες και καμινάδες, έβαλαν την μπάλα κάτω κι έπαιξαν πιο ορθολογικά.

Δεν φταίει
Στο ξεκίνημα της σεζόν ο ΠΑΟ μοιάζει εξαρτημένος από τον Μπεργκ και σε αυτό ο μόνος που δεν φταίει είναι ο καλός Σουηδός. Στα ματς που ο ίδιος δεν τροφοδοτήθηκε (με τη Σταντάρ στο Βέλγιο), είτε δεν είχε κέφια, ο ΠΑΟ είχε δυσκολίες στο να φτιάξει φάσεις -κάτι που πέρυσι δεν είχε παρατηρηθεί σχεδόν ποτέ, αφού και στα ματς που έχανε ο ΠΑΟ, την μπάλα στην επίθεση την κινούσε σωστά. Το ματς με το Λεβαδειακό π.χ. έχει μεγάλες ομοιότητες με αυτό κόντρα στη Σταντάρ στη Λεωφόρο που στοίχισε 2 και βάλε εκατομμύρια ευρώ: και στις δύο περιπτώσεις ο ΠΑΟ πετά περίπου μια ώρα ψάχνοντας τον Μπεργκ κι ανεβαίνει στο τελευταίο μισάωρο όταν αποφασίζουν και οι άλλοι παίκτες του να πάρουν τις απαραίτητες πρωτοβουλίες.

Φινάλε
Εχει συμβεί κάτι απλό. Το καταπληκτικό φινάλε του Σουηδού στην περσινή σεζόν οδήγησε τους υπόλοιπους στην απόφαση απλώς να τον ψάχνουν συχνά γεμίζοντας! Να σημειωθεί ότι ο Μπεργκ δεν είναι από αυτούς που απαιτούν διαρκώς την μπάλα, δεν φωνάζει, δεν ψυχανάγκαζει τον κάθε μέσο να τον ψάχνει: απλά σε αυτά τα πρώτα παιχνίδια υπεραπλουστεύθηκε στο μυαλό πολλών παικτών του ΠΑΟ το πώς η ομάδα παίζει επίθεση. Υπήρχε η μία και μόνη λύση, δηλαδή ο Μπεργκ. Γι' αυτό και λέω πως ο ΠΑΟ μπορεί να κερδίσει κάτι χάνοντας το καλύτερό του παίκτη για λίγο: μπορεί να καθαρίσει το μυαλό των υπόλοιπων, να ξαναθυμηθούν όλοι τι έκαναν πέρυσι, να παίξουν πιο ομαδικά και πιο οργανωμένα στην επίθεση τουλάχιστον. Κι ο Μπεργκ να μην τραυματιζόταν, στον ΠΑΟ ένα πρόγραμμα απεξάρτησης από τον Σουηδό ήταν απαραίτητο.

Καρέλης
Θεωρώ δεδομένο ότι ο Παναθηναϊκός θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να έχει στο Καραϊσκάκη τον Μπεργκ την 8η αγωνιστική. Στο πρωτάθλημα, στο διάστημα της πιθανής απουσίας του Σουηδού, ο ΠΑΟ θα παίξει με τον Πανιώνιο, τη Νίκη Βόλου και τον ΟΦΗ στη Λεωφόρο και την Καλλονή, τον Πλατανιά και τον Παναιτωλικό εκτός έδρας. Στα τρία ματς στη Λεωφόρο νεοφερμένοι, όπως ο Μπερίσα ή όποιος άλλος αποκτηθεί κι αναπληρωματικοί, όπως ο Κλωναρίδης, ο Ντίνας και ο «γυάλινος» Πέτριτς, μπορεί να καλύψουν το βάρος της απουσίας του. Στα ματς μακριά από τη Λεωφόρο, πριν από τους κυνηγούς, χρειάζεται μαχητικότητα και καλύτερη άμυνα: σε αυτά η απουσία του Μπεργκ θα είναι σημαντική, όπως φυσικά και στα ευρωπαϊκά ματς που έχει μπροστά του ο ΠΑΟ, με πρώτο αυτό στη Δανία. Αυτά ωστόσο τα παιχνίδια αποτελούν και τη μεγάλη ευκαιρία του Νίκου Καρέλη, που είναι ο παίκτης από τον οποίο ο ΠΑΟ μπορεί να κερδίσει πολλά. Η απουσία του Μπεργκ από τα πρώτα ευρωπαϊκά ματς θα δώσει στον Καρέλη υποχρεωτικά περισσότερα λεπτά συμμετοχής: να δούμε αν ο μικρός θα αρπάξει την ευκαιρία.

Ευκαιρίες
Συχνά στον Παναθηναϊκό διάφοροι μικροί σε ηλικία ποδοσφαιριστές πήραν τις ευκαιρίες τους γιατί κάποιοι βασικοί ταλαιπωρήθηκαν από τραυματισμούς: ο Σωτήρης Κυργιάκος, που μόλις είχε έρθει από τον Αγιο Νικόλαο, έγινε βασικός και αναντικατάστατος ένα βράδυ στην Πράγα όταν χτύπησε ο Γιάννης Γκούμας. Η απουσία του Μπεργκ είναι σημαντική και το κενό έτσι κι αλλιώς μεγάλο, αλλά αλίμονο αν πιστέψουν στον ΠΑΟ πως ο Σουηδός είναι όλη η ομάδα και πως χωρίς αυτόν η ομάδα δεν έχει δυνατότητες. Αν αρχίσουν να κάνουν τέτοιου τύπου σκέψεις, η σεζόν θα τελειώσει πριν αρχίσει κι αυτό πρέπει να το προσέξει πολύ ο Αναστασίου. Δεν χρειάζεται να δίνεται σε μια ομάδα άλλοθι αποτυχίας. Η, αν ντε και καλά αναζητείται μια δικαιολογία, ας είναι σαν αυτή για τα μπολ μπόις που επικαλέστηκε ο προπονητής των «πρασίνων» την Κυριακή το βράδυ. Προκαλεί λίγο χαμόγελο, αλλά δεν κάνει ζημιά

Ενθουσιασμός
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα δώσει (αν δεν τα έδωσε ήδη) καμιά 70αριά εκατομμύρια ευρώ στη Ρεάλ Μαδρίτης για τον Ντι Μαρία, ο οποίος είναι ένας εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, αλλά που δύσκολα θα της λύσει τα προβλήματα. Δεν χρειάζεται να είσαι Αϊνστάιν του ποδοσφαίρου για να καταλάβεις ότι τα προβλήματα της ομάδας του Φαν Χάαλ είναι κυρίως στην άμυνα και ότι η λογική κίνηση θα ήταν να ξοδευτούν χρήματα για τους αντικαταστάτες του Εβρά, του Φέρντιναντ, του Βίντιτς. Είναι τόσο προφανές αυτό, που αναρωτιέσαι γιατί τα έδωσε. Η απάντηση νομίζω ότι είναι απλή: τα έδωσε όχι για να αγοράσει έναν καλό παίκτη, αλλά για να αγοράσει ενθουσιασμό.

Η μοναδική σοβαρή αλλαγή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε σχέση με πέρυσι είναι ο νέος προπονητής της. Οι προπονητές, ειδικά αν είναι φίρμες, ένα κάποιο ενθουσιασμό το καλοκαίρι μπορεί να τον προκαλέσουν με τον ερχομό τους -μόνο κουτοί όμως πιστεύουν πως αρκεί η παρουσία τους για να γιατρευτούν προβλήματα. Η Γιουνάιτεντ ξεκίνησε το πρωτάθλημα με δυο γκέλες: οι όποιες ελπίδες ότι αρκούσε η παρουσία ενός σοφού για να αποδειχτεί ανταγωνιστικό το ρόστερ εξατμίστηκαν. Πριν ο Φαν Χάαλ γίνει ο νέος Μόγες, πριν δηλαδή αρχίσει η αποδόμησή του μετά τη θεοποίησή του, η διοίκηση έτρεξε να αποκτήσει έναν παίκτη που ήθελαν όλοι. Το έκανε διότι έπρεπε να στείλει ένα μήνυμα πως χρήματα για να ξαναχτιστεί η ομάδα έχει και πως θα τα ξοδέψει φέτος και προσεχτικότερα.

Αποκτώντας τον Ντι Μαρία δείχνεις ότι αναγνωρίζεις πως η πρώτη ανάγκη είναι η απόκτηση φτασμένων παικτών με προσωπικότητα και μεγάλα συμβόλαια. Με τους οποίους κάποιος προπονητής θα καταφέρει να φτιάξει μια καλή, πανάκριβη ομάδα σαν αυτές τις δυο-τρεις που στην Αγγλία διεκδικούν το πρωτάθλημα.

Τιμωρίες πολλές

Ο Χιου Ντάλας, που είδε τα ματς από τη Γλασκώβη χάρη στη Νοva, ήταν ευχαριστημένος από τις διαιτησίες της πρώτης αγωνιστικής, όπως μαθαίνω. Ο Ντάλας ήταν πολύ αυστηρός με όλους στο πρώτο σεμινάριο και η συμπεριφορά του εντυπωσίασε τους διαιτητές μας που είχαν συνηθίσει πιο ήρεμους προϊσταμένους. Στην επόμενη σύναξη θα σταθεί ακόμα πιο πολύ στην ανάγκη να γράφουν οι διαιτητές τα πάντα στο φύλλο αγώνος: κυρίως τις φραστικές επιθέσεις που τους γίνονται στο τέλος των ματς. Ωστε οι τιμωρίες των παραγόντων να είναι πιο πολλές από αυτές των διαιτητών...