Ενας λαμπερός Αστέρας...

Ενας αποκλεισμός από τη Ροβανιέμι θα ήταν ένα σοκ που η ομάδα δύσκολα θα ξεπερνούσε: οι σωστές αλλαγές του κόουτς του Αστέρα εκείνο το βράδυ έδωσαν τη νίκη, και το αποτέλεσμα εκείνης της νίκης είναι μια ομάδα που πλέον θαυμάζει όλος ο κόσμος. Μιλάω για τον κόσμο που από ποδόσφαιρο καταλαβαίνει και που το σπορ το αγαπάει.

Kάθε ματς του Αστέρα στο Γιουρόπα Λιγκ φέτος, καλό ή άσχημο, είναι μια αυτοτελής περιπέτεια γραμμένη με ιδρώτα, πάθος και πίστη. Ακόμα και όταν βρέθηκε να χάνει στην Κύπρο από τη Μακάμπι με το βαρύ κι αδικαιολόγητο 3-1 και να φλερτάρει με τον αποκλεισμό, ο Αστέρας δεν έχασε ποτέ την ψυχραιμία του: εκείνο το βράδυ παίζοντας στον φούρνο του ΓΣΠ, σε ένα γήπεδο με υγρασία και ζέστη απερίγραπτη, ήταν απαραίτητο να μην καταρρεύσει και το έκανε πήρε το αποτέλεσμα που του έδινε μια πρόκριση σε ένα ματς που έπαιξε άσχημα, αλλά αυτό ήταν και το σημάδι της ωριμότητάς του. Με τη Μάιντς είδαμε τον ενθουσιασμό του, με τη Μακάμπι εκτός από ψυχραιμία είδαμε και αποτελεσματικότητα, με την Μπεσίκτας τεστάραμε την ανθεκτικότητά του, με την Παρτίζαν, στο σόου που η ομάδα έδωσε προχθές το βράδυ, είδαμε πολλή ποιότητα. Χαρήκαμε ποδόσφαιρο γεμάτο φρεσκάδα, ένταση και ταχύτητα. Ποδόσφαιρο χορταστικό. Μοντέρνο.

Ολοι
Εχω δει φέτος όλα τα ματς του Αστέρα που μεταδόθηκαν από την τηλεόραση της Nova και ομολογώ πως τα περιμένω πώς και πώς. Θυμάμαι όλες τις λεπτομέρειες αυτής της μεγαλειώδους παρουσίας και θα τις διηγούμαι πάντα ως παράδειγμα για το πώς μια ομάδα πραγματική μπορεί να φτάνει σε μια ιστορική υπέρβαση. Δεν έχει μόνο σπουδαία κατορθώματα η εφετινή παρουσία του Αστέρα είχε και δυσκολίες πολλές. Σε αυτή την πορεία οι τραυματίες δεν ήταν λίγοι: έλειψε αρχικά ο Σανκαρέ, χτύπησε κι έμεινε έξω ο Ζίγκι Μπαντιμπανγκά, έμπλεξε με τους φυσικοθεραπευτές ο καταπληκτικός Κουρμπέλης, άργησε να πάρει μπροστά ο Ουσέρο, δεν ήταν πάντα παρών ο Γκοϊάν. Αλλά ήταν εκεί για να δώσουν λύσεις, όχι μόνο σταρ που έφυγαν όπως ο Ντε Μπλάσις και σπουδαίοι νεοφερμένοι όπως ο Ρόλε, ο Μάσα και ο Πάρα, αλλά και μεγάλοι μαχητές όπως ο Ζησόπουλος και ο Παντελιάδης, και λυτρωτές της μιας βραδιάς όπως ο Μπακασέτας και ο Θεοδωρόπουλος: σε μια πραγματική ομάδα βρίσκουν χώρο όλοι.

Βοήθησαν
Χαίρομαι για τον Αστέρα και τους ανθρώπους του, όχι γιατί είναι αναμάρτητοι, αλλά γιατί είναι μαχητές. Εμειναν κάποτε στη Super League με αποφάσεις συζητήσιμες, αλλά η περιπετειώδης σωτηρία τούς έκανε σοφότερους. Εχασαν ένα Κύπελλο (και) από ένα διαιτητικό λάθος, αλλά δεν αποχώρησαν καταγγέλλοντας το σύμπαν, όπως τόσοι και τόσοι σόουμεν, αλλά συνέχισαν φτιάχνοντας μια ομάδα ακόμα καλύτερη μετά την πίκρα τους. Βοήθησαν να γίνει καλός προπονητής ένα παιδί του συλλόγου όπως ο Βεργέτης. Ξέρουν να βρίσκουν καλούς ξένους, φροντίζουν όμως να παίρνουν και καλούς παίκτες από το ελληνικό πρωτάθλημα και δεν διστάζουν να πουλάνε, όχι μόνο Λατίνους όπως ο Ράγιος και ο Ντε Μπλάσις, αλλά και Ελληνες μικρούς με δυνατότητες, όπως ο Φορτούνης. Η πρόοδος του Αστέρα είναι η απόδειξη πως το πρωτάθλημά μας επιτρέπει διακρίσεις και μάλιστα μεγάλες, αρκεί όποιος διοικεί να ξέρει ποδόσφαιρο και να φροντίζει πρώτα απ όλα το αγωνιστικό κομμάτι. Ολα τα υπόλοιπα στην Τρίπολη τα ξέρουν και τα παρακολουθούν, αλλά γνωρίζουν και ό,τι έπονται.

Λαμπερός
Ο Αστέρας δεν έχει κόσμο που πιέζει για μεταγραφές, χοροπηδάει νομίζοντας ότι είναι πρωταγωνιστής και περιμένει μια ήττα για να κράξει τη διοίκηση. Οι ιδιοκτήτες του Αστέρα δεν φροντίζουν η ομάδα να έχει δικές της εφημερίδες, δεν βγάζουν ανακοινώσεις παρά σπάνια, δεν καταγγέλλουν το σύμπαν, δεν είναι ουρά κανενός και δεν συμμετέχουν σε μυστικοσυσκέψεις: κοιτάζουν πρώτα απ όλα να έχουν μια δυνατή ομάδα, ικανή στο να κάνει ό,τι στην Ελλάδα είναι δύσκολο, δηλαδή να παίζει ωραίο ποδόσφαιρο. Η επιμονή τους σε αυτή την απλή αλλά ξεκάθαρη στρατηγική, έχει ως αποτέλεσμα φέτος να παρακολουθούμε μια ομάδα που ζει το ευρωπαϊκό της όνειρο: είναι πρώτη στον όμιλό της αφήνοντας πίσω αυτή τη στιγμή την Τότεναμ, την Μπεσίκτας και την Παρτίζαν, ομάδες με ιστορία τεράστια.

Οδηγεί
Φέτος το ελληνικό ποδόσφαιρο το οδηγεί αυτός ο λαμπερός Αστέρας. Αντε να δω ποιοι θα τον ακολουθήσουν μαθαίνοντας από τις επιτυχίες του...

Βαφτίσια
Παιχνίδι με το παιχνίδι φαίνεται ολοένα και περισσότερο η δυσκολία του ΠΑΟ στη σεζόν: η απουσία του Μπεργκ στα ματς του Γιουρόπα Λιγκ αποδεικνύεται δυσαναπλήρωτη αλλά και οι υπόλοιπες τρύπες του ρόστερ είναι πιο μεγάλες από αυτό που αρχικά είχε εκτιμηθεί. Με την Εστορίλ φάνηκε ότι δεν μπορεί να βαφτίζεις αμυντικά χαφ τον Ζέκα και τον Πράνιτς: πέρα από τα σχήματα, υπάρχουν και τα χαρακτηριστικά των παικτών, κι αν βαφτίζουμε παίκτες στη λογική ότι αυτοί υπακούοντας σε εντολές μπορεί να κάνουν τα πάντα, χάνουμε την ουσία. Ο ΠΑΟ στο Εστορίλ δεν έπαιξε απλά με δύο κόφτες που κόφτες δεν είναι, αλλά έχασε ουσιαστικά και τη δουλειά που θα μποτούσε να κάνει ο Ζέκα ως μέσα δεξιά κι ο Πράνιτς ως μέσα αριστερά: όχι τυχαία η ομάδα του Αναστασίου ανέβηκε όταν μπήκε στο γήπεδο ο λαβωμένος Λαγός κι όλοι έπαιξαν εκεί που ξέρουν.

Πολλοί οπαδοί του ΠΑΟ δυσφορούν με την έλλειψη λύσεων και τα ρίχνουν στον Νταμπίζα και τον Αναστασίου για τις επιλογές ή και στη διοίκηση που χρήματα δεν έβαλε. Η παρούσα διοίκηση χρήματα έβαλε και κάμποσα για να πάρει ο ΠΑΟ το πιστοποιητικό συμμετοχής και να παίξει στην Ευρώπη αν δεν το έκανε θα έβλεπαν και φέτος τα ματς του Γιουρόπα Λιγκ στην τηλεόραση. Η παρούσα διοίκηση δεν στέρησε σε κανέναν τη δυνατότητα να βάλει στην ομάδα χρήματα: ο κόσμος πρέπει να προβληματιστεί για την απουσία των λεφτάδων του ΠΑΟ, που φέτος δεν αγόρασαν ούτε διαρκείας. Από την άλλη και η παρούσα διοίκηση πρέπει να προβληματιστεί για το γεγονός ότι φέτος ο ΠΑΟ έχει λιγότερα διαρκείας και η συμμετοχή του κόσμου στην «Παναθηναϊκή Συμμαχία» είναι μικρότερη, έπειτα μάλιστα από μια πολύ καλή χρονιά.

Μήπως, αναρωτιέμαι, τη στρατηγική της απαξίωσης του πρωταθλήματος, την πληρώνει κυρίως ο Παναθηναϊκός;

Ξέρει πού βρίσκεται
Η επιστροφή του κ. Σιμιτζόγλου στη θέση του αθλητικού εισαγγελέα είναι μια πολύ ευχάριστη εξέλιξη για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Εχοντας ήδη διατελέσει στη θέση αυτή για χρόνια ο κ. Σιμιτζόγλου γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, δεν έχει προσωπικές ατζέντες, δεν μπαίνει σε έναν χώρο που εξασφαλίζει μεγάλη προβολή με σκοπό να την εκμεταλλευτεί για να γίνει σωστός και δεν χρειάζεται ανθρώπους να τον ενημερώνουν. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν διακατέχεται από εμμονές και δεν έχει την παραμικρή προκατάληψη (κι όπως είπε κι ένας φίλος «επιτέλους θα μπορέσουμε να ξαναχρησιμοποιήσουμε το τηλέφωνο...»).