Εχει τελειώσει, οριστικά και αμετάκλητα. Οταν ο Αδωνις Γεωργιάδης έχει τη φιλοδοξία να γίνει πρωθυπουργός, τετέλεσται. Δεν υπάρχει πιο κάτω.

Θέλει να γίνει ο νάμπερ ένας «Γιατί ο Τσίπρας κι όχι εγώ;». Και δεν το λέει αυτό στην Μπουμπούκα, όταν είναι μεταξύ τους και του κάνει γούτσου γούτσου. Το διατυμπανίζει δημόσια. Κι όλα τα τσιμέντα είναι στη θέση τους. Καθώς και τα οπωρολαχανικά. Οταν λες αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, μιλάς για τον εν δυνάμει επόμενο πρωθυπουργό. Ετσι πάνε αυτά. Με τη σειρά. Σήμερα ο ένας, αύριο ο άλλος. Οταν, λοιπόν, εκφράζει τη φιλοδοξία ότι θα γίνει πρωθυπουργός της χώρας ο Αδωνις, τελειώνει κάθε συζήτηση.

Αντίθετα, άνοιξε και πάλι η συζήτηση για το γήπεδο της ΑΕΚ. Μαζί με τον Μπάγεβιτς θα πάει την Τρίτη ο Μελισσανίδης στο ραντεβού με τη Δούρου. Και γιατί όμως ο Μπάγεβιτς κι όχι ο Μητσικώστας; Να αρχίσει να λέει τα αστεία του, να σπάσει ο πάγος. Να το πούμε, λοιπόν, με τη μία: Κανένα θέμα στην Ελλάδα δεν λύθηκε με ραντεβού και συζητήσεις με τους θεσμικούς παράγοντες. Οταν σου λέει ο πολιτικός: «Ελα να συζητήσουμε, για να βρεθεί λύση», χαιρετίσματα στις φασκομηλιές.

Σε δουλεύει. Καθυστέρηση θέλει να κάνει. Την μπάλα πετάει αράουτ και χωρίς μάλιστα να υπάρχουνε μπολ μπόις για να την ξαναπετάξουνε μέσα. Πόσα ραντεβού και συζητήσεις γίνανε για τον Βοτανικό; Χτίστηκε κανένα γήπεδο; Οταν έφτιαξε ο Κόκκαλης το Καραϊσκάκη, γίνανε τίποτα ραντεβού και τίποτα συσκέψεις με την Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων, που ήταν η ιδιοκτήτρια του οικοπέδου; Απολύτως τίποτα. Ολα στη ζούλα. Χαμπάρι δεν είχε πάρει άνθρωπος. Μια ωραία πρωία, το θέμα είχε λήξει. Με τη μία. Στο πατ κιουτ. Ετσι όπως γίνονται οι σωστές δουλειές στην Ελλάδα.

Για να μην ξεχνιόμαστε, εγώ είμαι που έχω γράψει ότι αν χαρακτηρίζει κάτι τον Μελισσανίδη, είναι η αποτελεσματικότητα. Στο θέμα του γηπέδου ωστόσο, λες και έχει βαλθεί να με διαψεύσει. Τίποτα. Νάδα. Νούλα. Στο «φτου κι απ' την αρχή». Αμα ακούς ότι μετά τον Νίκο Στράτο θα μιλάνε στις καφετέριες της Νέας Φιλαδέλφειας οι παλαίμαχοι, καταλαβαίνεις το μέγεθος του φρακαρίσματος και του αδιεξόδου.

Αν δηλαδή βάζεις μπροστά, για να χτίσεις το γήπεδο, τον Χρήστο Αρδίζογλου και τον Στέλιο Σεραφείδη. Δύο πράγματα χρειάζονται για να χτίσει κάποιος. Ούτε τρία ούτε δυόμισι. Δύο: η άδεια και τα λεφτά. Ετσι κι έχεις την άδεια στα χέρια και τα λεφτά στην τσέπη, ούτε έχεις την ανάγκη κανενός, ούτε κανένας μπορεί να σε σταματήσει. Απλά πράματα. Πιο απλά δεν γίνεται.

Σήμερα που μιλάμε, δύο χρόνια μετά την έναρξη του εγχειρήματος, ούτε τα λεφτά υπάρχουνε, ούτε η άδεια. Για την άδεια από Μάρτη και βλέπουμε και για τα λεφτά κάτι νεότερο από τον Αλί Αλ Μανσούρ (φωτό), προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου του χρηματιστηρίου του Κουβέιτ, που θα τσοντάριζε για την «Αγια-Σοφιά», δεν υπάρχει. Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Ο λαός της Νέας Φιλαδέλφειας, που θα ενημερώσουν οι παλαίμαχοι, δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Ούτε λεφτά βάζει, ούτε άδειες βγάζει. Σε ό,τι έχει να κάνει με τα λεφτά, υπάρχει σε εκκρεμότητα αυτό το ένα εικοσάρικο εκατομμύρια του Σγουρού. Οχι δηλαδή ότι είναι παραπεταμένα και ξεχασμένα σε κάποιο συρτάρι. Υπάρχει η υπόσχεση. Οπως λέει άλλωστε και η σχετική παροιμία της φυλής των Καζαμπούμπου: «Ο τάξας δεν έχασε ποτέ. Μόνο ο δώσας».

Τι θα κάνει λοιπόν το Ρενάκι με αυτά τα λεφτά; Θα τα δώκει; Ή δεν θα τα δώκει; Αφού δεν έχει βάλει μέχρι τώρα κανένας άλλος, να βάλει το εικοσάρικο για ξεκίνημα η Περιφέρεια. Θα το δούμε. Με πλέον πιθανό, να ακούς το Ρενάκι να λέει: «Θέλουμε το γήπεδο, αλλά με σεβασμό στο περιβάλλον και θα δούμε σε ποιον τομέα θα μπορέσει να βοηθήσει η Περιφέρεια. Κι εδώ είμαστε να τα ξαναπούμε. Η πόρτα της Περιφέρειας για το ιστορικό σωματείο της ΑΕΚ θα είναι πάντα ανοιχτή». Αυτά.

Περνάω μια δύσκολη περίοδο και δεν θέλω να μιλήσω.

-Κατερίνα Καινούργιου

Αν έχουμε ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, η τιμή και η δόξα ανήκουν στον Σταύρο Κοντονή

ΝΑ ζει κανείς ή να μη ζει; Αν αυτό το αγωνιώδες, και διά μέσου των αιώνων αναπάντητο ερώτημα, είχε βασανίσει τον συγγραφέα Σακεσπήρο, εξίσου σοβαρός είναι ο προβληματισμός που διακατέχει τον Σταύρο Κοντονή: Να δώσω εισιτήρια στους ΠΑΟκζήδες να πάνε στο Καυτανζόγλειο για το ματς με τον Ηρακλή ή να μη δώσω; Πληροφορίες ότι μάδαγε μια μαργαρίτα στο γραφείο του δεν επαληθεύθηκαν. Οπως επίσης ότι το έστριψε και το έπαιξε κορώνα-γράμματα με τον Ζήση Μπέλλο: Κορώνα, δίνουμε εισιτήρια, γράμματα, δεν δίνουμε. Για τέτοιον φόρτο εργασίας μιλάμε ο υφυπουργός Αθλητισμού τής, για δεύτερη φορά, αριστεροδεξιάς Κυβέρνησης.

Αφού έχει λύσει ο Κοντονής όλα τα σπουδαία και τα σοβαρά, βγάζει και τη λάντζα. Την ίδια ώρα διαβάζεις για τους διακανονισμούς που έκανε το ΟΑΚΑ σε αυτά που έχει λαμβάνειν από τον ποδοσφαιρικό και μπασκετικό Παναθηναϊκό. Από ένα εφτακόσα που χρώσταγε ο πρώτος, εδώ κι εννιά μήνες έχουνε πληρωθεί δύο κατοστάρικα. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, δηλαδή, κι αν δεν προκύψει κανένα απρόοπτο, σε εβδομήντα μήνες θα έχει ξοφλήσει. Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός είναι στα εφτά κατοστάρικα, αλλά υπάρχει εκκρεμοδικία. Με δεδομένο δηλαδή ότι το ΟΑΚΑ υπάγεται στο υφ. Αθλητισμού, πρέπει να αποδοθούν τα εύσημα στον Κοντονή. Για τη διευκόλυνση. Πηγαίνοντας πίσω τα λεφτά τού ΟΑΚΑ, ο Παναθηναϊκός έχει τη δυνατότητα να κάνει μεταγραφές. Να παίρνει παίκτες. Αν, λοιπόν, έχουμε ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, η τιμή και η δόξα ανήκουν στον Σταύρο Κοντονή.

Ολοι φταίνε

ΟΤΑΝ η εθνική ομάδα κέρδιζε, οι Ελληνες αθλητικοί συντάκτες βρίζανε τους αντιπάλους: «Ετσι νικάνε αυτοί που σας χρωστάνε». Τους ξεφτιλίσαμε, τους ξεσκίσαμε. Η νοοτροπία και συμπεριφορά του διαβόητου «πειρατικού». Σήμερα, που η εθνική ομάδα και κιθάρα να παίξει θα χάσει, βρίζουνε, απαξιώνουνε και χλευάζουνε τους Ελληνες ποδοσφαιριστές: Ντροπή. Ξεφτίλα. Διασυρμός. Λες και φταίνε ο Αραβίδης και ο Καρέλης που ο Τσάνας πάει και τους βάζει να παίζουνε εξτρέμ. Προφανώς λόγω επιτυχίας. Επειδή το σύστημα με τα τρία σέντερ φορ στο προηγούμενο παιχνίδι είχε επιτυχία 100% δεν έπρεπε να το αλλάξει.

Κι επειδή, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η απόδοση της Εθνικής ήταν εξαιρετική, έκανε την πρώτη αλλαγή με τον Μάνταλο (φωτό) στο 65'. Μέχρι τότε η ομάδα πήγαινε περίφημα. Θα μου πείτε τώρα, φταίει ο Τσάνας; Ολοι φταίνε. Φταίνε αυτοί που έχουνε αφήσει την ομάδα παρατημένη. Τι πάει να πει Τσάνας; Υπάρχει προπονητής, Τσάνας; Μόνη της πάει και παίζει η ομάδα. Στο κουτουρού. Είναι και το κλίμα που διαμορφώνεται, όταν μια ομάδα μένει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς προπονητή.

Με τους φωστήρες της κρατικής τηλεόρασης να λένε και να ξαναλένε «δεν υπάρχει κίνητρο». Οταν ακόμα κι οι μαθητές στις σχολές δημοσιογραφίας της πυρκαγιάς ξέρουνε για την ειδική βαθμολογία της FIFA. Οπου το κάθε αποτέλεσμα μετράει. Οχι μόνο στα επίσημα αλλά ακόμα και στα φιλικά παιχνίδια. Κι ανάλογα αν έχεις κερδίσει ή αν έχεις χάσει, ανεβαίνεις ή πέφτεις στη βαθμολογία. Ψιλά και δύσκολα γράμματα αυτά για τους Μπακόπουλους και τους Μαλισιώβες.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δηλαδή, αυτό που παίχτηκε την Πέμπτη το βράδυ στο ΣΕΦ ήταν μπάσκετ;



Πηγή: goal - sentragoal.gr

Ελλάδα Ποδόσφαιρο ΑΕΚ SPORTS