Γράφει ο Γιώργος Σπανουδάκης

Σκέψη του… ενός δευτερολέπτου! Εύκολα και ξεκούραστα, σε μια αρεστή προσέγγιση σε ώτα και μάτια που διψούν για αισιοδοξία.

Κατανοητό, σεβαστό και απαραίτητο θα έλεγα για έναν κόσμο που έχει ταλαιπωρηθεί από εσωτερικές διαμάχες και εξωτερικές επιθέσεις!

Η αλήθεια είναι (και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε) ότι ο φετινός Παναθηναϊκός έχει δομηθεί με μια ποδοσφαιρική φιλοσοφία που τον καθιστά πολύ δυνατό.

Για παράδειγμα, πέρασε από σκάνερ τον Λεντέσμα πριν τον κάνει δικό του και δεν πήρε γουρούνι στο σακί, όπως συνέβη με τον Εσιέν!

Ο Αργεντινός μπήκε και δεν ξαναβγήκε…

Ο Γκανέζος, θυμίζω, δεν… μπήκε, με τη λογική ότι τον πήραμε για δύο χρόνια και όχι για δύο μήνες και όταν… ήρθε η ώρα του, τον ξεκάναμε και ξαναβγήκε!

Συγχρόνως στην ομάδα ήρθαν παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Εάν κάτσεις και σκεφτείς, κανείς δεν μοιάζει με άλλον. Δεν είναι ο… αντικαταστάτης του.

Άλλο ο Ιμπάρμπο, άλλο ο Γουακάσο. Άλλο ο Χουλτ, άλλο ο Μέστο. Άλλο ο Λεντέσμα, άλλο ο Βιγιαφάνιες. Άλλο ο Ζέκα, άλλο ο Κουτρουμπής. Άλλο ο Μολέδο, άλλο ο Ιβανόφ. Άλλο ο Μπεργκ, άλλο ο Λέτο.

Θα μου πει κανεί φτάνουν οι καλές επιλογές και η καλή εικόνα της ομάδας για να απλωθεί τόση «χαρά» στην πράσινη κοινωνία;

Όχι δεν φτάνει. Στο παρελθόν ο Παναθηναϊκός είχε καλύτερες ομάδες και δεν μπορούσε να φτάσει στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος. Τα ξεχάσαμε;

Η υπερομάδα του Κυράστα (1999-2000) σφαγιάστηκε στο γόνατο για να το χάσει. Τα ίδια και χειρότερα έγιναν και με την ομαδάρα των Σάντος-Μαρκαριάν (2002-03) με αποκορύφωμα το ματς – ντροπή στη Ριζούπολη.

Πέρα από τα παράξενα φαινόμενα (X-Files) που παρουσιάστηκαν στην ομάδα του Πεσέιρο το 2008, όπου οι αμυντικοί (Βύντρα, Γκούμας, Μόρις) κουτούλαγαν και πάσαραν στον… Τόμας Ρατζίνσκι στον κομβικό αγώνα με τη Ξάνθη (3-2)!

Kαι τέλος είχαμε και τις «εσωτερικές» τρικλοποδιές, όπως συνέβη στην ομάδα του Φερέιρα (2011-12) που δέχτηκε πισώπλατα μαχαιρώματα από τη διοίκηση Γόντικα και τους μαθητευόμενους μάγους της ιατρικής!

Η φετινή αισιοδοξία είναι ξεκάθαρο ότι έχει να κάνει αφενός από την εικόνα του Παναθηναϊκού αφετέρου από τη… διάθεση για ένα «καθαρό» Πρωτάθλημα.

Εάν δεν υπήρχε η… δεύτερη παράμετρος, ουδείς πιστέψτε με θα έκανε όνειρα.

Το ζητούμενο για τον Παναθηναϊκό είναι να παραμείνει χαρούμενος. Να νιώθει σαν ομάδα, σαν σύστημα, σαν λογική ότι παίζει για να το διασκεδάζει.

Όπως έκανε ο Παναθηναϊκός του Κυράστα και μετέπειτα του Μαρκαριάν, στην Ευρώπη, τη σεζόν 2001-02. Όπως έκανε ο Παναθηναϊκός του Τεν Κάτε και του Νιόπλια το 2010.

Η λεπτή γραμμή που δεν θα πρέπει να ξεπεράσει ο Παναθηναϊκός σε όλα τα επίπεδα είναι της ζώνης του χαρούμενου, από αυτή του… χαζοχαρούμενου!

Διότι ο πρώτος παίζει μυαλωμένα και ο δεύτερος με αφέλεια. Ο πρώτος διαχειρίζεται καταστάσεις και ο δεύτερος στην πρώτη αποτυχία, θα είναι ένα… κλικ από την φ(ρ)άση τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται.

Χρειάζεται λοιπόν σοβαρότητα, το μυαλό στο κεφάλι και κυρίως ισχυρά θεμέλια για ν’ αντέξουν και την στραβή.

Διότι μετά από πέντε ματς με την ΑΙΚ Στοκχόλμης, την Μπρόντμπι και τον Λεβαδειακό, η ομάδα έγινε καλύτερη από το 2010 (σ.σ. μπορει να γίνει αλλά δεν είναι ακόμη…), όλοι οι παίκτες που έχουν συμβόλαια μέχρι το 2018, ετοιμάζονται να υπογράψουν μέχρι το 2028 (σ.σ. μπορεί να μείνουν αλλά θα πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερο δείγμα γραφής…) και γενικά υπάρχει μια διάθεση υπερβολής, που μόνο καλό δεν κάνει στην ομάδα.

Σοβαρότητα και όλα θα πάνε καλά.

Πηγή: sportit.gr

Ελλάδα Ποδόσφαιρο Παναθηναϊκός Superleague SPORTS