Γεννημένος την Πρωτοχρονιά του ’46, από Ιταλούς μετανάστες που άφησαν τη φτώχεια του Μολίζε για ένα καλύτερο αύριο στο Σάο Πάολο, ο Ρομπέρτο Ριβελίνο ουδέποτε απαρνήθηκε την ιταλική του καταγωγή αντιθέτως απαιτώντας, αλλά και υπερασπίζοντας το διπλό λάμδα (Rivellino) του επιθέτου του.

 Αναμφισβήτητα υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα 10άρια όλων των εποχών. Για την Fifa ο 6ος μεγαλύτερος, μετά τους Πελέ, Μαραντόνα, Ζιντάν, Πούσκας, Πλατινί και πριν τους Μέσι, Ματέους, Μπάτζο και Χάτζι. Υποκειμενικά είναι αυτά. Οι κατατάξεις γεννιούνται για να πεθάνουν και ζουν για να συντηρηθεί ο όποιος διάλογος.

 Το βέβαιο είναι ότι υπήρξε ένα από τα πέντε, μεγάλα 10άρια που ο Μάριο Ζαγκάλο χρησιμοποίησε ταυτόχρονα στο Μουντιάλ του ’70 σ’ ένα πρωτόγνωρο και ανένδοτο σύστημα 4-2-4 που πέρασε στην Ιστορία ως την απόλυτη «αυταρχία»: την ανεξέλεγκτη ποδοσφαιρική εξουσία και επιβολή μίας πρωτοφανούς δύναμης που ασκούσε εκείνη την περίοδο η βραζιλιάνικη μπάλα στον Κόσμο.

 Σ’ εκείνη την ομάδα αγωνίστηκαν μαζί και οδήγησαν τη «Selecao» στην κατάκτηση του τότε «Rimet», ο Ζαϊρζίνιο της Μποταφόγκο, ο Ζέρσον της Σάο Πάολο, ο Τοστάο της Κρουζέιρο, ο Πελέ της Σάντος και ο Ριβελίνο της Κορίνθιανς. Όπου και μεγαλούργησε, από το ’63 έως το ’74, αφού όμως πρώτα είχε «κοπεί», ως μέτριος από την Παλμέιρας, την ομάδα που είχαν ιδρύσει Ιταλοί μετανάστες κι όπου ο πατέρας του, δικαιολογημένα ονειρευόταν να παίξει.

 Στην Κορίνθιανς μαγεύτηκαν αμέσως από τις ικανότητες και το ταλέντο του. Από την εφεύρεση του «λάστιχου» ή και «flip- flap», μία αστραπιαία κίνηση των γονάτων του με την οποία ξεγελούσε οποιονδήποτε επιχειρούσε να τον μαρκάρει. Κυρίως από την αφύσικη δύναμη του σουτ που την εποχή εκείνη βαπτίστηκε «Patada Atomica», κυριολεκτικά ατομική πατάτα, αν και στην πραγματικότητα θύμιζε περισσότερο, σε δυναμική και αποτελεσματικότητα «ατομική βόμβα».

 Από εκείνα τα πέντε 10άρια, μόνο οι Ζέρσον και Τοστάο έκλεισαν την καριέρα τους στη Βραζιλία. Ο Ζαϊρζίνιο ήταν ο πρώτος που «μετανάστευσε», το ’74 στη Μασσαλία, δεύτερος ο Πελέ, το ’75 στους Κόσμος της Νέας Υόρκης και τρίτος ο Ριβελίνο, το ’78 στη σαουδαραβική, Αλ Χιλάλ.

 Μετά προσπάθησε ν’ ασχοληθεί με την προπονητική, αλλά η εμπειρία του στην ιαπωνική Σιμίζου (με μόλις 11 νίκες και 11 ήττες σε 22 παιχνίδια), τον προέτρεψε να πιάσει ένα μικρόφωνο και να σχολιάζει παιχνίδια, είτε για την τηλεόραση, είτε το ραδιόφωνο. Η κληρονομιά όμως που άφησε είναι ανεκτίμητη και χάρη στις δικές του εμπνεύσεις το ποδόσφαιρο κέρδισε ύστερα «μάγους» και «ζογκλέρ» του βεληνεκούς των Ρομάριο, Ρονάλντο, Ρομπέρτο Κάρλος, Ροναλντίνιο ή Κριστιάνο Ρονάλντο.          

Ριβελίνο Υπόλοιπος Κόσμος Βραζιλία